Mollige geile meiden pseudo arts keuring

Encore une fois, soyez discret au sujet de leur identité. Tapez sur le bouton « Continuer » ci-dessous pour lancer votre recherche à l'aide de votre code postal. Ceci n'est PAS un site de rencontre! Quel genre de silhouette vous attire? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Mince.

Gros seins sont indispensables. Un cul sexy est nécessaire. Quel âge des femmes vous convient le mieux? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   21 - Quel genre de relation cherchez-vous?

Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Aventure pour un soir. Sexe à plusieurs occasions. Sexe régulier, mais sans responsabilité.

Wie moet er dan zijn kleren verstellen? Zonder haar rest 'm niets dan pinda's eten, een leuke running gag. Het meisje vertrekt om heel zelfstandig! Een paar filmsecondes later is ie op weg naar zijn huwelijk, een paar 'staten' verder. Maar daar belandt ie in film noir klucht. Hij wordt 'de wrong man'. Zonder 'best man' in sight Het dorp dat tot zichzelf tot mob opzweept lijkt eerst nog komisch, maar dat is van korte duur.

De lichtvoetigheid van de film blijft achter in de resten van een smeulende gevangenis. Ik werd gefopt, ik dacht werkelijk even dat de held dood was. Zijn terugkeer is Tarantino-aans en zeer christelijk. Beste shot van de film. Ook meteen een van de laatste, want daarna krijg je een rechtszaakdrama zucht met een twist, die overigens heel beroemd is in cinemageschiedenis, door het juridische gebruik ván film.

Een klein magisch momentje, in een film waarvan de verrassing dan wel af is. Achteraf leuk om te lezen dat Lang een échte crimineel van de man wilde maken, om meer begrip voor de mob te kweken. The Parallax View De beste Pakula? In elk geval 'up there' met Klute, al moet ik dan meteen aantekenen dat ik Donald Sutherland any time over Warren Beatty verkies. Heb ook het gevoel dat Beatty héél snel is vergeten, voor zo'n grote ster.

In elk geval vind ik 'm een nogal lege acteur. Hier niet van belang, want The Parallax View draait volkomen om die seventies-sfeer van het politieke Hollywood, aangezwengeld door Antonioni, wiens invloed overduidelijk is in de slotsequentie. Rijen en rijen van stoeltjes, de gruwelijkheden worden heel afstandelijk in beeld gebracht. De eerste tien minuten zijn mogelijk nog wat sterker, de film begint met een Independence Day parade, mét politicus. Dus is het wachten op het schot.

Het omleggen van 'de nationale vaders' op publieke plaatsen, dat is toch wel een van Amerika's grootste trauma's, dus zowel in het echt als in kunst The Manchurian Candidate! Paula Prentiss heeft een erg sterke korte rol als neurotisch bewonderend lokaal journalistje.

Ook zij vindt een einde in een 'shot'. Een filmshot wel te verstaan, een verrassende en fraaie overgang. Zoals er meer zijn. Ook in het midden-gedeelte blijft de film vooral drijven op de aangevers van Beatty. William Daniels valt met name op, als man die weet dat zijn einde nadert. Het complot wat Beatty ondertussen poogt te ontrafelen is erg ongeloofwaardig, te James Bond, maar goed, daar is het verder ook de film niet voor. Het gaat om passages als die Ludovico Technique-variant, die Beatty krijgt, in een slide-show van een paar minuten.

Merry Christmas Mr Lawrence Bijzondere en merkwaardige film van Oshima, die hier duidelijk Roeg-invloeden kanaliseert. Voor dat doel heeft hij David Bowie geleend, perfect op zijn plek als mysterieuze androgyne en in zekere zin onoverwinnelijke soldaat, die vastzit in een jappenkamp op Java. Er is geen vrouw te zien in deze film, en al die soldaatjes bij elkaar, die raken geobsedeerd door de mannenliefde.

Niet dat dit een soort Brokeback Mountain is, het blijft bij suggestie, en rituelen. De Japanse bewakers onder leiding van de al even androgyne Sakamoto zijn tegelijkertijd gefascineerd én bang voor de Britten, en omgekeerd geldt hetzelfde misschien nog wel sterker. Als bemiddelaar tussen de twee werelden functioneert Tony Conti, een Pechtold-achtige polderaar, die wel begrip kan opbrengen voor de Japanse manier van denken. Hij sluit vriendschap met Takeshi Kitano, typerend voor de film zowel sadistisch als goedmoedig.

Met een voorliefde voor sake. Maar de beste momenten zijn toch voor Bowie, die meisjesachtige dingen doet als bloemetjes plukken en kusjes uitdelen, en zwelgt in Walkabout-aandoende flashbacks uit zijn paradijselijke jeugd, met een lekker synthy-gladde eighties-soundtrack erbij. Van dezelfde Sakamoto dus, die de kampcommandant speelt. Impardonnables Je kunt merken dat Techiné een dagje ouder wordt, geen echte inspiratie meer, dan maar tegen beter weten in 'ns een poging tot een genrefilm.

Althans, daar lijkt het even op, in dit verhaal over een verdwijning, het schaduwen van bekenden, en een privé-detective. Maar zoals de enige nogal knullige actiescene bewijst is actie en vlotheid niet bepaald Techiné's forte; dus hoe langer de film duurt hoe meer hij — als gebruikelijk — gewoon weer de filosofische dialogen opzoekt.

Daarmee neemt hij hier lichtjes revanche voor het uiterst matige Le Fille du RER, al duurt Impardonnables voor pakweg honderd minuten ook wel érg lang. Niettemin zijn er wel wat aardige personages, en Venetië werkt in films eigenlijk altijd wel, als city of death. Hier ontmoet een Jan Wolkers-achtige schrijver denk ook aan Christian Plummer in Beginners een veel jongere makelares.

Even later wonen ze samen in één van haar pandjes; en door al die liefde kan de schrijver prompt niet meer schrijven Hier komt de prive-detective om de hoek kijken, en vooral haar zoon. Die laatste is een uniek filmpersonage, een potenrammer! Hij herinnerde me eraan dat ik nog altijd Rois et Reine moet zien Hasta la Vista Eigenlijk Rabat, met mongolen. Het is een wonder dat deze film geslaagd is te noemen. En dan heb ik het niet over de titel.

Drie gehandicapten op weg naar het bordeel voor hun eerste keer, dat schreeuwt verschrikkelijke klucht. Maar deze Belgische productie werd niet voor niets op een Britse documentaire gebaseerd. Dat zie je ook niet vaak, van docu naar fictie, ik kom tot 2 voorbeelden: Herzog over Dieter die neergestorte oorlogspiloot, en een slecht Braziliaans gijzeldrama. Maar goed, in de openingsscene van Hasta La Vista staart een grotendeels verlamde jongen naar 2 'juggende' meiden.

Des avonds moet de jongen aan ma vragen of ze zijn hand ónder de dekens wil leggen. Mogelijk onwetend, misschien ook niet en moet ze z'n hand er ook nog omheen vouwen.

Hoe dan ook; de schrijnendste scene hebben we meteen gehad. Het brengt de jongen wel op een idee, en wat plotblokkades later starten hij, een PS Hoffman-achtige blinde hier de comic relief, want eigenlijk de minst erge handicap en een terminale kankerpatient hun reis.

Het mooie aan de film is dat de jongens eerst karikaturen lijken, en dat dat eigenlijk functioneel is. Op een bepaald moment wórdt je je handicap, vast in je eigen parallelle wereldje. Je wordt vanzelf een soort grove grappende makende cynicus Jammer dat de reisbegeleidster een soort vrouwelijke Depardieu óók een krasje moet hebben.

En áls dat dan moest, dan had het eigenlijk een écht ongemakkelijks moeten wezen; net zo ongemakkelijk als de drie onbevlekte jongens. De vrouw had dan haar eigen baby moeten hebben vermoord, of zo, past ook bij de thematiek. Tonari no Totoro Zat laatst met zieke dochter Spirited Away te kijken en hoorde haar opeens verzuchten: Komt wel, opvoeding lijkt gelukt, dus nu maar het complete Miyazaki-oeuvre voorschotelen.

Te beginnen met deze super-lieve en eigenlijk heel rustige uit Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland terwijl moeders van een ziekte herstelt. Bijna proto- Taste of Tea op sommige momenten.

Auch Zwerge haben klein angefangen Holy shit! Tijdens de eerste minuten van deze beruchte Herzog uit dacht ik echt "dit ga ik niet 99 minuten volhouden. Je hebt een kolonie dwergen op een van de Canarische Eilanden waar een soort miniatuur versie van Ronald Koeman door de plaatsvervangende baas ook dwerg straf krijgt.

De rest pikt dat niet en komt in opstand. Tergend langzaam breken ze de boel af, ondertussen ook nog eens hun twee blinde collega-dwergen sarrend. Wat betekent het allemaal? Geen idee, maar fascinerend was het wel. Kan in ieder geval nu definitief concluderen dat Herzog een probleem heeft met dieren met neme hier bijv. Anonymous Als je een zekere mate van beroemdheid bereikt zal je overlijden altijd tot complottheorieën leiden, nóg wat beroemder en mensen betwijfelen dat je dood.

Maar de ultieme 'was ik VIP of niet? Met hem houdt deze wisselvallige film zich bezig; de complottheorietjes zijn hier zo ingewikkeld dat een echt lekkere lijn ontbreekt.

Een Earl blijkt de ware toneelstukkenschrijver, maar hij wil anoniem blijven, dus schakelt hij een plebs-toneelschrijver in, die op zijn beurt het taakje weer doorspeelt naar een analfabete Grinderman! Dat vind ik dus voor de helderheid van een film 1 stap teveel. De decors voor deze Engelse hof-perikelen zijn nogal digitaal, maar de hoofdrol van de Earl een politieke blunderaar, en eerder schrijver uit schizofrene noodzaak dan uit liefhebberij is sterk. Rhys Ifans geeft 'm een enorme Drive mee.

Inderdaad, bijna Ryan Goslingesk intens. Ik bleef wel moeite houden met de verwikkelingen. Ergens roept iemand 'it's just like a Greek tragedy', en dat dat moet worden benadrukt geeft ergens al aan hoeveel tragisch Oedipaal drama we hier over ons heen krijgen. Dan nog een klein genant terzijde-puntje; de film brengt de Nederlandse rebellen en hun opstand tegen Filips ter sprake, en ik denk 'jee leefde Shakespeare toen!?

The Rum Diary I'm not smiling, I am containing a casual face. Dat is hier in de tweede helft niet zo moeilijk meer, want god wat wordt deze Hunter Thompson-film dan saai. Sowieso, Hunter S Thompson versus de vastgoedmagnaten?!

Dat is meer het terrein van John Sayles. Het eerste uur heb ik wel zitten lachen; daar zit ook die opmerking, als Hunters alter-ego en zijn maat een vadsige journalist in een Puerto Ricaanse 'natives'-bar zitten. En daar niet gewenst zijn. En toch steak eisen. Johnny Depp speelde natuurlijk al eerder een Hunter-rol, maar met de malle drugstrip Fear and Loathing heeft The Rum Diary weinig van doen. Dit is eerder Disney voor male adults.

Zelfs een sensuele zeemeermin ontbreekt niet. Die Disney-associatie wordt vooral gewekt door door de donkerbruine Arnold Gelderman-stem van Michael Rispoli de dikke journalist die een Fiat 'tje rijdt, en op cartooneske wijze tv-kijkt. Meer Hunter is de derde roommate van het ouche reporters-trio, een Hugo Borst-achtige ziekende kerel 'is it the clap? De ultieme Hunter-scene blijft toch wel het moment na inname van de drugs, maar vóór ze gaan werken. Maar veel van die sfeer'shots' zijn hier dus niet, de film swingt niet, pas halverwege klinkt er wat live-muziek, maar ook op de soundtrack gaan de Caraïbische remmen nergens écht los.

Ja, dat kan niet misgaan natuurlijk. Nu is dit wel een low-budget filmpje, de chaos heerst, dus zo'n geniale, chique-esthetische sfeer krijgt het niet, maar dan nog. Het is toch alsof Akira tot leven is gekomen. Die Japanners kunnen wel wat met motorfietsen, nog benadrukt door een uitzinnige editing.

De meeste scenes duren 20 seconden en worden bruut afgekapt. Mooiste visuele trucje; in een van de vele onnavolgbare groepsvergaderingen begint de camera graden te draaien, en sneller, en sneller. Als een wiel, inderdaad. Een ander opvallend geintje is een zwijgende dialoog in tussentitels. Meteen de enige serieuze van de film, want verder is het vooral veel schreeuwen. De tienerfrustraties van rattige mannetjes uit Quadrophenia, mattend met elkaar en cirkelend om het enige rondborstige Japanse meisje.

En daarmee zijn we bij de heerlijke soundtrack belandt, die zeer moddy klinkt, volledig in het Japans wordt gezongen, maar af en toe zelfs met Bob Dylaneske sneer. Dé cruciale fout van de film is dat de muziek te ver naar achter in de mix zit, ik had een paar keer de neiging het geluid op te schroeven om de riffs beter te horen, om meteen weer terug te deinzen, door dat er iemand over 'fascisten' begon te schreeuwen.

In een Hair-kantje aan het verhaal schuimen er ook ultranationalistische pseudo-soldaten over het doek Dat dacht ik wel! Bizar genoeg werd deze prima ambient western geregisseerd door de verschrikkelijke Peter Fonda. God zal hem nu toch wat van zijn zonden moeten vergeven, want zelfs zijn hoofdrol is hier goed, én iconisch.

Ook in The Hired Hand is een groepje mannen in dit geval op weg naar hun gedroomde paradijs. Hier Californië, de kust. Het lijkt McCarthy's The Road wel. In de fenomenale eerste scene zien we minutenlang slechts blauwglinsterende beelden, in extreme Koyaanisqatsi-slowmotion, van dartelende mannen bij een riviertje. Speels en warm en totaal psychedelisch. Dé held van de film is niet Fonda, maar cinematograaf Vilmos Zsigmond, die duidelijk de opdracht heeft gekregen zich niet in te houden.

Dus krijgen we om de paar minuten caleidoscopische shots, vier shots mengen, waarom niet. De western leegt zich er ook perfect voor. Leg een leeg beeld over een leeg beeld, en je kríjgt iets. Van die reis naar de kust komt overigens weinig, het drietal mannen belandt in een locus terribilis, die de bebaarde graatmagere Andrei Rublev meets Jezus-figuur Fonda al eerder heeft bezocht.

De plek breekt 'm. Hij moet terug naar de vrouw! Daar begint de film eigenlijk pas echt, met een Magdalena-motief, de lusten van de oudere vrouw en het ongemak van mannen en samenleving. Heel veel meer moet ik over deze minimalistische film niet zeggen; behalve dan nog een complimentje voor de fraaie doch cheesy muziek van Bruce Langhorne, in de weer met sitar en banjo.

De aanwezigheid van Langhorne is überhaupt toepasseljk, hij miste namelijk een paar vingers Ja, na een nachtje slapen, gelukkig zonder dat lachje van Hombre en zijn "Feste! Die auto die maar blijft ronddraaien. Het is me wat. Eigenlijk een snelle kritiek van Herzog op de 60s nietwaar? Vrijheid eindigt in anarchie zie ook Delft in Nosferatu. Zou dat nou wel zo zijn? Soms vermoed ik dat in Herzog gewoon een Beierse conservatief huist die het liefst in lederhosen naar skischansspringen kijkt.

Je kan om de minuut wel een fraaie sensuele zwart-wit screenshot maken, voor op je hipsterblogje. Het knappe is dat Bertolucci die erotiek voor elkaar krijgt zonder naakt, en zonder mooie mensen. Dat is toch wel goedheid hoor, en de man was pas 23, wow. Wáár de crisis van de jeugd hier nou precies om draait, werd me nooit helemaal duidelijk.

Een rijke jongen en een rijk meisje zijn nichtje, oh nee zijn tante — las ik later! De film verandert plots in kleur, bonuspuntje. Net na dat kleurmomentje zat ik er het meest in, dan komt in mijn herinnering ook net de Italiaanse topschlager Gino Paoli langs, met Vivere Encora. Een andere scene die me bijblijft is een drama bij een rivier — is het zelfmoord?

Ik vond het ineens een archetypisch Italiaanse. Denkend aan het machinegeweren-waterballet uit Gomorra. The Puppetmaster De mooiste van de drie grote Chinese films die ik deze winter zag, en na Café Lumiere het tweede bewijs dat ik inmiddels wel 'gewend' ben aan de hermetische, maar bijzondere stijl van Hou Hsiao-Hsien. We krijgen hier van de Taiwanese regisseur weer minuten lang 'vignetten' te zien. De camera beweegt niet — staat een eindje weg van de actie — en observeert rustig, en bij natuurlijk licht.

The Puppetmaster is een fijne mengeling van documentaire en fictie, een oude man vertelt ook in beeld véél beter dan voice-over aanstekelijk én poëtisch over zijn jeugd, en hoe hij carrière in de poppen maakte. Het is de tijd dat Japan China en dus ook Taiwan bezette, en in een van de mooiste 'toneel'scenes, speelt de man min of meer gedwongen in een Japans-nationalistische troupe. Ze herdenken een gevallen soldaat, wat een leuk Droste-effect geheeft, de vlag wordt zowel in het echt als in de 'kijkdoos' geheven.

Naast Japanners zijn liefde, dood goh! De mooiste liefdesscene is eigenlijk een plagerijtje, als de troupe samen met een reizend bordeel optrekt. Een meisje teaset de poppenmeester, bij het schijnsel van een schamel lampje. Na van de minuten beweegt de camera voor het eerst, en niet zomaar! Een bloedneus luidt — heel Aziatisch — grote emoties en tragedie in. Die Aziatische way of life, ik kan er potje om gaan zitten janken. Zo hard, maar ook zo Zen.

The Music Never Stopped Hoe heette die beroemde neuroloog ook alweer. De aftiteling schoot mijn lange termijn-geheugen te hulp: Dat boek moet ik nog altijd eens lezen, over de combi muziek en hersenen. The Music Never Stopped pakt er 1 hoofdstukje uit gok ik zo over een jongen die door een hersentumor een plant dreigt te worden; maar bij wie men kortstondige reactivatie van zijn vroegere zelf kan bewerkstelligen, met muziek.

Dat lijkt een handzaam uitgangspunt voor een mooie flashback-structuur, maar deze overigens heel lieve film is net zo chaotisch als het hoofd van de verloren zoon. Ook de vader gespeeld door Albert Heijn-reclame man JK Simmons heeft een lsatig verleden en een depri-heden, dus een generatieconflict borrelt, maar dat is zo lastig uit te vechten als je de zoon enkel terugkrijgt tijdens liedjes van The Grateful Dead.

Nu duren die wel vrij lang The Music Never Stopped hint constant naar grote emoties en voorspelbare plotwendingen, om dan alsnog subtiel te blijven. De film krijgt zo iets halfslachtigs. De zoon is puberend, en vertrekt onder invloed van de hippie-scene, maar zwerft vervolgens liefst twintig jaar op straat, waar we ook nooit meer iets over te weten komen.

Omdat de jongen het niet meer weet natuurlijk, maar toch, het lijkt zo overdreven Pas aan het einde grote spoiler! De jongen ijsbeert door zijn kamer. Verder toont Bertolucci zich in dit vroege werk ook gewoon de koning van de Tumblr-weblogs. Michael Markus Schleinzer, Oostenrijk, Als de tuinman van de achterliggende kloostertuin dichtbij het schoolplein de herfstbladeren stond op te vegen, joelde een menigte protopubers hem toe: Of de tuinman echt een pedofiel was, door de nonnen in goedertierendheid aangenomen, is mij nooit duidelijk geworden.

Hij zag er wel eng uit, dat maakte hem voor ons voldoende schuldig. Michael, de hoofdpersoon, ziet er verre van eng uit. Eerder een brave, ietwat teruggetrokken kantoorklerk. Dertien in een dozijn van het type waar ik tegenwoordig vaak mee in de lift sta. Toch bewaart deze man een jochie van tien in de kelder.

Niet alleen om mee te puzzelen, sneeuwballen te gooien of mee te ravotten. Welke wil je dat ik in je steek? A Virgin Among the Living Dead klinkt wel als een toppertje: Female Vampire is een goeie met Romay.

Shining Sex Frans is mooier: Sex La Fille au Sexe Brilliant is ook goed. La Fille au Sexe Brilliant , zonder die 'sex' dus wel veel sex in die film verder, maar niet in die titel: Op verzoek van Ludo, vanaf nu ook hier mijn korte filmoverwegingen. Hugo Mijn eerste moderne 3D-ervaring in de bioscoop, de Efteling niet meegeteld. Mooi wel, en er werd ook niet overdreven veel 'puur voor de 3D-effecten' gedaan dingen die naar je hoofd schieten e.

De openingsscene waarbij de camera door Gare du Nord surft is prachtig, en helaas, ergens het hoogtepunt van de film. Het is eigenlijk nauwelijks een verhaal, wel een liefdevolle ode aan ouderwets filmmaken. Maar in dat genre vond ik The Artist en Super 8 beter. Chloe Moretz ook al geniaal in Kick Ass natuurlijk , afkomstig uit Atlanta, die op haar 14e een perfect Brits accent imiteert daar kunnen veel ervaren acteurs wat van leren.

Ok, dus het plan was elke dag een film te kijken; dat werd al snel '20 per maand', en dat ga ik ook niet halen. Ik rip dit van een ander forum en het is allemaal niet geschreven als heuse minirecensies.

Het lijstje bekijkend zie ik eigenlijk vooral Hollywood-massafilms, en helemaal niet zoveel arthouse. Erg leuke, frisse film. Vernieuwend door de mengeling van sociaal commentaar, humor en sci-fi actie. Beetje aan de lange kant, iets te fragmentarisch ook, maar goed geacteerd. En leuk dat de grootste acteurs niet per se het langste in leven blijven de grootste naam haalt de eerste 10 minuten niet eens.

Ik vond dat veel van de verhaallijnen slechts "aangestipt" werden, en slecht uitgewerkt. Die kidnapping in Hong Kong bijvoorbeeld, of de problemen waar die epidemoloog die zijn vrouw wat eerder op de hoogte stelt in verzeilt Jude Law als de enige echte bad guy met die scheve tandjes en zijn homeopathisch geneesmiddel-zwendel was wel goed, maar ook dát was een randgebeuren.

Eigenlijk was zelfs het centrale verhaal rond de zoektocht naar een vaccin wat te schetsmatig, met die vrouw die zomaar ineens vaccin nummer 17 in haar dij zet. Alleen de pijn van Matt Damon en zijn beschermingsdrang t. Heel bijzondere mengeling van mumblecore en misdaadmysterie. Prachtig acteerwerk, mooie cameravoering, mooie setting een constant grijsbewolkt Portland. Ik geloof niet dat ik hem zo goed vond als Campos - mijn aandacht verslapte af en toe een beetje, na de eerste 20 minuten waarin je je verkneukelt over Johnny Depps prima stemacteren, en de grappige diertjes.

Speelt zich af op een taalkunde! Bepaald niet zonder parallellen in het Westen van Vreemd wellicht, maar ik had hem nog nooit gezien. Sterke thriller - alleen al het feit dat ie 2. Aan het eind weer redelijk typisch Scorsesisch geweld, maar goed. Beter dan ik had verwacht, maar minder goed dan de hoge IMDb-score doet vermoeden. Fijne romantische komedie die boven het genre uitstijgt vanwege het brede palet aan behandelde liefdes van de puppy love van een jarige tot de minder heftige maar diepe liefde van een jarig huwelijk, en alles wat daar tussenzit.

Weinig tranen-van-het-lachen-momenten, maar veel feelgood-sfeer, kleine grapjes en alleen op het einde wat overdreven sentimentaliteit. Ik heb een beetje moeite met Steve Carrell - zo leuk als hij in The Office US is, zo matig vind ik hem vaak in films drijft te sterk op een "goedbedoelende sukkel"-trucje, dat perfect paste in The Year-Old Virgin, maar daarna had ik het wel gezien. Maar hij houdt het klein, en de rest van de cast tilt het geheel makkelijk boven het gemiddelde van een komedie uit: Prettig stukje pretentieloos vermaak, precies dezelfde balans tussen horror en humor als het origineel dwz vooral veel humor, hier geleverd door David Tennant als de onwillige vampierexpert en Colin Farrell als zijn prooi.

Mooie kleuren ook, voor het schemerduister van Las Vegas. Mooi hoe een film zonder huurmoordenaars, drugssmokkelaars en paranoide spionageagentschappen even spannend kan zijn als een film mét die elementen. De bizarre wereld waarin jarige risicoanalisten Did you really make two and half million bucks last year?

What do you do with all that money? I don't know really. It goes pretty quick. Well the tax man takes half of it up front. So now you got what Mortgage grabs another K, I gave to my parents to live off, so now you got what? I bought two cars last year for total. Probably another eating I spent 76, dollars on hookers, booze and a good time. Yeah, kinda shocked me, although I was able to write most of it off as an entertainment expense. Ik begin de Poolse film langzaam te begrijpen.

Een stuk minder geobsedeerd door de Tweede Wereldoorlog dan de Nederlandse en Tsjechische, en Hongaarse , maar nog wel heel sterk door de Koude Oorlog. Al tijdens het communistisch bewind waren er een hoop films waarin min of meer stiekem boodschappen zaten verwerkt over vrijheid, systeemdenken, corruptie, etc etc. Deze is van ruim nadien, en concentreert zich op de vroege jaren '50 waarin de nieuwe werkelijkheid van staatscontrole en heksenjachten pas net begint door te dringen.

In stemmig zwart-wit, op wat scenes die in spelen na, en een bijzondere mengeling van bitterzoet familieportret, sociaal drama en noir thriller. Had hem al eens gezien, maar er was verrassend weinig van blijven hangen. Toppers Broderick en Witherspoon zijn in geweldige doen, en het verhaal over het eerst langzaam afbrokkelende maar daarna steeds sneller desintegrerende leven van een docent van een vroeg-middelbare leeftijd. Steve Coogan heeft een rampzalig Canadees accent. Ben geen fan van Wes Anderson.

Ik vind ze vaak te flauw, melig, meanderend, te langdradig. Deze vond ik wel leuk - held Jason Schwartzman maakte sowieso veel goed, en het ene heftige emotionele moment past goed, en zorgt dat meligheid ver uit de buurt blijft. Gedoodverfd Oscarwinnaar, nou ik moet het nog zien vis-a-vis The Artist.

Hij is weer eens te lang 2 uur terwijl je precies kunt aangeven wáár er gesneden had kunnen worden , maar verder klopt alles.

Mooi geacteerd Clooney verbeeldt heel goed een soort stil lijden , prachtige melancholische hawaiiaanse muziek en beelden, hartverscheurende emoties tussen vader en dochter, en tussen man en vrouw-in-coma. De vervelendste film die ik in tijden gezien heb of in elk geval sinds Hamlet 2.

Je zou denken, met zo'n titel, dat de film best wel veel lijkt op The Hangover. Niets is minder waar. Het is namelijk gewoon precies dezelfde film. Zelfde karakters, zelfde situaties, zelfde grappen. The Hangover II is een lange, vervelende zit, zonder nieuwe grappen. Of vooruit, eentje dan: Dat is vrij weinig voor anderhalf uur.

Daar zou ik het bij kunnen houden. Vergelijk dat eens met die film over Brian Clough. Wel een paar mooie details: In die setting een coming-of-age-verhaal over een paar jarige jongens in een punkbandje in Hel marinestad, badplaats niet heel ver van Gdansk met liefde, sex, dood, generatieconflict etc etc. Dat laatste is dan ook wel weer verfrissend: Polen vóór bestond niet alleen in grijstinten. Hilarische scenes worden afgewisseld met behoorlijk schurende of ronduit treurige.

Een langdurig huwelijk, kortere relaties in een wilder leven, onderdrukte homoseksuele verlangens, ongewenste zwangerschap: Het knapste van de film is dat de groep wordt neergezet als, inderdaad, behoorlijk verwende egocentrische mensen en dat je tóch van ze gaat houden gedurende de film.

Ik lachte en traande mee op de momenten die daarvoor bedoeld waren, en dat is een overwinning voor de regisseur én de geweldige cast. Laten we het op een 4.

Niet zo vervelend als ik eerst dacht, al snap ik nog steeds niet helemaal waarom ze haar man de hertog niet gewoon liet vermoorden of zo na al die mishandelingen en vernederingen. Eindelijk deze veelgeroemde en bekroonde film gezien. Terecht hoor, alle lof. Prachtthriller waarin op subtiele wijze de geschiedenis van Argentinië verweven wordt met een moordzaak uit , onder Peron die een nu gepensioneerde rechercheur nooit tot een bevredigend eind had weten te brengen en waarover hij nu een boek schrijft.

Afijn, het verhaal uitleggen heeft weinig zin, het is een mooi mysterie en nog mooier zijn de relaties tussen de hoofdpersonen, waarbij veel niet wordt uitgesproken maar in kleine details aan de oppervlakte komt.

Ik ben halverwege gekomen. Niet eens ongrappig, maar ik had toen toch echt genoeg. Ik snap alle lof - het laat me, net als Midnight in Paris en Super 8 trouwens, achter met zóóó'n brede glimlach op de mond, het is allemaal geweldig charmant als weinig andere films zijn.

En hoe kun je niet verliefd worden op Peppy Miller? Waarom heeft dat geen oscarnominatie voor beste bijrol gekregen? Ik kan me voorstellen dat dit een nieuwe Kerstklassieker wordt of zo met als enige nadeel dat het niet rond Kerstmis speelt. Onderdeurtje dat voor een headhuntersfirma werkt en licht criminele activiteiten ontwikkelt raakt verstrikt in iets veel groters dan hij aankan. Het acteerwerk is over het algemeen niet best uitz: Skarsgård en John Hurt een voldoende, Sutherland prima.

Dunst irriteerde me ook mateloos. Ik snap dat Von Trier probeert een film over depressiviteit ook echt depressief te maken, maar bij mij sloeg het al snel om in irritatie, verveling en totale desinteresse in wat er gebeurde met de hoofdpersonen. In het tweede uur zijn alleen de borsten van Dunst memorabel, de laatste 20 minuten of zo heb ik overgeslagen en ben naar de laatste minuut gegaan.

Ik was erg blij dat de wereld verging. Niet zo slecht als Black Swan , dat dan weer niet. Erg vervelend dat een aantal beelden er duidelijk alleen maar inzat vanwege de 3D-effecten wel weer grappig dat daar ook heel bewust aan gerefereerd werd, inclusief doorbreken van de 4e muur. Hoogtepunt was wederom de rol van NPH.

Al vind ik Portland altijd opmerkelijk warm voor wat je bij het imago van de stad verwacht. Is WW2 voor Polen niet gewoon een van de vele keren dat ze zich genakt voelden? Ik begreep dat ze zich de 'Jezus Christus van Europa' voelen, altijd de sigaar.

Na die vliegramp kwam die uitspraak weer boven. Ik heb trwns laatst gehoord dat ik Pools bloed heb, voel me nu ook ineens best wel genakt door dat meldpunt. The Last Movie Zo na al die jaren gezien. Voor zijn volgende film krijgt hij een karrenvracht met geld en hij besluit naar Peru te gaan, heeft alle films van Godard gezien en wil de ultieme western maken. Alles gaat mis, er worden legendarische hoeveelheden drugs gebruikt en wanneer hij eindelijk terugkeert met een film is het onbegrijpelijke warboel.

Filmbazen boos, critici boos, publiek boos. Hopper maakt de komende 9 jaar geen film meer. En The Last Movie wordt zelden meer gezien, meer legende dan een film. Dus valt het uiteindelijk ontzettend mee. Best wel een goede film eigenlijk met wat zwakke momenten in het midden.

Wellicht dat jaren van Lynchiaanse doolhoven de film nu meer acceptabel maken? Ik mag het ook wel, zo'n postmoderne macho-titel die pas ergens 20 minuten in de film verschijnt , allerlei verdubbelingen van de realiteit, films-in-films-in-films, film als primitief katholiek ritueel dat om een mensenoffer vraagt.

Ziet er ook mooier uit dan verwacht. Vraag me meteen af of Criterion die dan heeft uitgegeven zo te zien niet. Ze bouwt hier voort op die goede Britse armoedefilms traditie.

De ellende van de working class gevangen in hymne-achtige The Long Day Closes-taferelen. De openingsscène, bijvoorbeeld, laat in slow motion een abstract geworden dans zien van een jongetje. Pas als zijn moeder hem een klap geeft 'look at the state of me curtain', snap je wat ie deed. Het zet meteen de claustrofobische beklemmende sfeer neer. Iedereen zit gevangen in het gammele Glasgowse flatgebouw, waar — heel Siciliaans — zelfs de vuilnis niet meer wordt opgehaald.

Scums vluchten in pesterijen, meisjes in seks, en weer anderen in fantasieën. Water speelt een een cruciale rol, zowel in positieve scenes vaders enige goede daad, en een intiem baderpartijtje met een buurmeisje als de poel van drijfzand waar je definitief in kunt verdwijnen.

Dat gebeurt ook al in de opening, waardoor het fragiele flapoor-hoofdpersonage zich schuldig voelt. In de allerbeste scene die niet voor niets nog 2x na-echoot vindt hij even een kortstondige uitweg uit de ellende.

Hij neemt begeleid door Nick Drake de bus, en aan het eind van de line vindt hij het gedroomde gezinsrijtjeshuis. Ook daar is geen stromend water, maar het bad voelt al heerlijk.

Dan kijkt hij naar buiten, het raam maakt het uitzicht nog meer schilderachtig als een kader. Er volgt een sequentie die doet denken aan de stoomtrein in Pather Panchali.

Even is Schotland bevangen door Oosterse spiritualiteit. A Double Life Recent teveel Shakespeare gezien, en die knakker fokt met je mind, bewijst ook deze Othello-noir.

Ronald Colman speelt een gevierd Toon Hermans-achtig acteur van middelbare leeftijd, die groot succes kent met theaterkomedies. Het gaat echter privé elke keer mis als hij zich aan serieuzer werk waagt, zo leren we van zijn ex-vrouw Signe Hasso, met een zwabberend Frans aandoend accent.

En dan komt Othello dus langs, een duistere rol die wordt gepresenteerd als de meest intense van allemaal. Feit en fictie beginnen door elkaar te lopen, en langzaam sijpelt Othello's agressie en jaloezie van het podium, naar het echte leven.

Potentieel een geweldig spannend uitgangspunt, maar de film durft de escapades van de 'theaterweerwolf' toch niet echt uitgebreid in beeld te laten zien. Ik moest denken aan een vergelijkbare Ealing-film over een poppenspeler gone insane, die ik veel enger vond.

Toch is A Double Life best amusant, in de allereerste plaats om de uitstekende belichting, ze noemen dit met recht een broadway noir, juist in de verschrikkelijk gezwollen geacteerde stage scenes zitten een paar fenomenale shots, vanuit het gezichtspunt van Othello. Bovendien komen we ook weer wat vertrouwde film noir koppen tegen in de bijrollen, onbekende namen Millard Mitchell bijvoorbeeld maar ik zie ze zo graag.

En dan vergeet ik de Monroeske Shelley Winters te noemen, als serveerstertje op zoek naar connecties, dus flirtend met Colman. Cure In én al geforumtipt door Vido Liber, en toch ongezien gelaten, het is een schande. Cure is een uitstekend opgebouwde thriller, met bovennatuurlijke horror-trekjes, in dat laatste zijn Japanners sowieso goed natuurlijk. Misschien kun je dit wel een voorloper van die 'videoband moordt'-films noemen. Maar terugkerend op de opbouw, Cure werkt op je in als een acupuncturist, het eerste uur deelt de film onmerkbare speldenprikjes uit.

Zo eng is het toch niet, blufte ik stoer. Maar dan, en zonder dat de subtiliteit verloren gaat, ontploft de film in het tweede uur ineens van binnenuit, en wordt het bibberen geblazen. Cure gaat over een Memories of Murder-obsessie met een culty seriemoorden-zaak.

Schijnbaar normale mensen gaan plots door het lint. Een detective peinst hier samen met een psychiater over, terwijl zij het net sluiten om de verdachte en de verdachte om hen!

Ondertussen heeft de detective thuis problemen, zijn vrouw is depressief of erger wat gevoelsmatig en zonder geforceerd aan te voelen verband houdt met de krankzinnige zaken on the job. In de allerbeste scene heeft de detective net de mysterieuze verdachte gesproken, en ineens flitsen er beelden door het hoofd van de detecive, zo kortstondig dat ook de kijker nog even denkt aan een glitch. De verdachte kruipt onder zijn huid, in zijn hersenpan, richting zijn allerdiepste Blauwbaard-angsten.

En we leren dat er ene Franz Anton aan de basis staat van het woord 'mesmerising'. Nog een teken van de klasse van Cure is dat de verdachte in de spannendste scene in geen velden of wegen te bekennen is. De film krijgt dus eigenlijk hetzelfde voor elkaar als hij. En in Japanse stijl, maakt die scene gebruik van een spooky video. Jabberwocky Dit lijkt verdraaid veel op die verschrikkelijke Amerikaanse film waarin Natalie Portman een middeleeuwse deerne met mooie billen speelde.

Dat is het enige wat ik ervan heb onthouden, zelfs de titel is me ontschoten. Ook Jabberwocky parodieert de bekende middeleeuwse ridderverhalen. Dat deed Monty Python onder leiding van Terry Gilliam al eerder natuurlijk, en ze draven ook hier weer op, in dit échte debuut van Gilliam, waarmee ik zijn oeuvre 'compleet' heb. De brille van de Amerikaan zit vooral in een paar mooie visuele geintjes.

Je kan het wel aan Gilliam overlaten om zo'n sprookjeswereld tot leven te laten komen, met of zonder budget. Het monster bijvoorbeeld, in de allerlaatste scene, is minstens zo leuk als de Maximonsters. En heeft tegelijkertijd iets fragiels, wat wel grappig contrasteert met de bloederige gruwelijkheden die het aanricht.

Michael Palin speelt de loser-hoofdrol, die van dorp naar stad trekt om 'een nieuw leven te beginnen'. En geld te verdienen om te trouwen met zijn ongeïnteresseerde en vadsige love interest. Een op zich geslaagd economische motief had nog wel wat meer kunnen worden benadrukt, want Palin wil als een moderne manager constant kooplui helpen hun business te stroomlijnen. Maar zoals nagenoeg alle grappen verdwijnt deze running gag al snel in een achtbaan van heel veel geschreeuw, en opmerkelijk veel tekst waarin opmerkelijk weinig spitsvondigs wordt gezegd.

Heb jij de subs van Barwy Ochronne? Kan ze al heel lang niet vinden. Of spreek jij inmiddels Pools? Cure is een uitstekend opgebouwde thriller Voor de liefhebber de torrents laten geen tot heel weing 'seeders' zien Cure is gewoon op Youtube te bekijken Ik heb hem op YouTube gekeken, met de Engelse subs daar aanwezig.

Die vond ik wel te doen. Ik versta ongeveer twee Poolse woorden per zin, exclusief de scheldwoorden. Hugo Nostalgisch futurisme, cinema, automatons, dromen, coole truien, Animal Collective-achtig gozertje, net ouder meisje. Ja, ik ga hier gewoon keihard voor. Okay, het is retromania maar met gevoel hè. Was hier op mijn tiende ook totaal van uit mijn dak gegaan. Is waarschijnlijk ook de eerste film van Scorcese in 20 jaar waar de halve cast niet tegen het einde op gruwelijke wijze door het hoofd wordt geschoten.

Hmm, dat is een spoiler t. Die heb ik nog niet gezien, en daar hoopte ik eigenlijk op zo'n typisch Scorsese-einde. In 30 Seconds versie van The Departed, dat is echt een hele scherpe kritiek op dit aspect van Scorcese late carrière. Sowieso niet in de buurt van Scorsese's beste, maar dan nog. Je vraagt er ook om als je de Takashi Miike gaat kijken, maar ik werd toch verrast. Visitor Q heeft ongetwijfeld een highscore op de bios loopt leeg-meter. Al die opgekropte frustratie ineens totaal verkeerd gekanaliseerd.

Men kan hier ook aan Dogtooth denken, door de Japanse waanzin-wringer gehaald. Lachen met incest, huiselijk geweld, en necrofilie. Vooral dat laatste is érg komisch, ik bedoel maar De dingen die je gaat denken tijdens een Miike-film!

Bijvoorbeeld of je van elke vrouw met de juiste kneedtechnieken haar tepels zou kunnen laten lacteren. Of moet dat net als bij een koe eerst met een geboorte geactiveerd worden? Sowieso, binnenlichamelijk aangemaakt voedsel, ik vond het ineens heel, héél raar Als gezegd, je wordt zelf een beetje maf van die Miike.

In de eerste scene dacht ik een pinku te zien, met een lolita-meisje en Terug thuis blijkt de zoon van het gezin junkiehoer-moeder 'niet in mijn gezicht slaan! Net zoals de vreemde bezoeker, die 'm eerder op zijn hoofd sloeg. Pa werkt liever aan documentaires over de staat van de jeugd van het land. Er is een consequent motief van mensen die opnames van elkaar maken, ik puzzel nog wat dat zegt. Een klein meta-lolletje was nog het volgende: Dan is het kennelijk niet meer nodig.

Golden Slumber Het duurde een kwartiertje, maar toen had ik het door, dit is er een uit die malle Fish Story-koker. En dus geen Koreaans-aandoende melodrama-reminiscing film a la Peppermint Candy. Al spelen flashbacks naar de studententijd, en het Big Chill-vriendschapsgevoel wel een rol. Maar wat speelt géén rol in het werk van Nakamura. Net als Fish Story is Golden Slumber een heel merkwaardige deconstructie van een genre-film.

De apocalypse is vervangen door een 'wrong man' verdacht van moord -plotje, maar de wendingen zijn expres! Dikke, dikke ironie dus. Die de kijker dan toch nog wat weet te doen. Een Forrest Gump-achtige simpele pakketjesbezorger wordt door een oude vriend naar een plaats delict geleid, waar de Japanse president net langskomt.

Dus u weet hoe dat eindigt. De Tenten-oen in hengelsport-uitrusting wordt de Oswald er wordt hier getwijfeld aan de 'framing' van Oswald en slaat op de vlucht. In misschien wel het grappigste moment van de film heeft weer een andere kennis hem naar haar appartement gelokt. Oen zit daar, kijkt tv; waarop men meldt dat de aanslag per radiografisch-bestuurbare helicopter is gepleegd. Onze held kijkt achterom. Een wand vól helicoptertjes.

En zo dus veel meer. Ondertussen horen we om de zoveel tijd dat Beatles-liedje, wat ik tot mijn tevredenheid toch snel zat was. Al moet men toegeven dat het liedje nog wel betrekkelijk modern voelt, als Amerikaanse nineties-rock, maar ja die jongens leefde op een Abbey Road-dieet waarschijnlijk. Crime D'Amour Dermate zwakke noir dat het na een tijdje jammer wordt dat de makers zelf wél in de kwaliteiten van hun clicherijke verhaaltje geloofden.

Als ze het nou met een knipoog hadden aangepakt, had je nog een leuke 'zo slecht dat ie goed wordt'-spoof gehad. Maar Crime D'Amour lijkt wel een b-film. Doe je ogen half dicht en je ziet ze, als sadistische ambitieuze bazin op een onbestemd kantoor.

Crime D'Amour bekommert zich niet om een realistisch kantoorleven. Zoals L'Ivresse du Pouvoir, wél met Huppert, wél deed Zo zijn vooral de bezoekende Amerikanen zo plat als een dubbeltje.

Op kantoor heeft Kristin een oogappeltje, die ze op allerlei manieren manipuleert. Ze geeft haar kadootjes, maakt lesbische toespelingen die komen nog het minst van alles uit de verf en doet alsof ze het meisje vooruit in haar carrière wil helpen.

Het kind, op dat moment met overdreven grote bril toch net iets te modereclame-hip en strak bibliothecaresse-haar pakt uiteindelijk haar kans. En dát was toch eigenlijk ook niet de bedoeling van de bazin. Maar nu schudt Ludivine Sagnier heur perfecte krul-haar los, en gaat ze zelf ook los.

Het hele tweede uur bestaat uit een tergend traag navertelde versie van haar zogenaamd ingenieuze wraak. De kijker die bekend is met noir denkt ondertussen, hmm, 2 vechtende honden, wie is de derde die heen gaat met dit been? Dat is altijd de meest loserige in dit soort films. Overigens schijnt Brian DePalma een remake maken; laten we hopen dat ie de boel dan ingewikkelder en erotischer maakt.

Ik zie een grotere rol weggelegd voor de zus van het blonde kantoormeisje. En haar voorgangster, van wie wordt gezegd dat die al eerder is weggepest, mag ook nog wel opduiken. Als dat nou eens die zus ís! Ik heb naast een discussie gezeten met mensen die wat meer over Japan weten dan ik en het is best wel triest eigenlijk, de staat van Japan en hoe 't zo gekomen is.

Ik kan het niet allemaal reproduceren maar er is echt wel een hoop misgegaan sinds de keizer is verwijderd door de US. Dan denk je ook ineens dat je eerst maar eens een stapel boeken moet lezen voor je weer aan een Japanse film begint.

Japan zit al 20 jaar ofzo in een 'economische crisis', en daar zijn ook nog al die rampen overheen gegaan, en nóg zijn ze niet totaal verarmd geraakt. Dus dat valt ook wel weer mee. Niet totaal verlamd betekent nog niet dat 't goed gaat, kan ook een soort post-traumatische kramp zijn die min of meer functioneert binnen het kader van hoe de westerse wereld werkt, maar om nu te zeggen dat ik dat kader erg zie zitten ….

Visitor Q vind ik na Audition Miike's leukste. En Golden Slumber is da genre waar ik gewoon heel gevoelig voor ben. Misschien dat die film bij herkijken helemaal niet zo goed is, maar ik ging daar helemaal weer in op. Ik zie weinig tegenwoordig, probeer het weekend wel weer iets te schrijven. Prima filmpje, leuk klassiek verhaal, maar scoort vooral op technische uitwerking en is eigenlijk verder niet heel bijzonder.

Tinker tailor soldier spy: La jeunesse d'amour, Van de maakster van Le père de mes enfants. Heel erg Frans, op de goede manier. Gevoelsmatige scenes, het mysterie van de liefde, het irrationele, het zit er allemaal met een enorm talent in.

Stofjasspionnen in groengrijs filter vermoeden een dubbelspion in hun midden maar ze zijn met hun vieren waardoor het erg lang duurt voor de film afgelopen is. Het heeft allemaal relatief weinig met de boeken te maken hier en daar herken ik delen van Het Geheim van de Eenhoorn en één scene uit De Krab met de Gulden Scharen , maar leuk en spannend is het wel. Eén grote rollercoaster ride eigenlijk, en die motion capture-techniek is tegelijkertijd beter én vreemder dan ik vooraf dacht.

Mooie rollen van Serkis en Craig maar Jamie Bell verdwijnt helemaal in zijn personage, dat me steeds aan een jonge Jude Law doet denken. Werkt wel, af en toe er zijn momenten dat ik zelf even de spanning wil doorbreken door weg te kijken of een snack te gaan halen , maar is uiteindelijk wel weer wat te simplistisch en flauw.

Vreselijk einde, het beste kun je hem 5 minuten voor het eind afzetten. Il Decameron In mijn jonge jaren heb ik bijna alle films van Pasolini gezien, was helemaal mijn ding een soort primitief ironische mythologie maar deze was nooit te vinden op video.

Blijkt dus typisch werk: Uit de losse hand gefilmd, de acteurs bijna allemaal amateurs, sommige plat Napolitaans pratend en zelf doet hij ook voor een keer mee als schilder die even op het laatst een mooie gedachte meegeeft. De vrouwen zijn allemaal gecast op het juiste Middeleeuwse gezicht en de mannen blijkbaar op hun gebit met gemak de film met de slechtste tanden ooit.

Maar wat betekent het allemaal? Nostalgie naar eenvoudigere tijden? De vloek van de kunstenaar? Google zal me de weg wijzen. Gainsbourg Vie héroïque Heeft dit de bioscopen gehaald? Ik heb niet opgelet. Zo moet je een biografie aanpakken. Niet alles uitspellen en aan het genre een nieuwe draai geven. Eerste helft van jeugd en eerste jaren incl. Eric Elmosnino is hier ook bijna een dubbelganger van Gainsbourg, toch al op zijn sympathiekst poëtisch en onzeker. Wat een druktemakers overigens die veteranen en nationalisten, blijft een belachelijk bloederig volkslied wel mooie opbouw hè muzikaal gezien.

Joann Sfar bespaart ons verder de echte aftakeling van de laatste jaren en dat is wel goed zo. Ik mag dat wel al ben ik blij dat er zelf niet een achter me aan heb lopen, vermoeiend gedoe. Zo zien we in het git-git-zwarte My joy. En ik vond het prachtig. Normaal gesproken hou ik niet zo van die hermetische films waar weinig lucht in zit, maar op een of andere manier voelt dit als meer dan wat bij elkaar bedachte ellende.

Het is duidelijk dat het Loznitsa ernst is, en hij geeft deze ellende ook een duidelijke vorm mee. Er zijn mensen die als egoïst de oorlog uitkomen, en er zijn moderne egoïsten. Er zijn in feite zoveel egoïsten dat we het niet meer aan een gebeurtenis kunnen ophangen, maar dat we moeten concluderen dat het hier gewoon de volksaard betreft.

Men blaft elkaar voortdurend af en het egoïsme zit vervat in zulke cynische dialogen en pijnlijke scenes dat je af en toe je best doet er een bevrijdende lach uit te persen. Het beetje lucht waar je je aan optrekt, zal ik maar zeggen. En de geschiedenis herhaalt zich, keer op keer. Loznitsa laat op verschillende momenten nieuwe verhalen beginnen die de boel een soort mozaiekstructuur geven en die uiteindelijk steeds meer in elkaar grijpen. Vido en Ludo merkten op dat het bij vlagen nogal complex en onbegrijpelijk was, maar als ik het goed begrepen heb is het kleine jongetje waarvan de vader wordt doodgeschoten de verwarde stille man die later in de film opduikt.

En is de moordenaar de man die zich over hem ontfermt. Er zit een Scorsesiaans slot aan, waar de wraak geen enkele opluchting biedt. Tuesday, after Christmas Radu Montean, Ik krijg weleens het gevoel dat alles wat die Roemenen aanpakken goud oplevert.

Nu zie je natuurlijk ook wellicht alleen de parels, maar dan zijn dat er toch nog steeds een paar per jaar. En neem nu dit. Man heeft affaire met een tandarts en uiteindelijk gaat alles toch wringen.

Geen Roemeense misstanden, geen bureaucratie op politiebureau of in ziekenhuis, gewoon een alledaags thema. Maar dan wel typisch Roemeens uitgewerkt. Stilstaande camera, lange dialogen, veel scene-setting. Maar ik zat weer op het puntje van mijn stoel. Er wordt gaandeweg ook steeds beter geacteerd en het laatste halfuur is gewoon schrijnend. En zelfs in die film, The Golden Compass, werkt dat element prima dieren als daemon.

..

Sex en geil oma neukt er op los

Ces femmes nous ont demandé de ne pas les mettre en contact avec des hommes qui cherchent une « liaison ». Elles ont juste envie de baiser vite fait. Accepteriez-vous d'utiliser un préservatif si vous couchez avec une partenaire rencontrée sur notre site? Et enfin, avez-vous 24 ans ou plus? Les femmes nous ont demandé de ne pas autoriser les moins de 24 ans à les contacter, parce qu'elles ont déjà subi le comportement grossier de certains hommes plus jeunes. Vous pouvez maintenant accéder à la liste et aux photos des femmes de votre région.

Encore une fois, soyez discret au sujet de leur identité. Tapez sur le bouton « Continuer » ci-dessous pour lancer votre recherche à l'aide de votre code postal. Ceci n'est PAS un site de rencontre! Quel genre de silhouette vous attire? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Mince. Gros seins sont indispensables. Un cul sexy est nécessaire. In werkelijkheid natuurlijk gewoon in de zalige goedheid van Godards achtertuin geschoten. Al moet het blommenveldje hier doorgaan voor Atlantic City.

Hoewel deze prent 25 jaar vóór Hélas Pour Moi werd geschoten is de film al bijna net zo abstract. Kortom, ik denk dat het een illusie is te denken dat Godard nog meer Bande A Parts heeft geschoten. Ik had nochtans goede hoop, want hier deconstrueert Godard de film noir. Maar hij doet dat zo totaal dat slechts een femme fatale met een pistool overblijft. Het begin is nog hoopgevend, Anna Karina in fenomenaal kleurige outfits, het blijft tof zit op een hotelkamertje.

Ze onderzoekt de dood van d'r vriendje of een vriend? Even later ligt ie dood op de grond ik typte eerst 'liegt ie dood' hmm. En dat is het begin van een dwaaltocht langs flipperkasten, grapjes als 'de Premingerstraat', meisjes met gitaren Marianne Faithfull! Af en toe verschijnt de mededeling VO met pijl maar voice-over blijft grotendeels uit. Klein bonuspuntje voor een personage dat Widmark heet. Heb me dit keer niet verveeld, dát niet.

Fury Leuke flipperkast van genres; in de thirties had Hollywood echt die Koreaanse spirit. Met dank aan Midden-Europeanen als Fritz Lang. Fury begint even romantisch als Brief Encounter, met een superlief afscheid op een treinstationnetje; Spencer Tracy weet echt niet wat ie zonder zijn kokette silent movies-meisje Sylvia Sidney moet.

Wie moet er dan zijn kleren verstellen? Zonder haar rest 'm niets dan pinda's eten, een leuke running gag. Het meisje vertrekt om heel zelfstandig! Een paar filmsecondes later is ie op weg naar zijn huwelijk, een paar 'staten' verder.

Maar daar belandt ie in film noir klucht. Hij wordt 'de wrong man'. Zonder 'best man' in sight Het dorp dat tot zichzelf tot mob opzweept lijkt eerst nog komisch, maar dat is van korte duur. De lichtvoetigheid van de film blijft achter in de resten van een smeulende gevangenis. Ik werd gefopt, ik dacht werkelijk even dat de held dood was.

Zijn terugkeer is Tarantino-aans en zeer christelijk. Beste shot van de film. Ook meteen een van de laatste, want daarna krijg je een rechtszaakdrama zucht met een twist, die overigens heel beroemd is in cinemageschiedenis, door het juridische gebruik ván film.

Een klein magisch momentje, in een film waarvan de verrassing dan wel af is. Achteraf leuk om te lezen dat Lang een échte crimineel van de man wilde maken, om meer begrip voor de mob te kweken. The Parallax View De beste Pakula?

In elk geval 'up there' met Klute, al moet ik dan meteen aantekenen dat ik Donald Sutherland any time over Warren Beatty verkies. Heb ook het gevoel dat Beatty héél snel is vergeten, voor zo'n grote ster. In elk geval vind ik 'm een nogal lege acteur.

Hier niet van belang, want The Parallax View draait volkomen om die seventies-sfeer van het politieke Hollywood, aangezwengeld door Antonioni, wiens invloed overduidelijk is in de slotsequentie. Rijen en rijen van stoeltjes, de gruwelijkheden worden heel afstandelijk in beeld gebracht. De eerste tien minuten zijn mogelijk nog wat sterker, de film begint met een Independence Day parade, mét politicus. Dus is het wachten op het schot.

Het omleggen van 'de nationale vaders' op publieke plaatsen, dat is toch wel een van Amerika's grootste trauma's, dus zowel in het echt als in kunst The Manchurian Candidate! Paula Prentiss heeft een erg sterke korte rol als neurotisch bewonderend lokaal journalistje.

Ook zij vindt een einde in een 'shot'. Een filmshot wel te verstaan, een verrassende en fraaie overgang. Zoals er meer zijn. Ook in het midden-gedeelte blijft de film vooral drijven op de aangevers van Beatty. William Daniels valt met name op, als man die weet dat zijn einde nadert. Het complot wat Beatty ondertussen poogt te ontrafelen is erg ongeloofwaardig, te James Bond, maar goed, daar is het verder ook de film niet voor.

Het gaat om passages als die Ludovico Technique-variant, die Beatty krijgt, in een slide-show van een paar minuten. Merry Christmas Mr Lawrence Bijzondere en merkwaardige film van Oshima, die hier duidelijk Roeg-invloeden kanaliseert. Voor dat doel heeft hij David Bowie geleend, perfect op zijn plek als mysterieuze androgyne en in zekere zin onoverwinnelijke soldaat, die vastzit in een jappenkamp op Java. Er is geen vrouw te zien in deze film, en al die soldaatjes bij elkaar, die raken geobsedeerd door de mannenliefde.

Niet dat dit een soort Brokeback Mountain is, het blijft bij suggestie, en rituelen. De Japanse bewakers onder leiding van de al even androgyne Sakamoto zijn tegelijkertijd gefascineerd én bang voor de Britten, en omgekeerd geldt hetzelfde misschien nog wel sterker. Als bemiddelaar tussen de twee werelden functioneert Tony Conti, een Pechtold-achtige polderaar, die wel begrip kan opbrengen voor de Japanse manier van denken. Hij sluit vriendschap met Takeshi Kitano, typerend voor de film zowel sadistisch als goedmoedig.

Met een voorliefde voor sake. Maar de beste momenten zijn toch voor Bowie, die meisjesachtige dingen doet als bloemetjes plukken en kusjes uitdelen, en zwelgt in Walkabout-aandoende flashbacks uit zijn paradijselijke jeugd, met een lekker synthy-gladde eighties-soundtrack erbij.

Van dezelfde Sakamoto dus, die de kampcommandant speelt. Impardonnables Je kunt merken dat Techiné een dagje ouder wordt, geen echte inspiratie meer, dan maar tegen beter weten in 'ns een poging tot een genrefilm. Althans, daar lijkt het even op, in dit verhaal over een verdwijning, het schaduwen van bekenden, en een privé-detective.

Maar zoals de enige nogal knullige actiescene bewijst is actie en vlotheid niet bepaald Techiné's forte; dus hoe langer de film duurt hoe meer hij — als gebruikelijk — gewoon weer de filosofische dialogen opzoekt. Daarmee neemt hij hier lichtjes revanche voor het uiterst matige Le Fille du RER, al duurt Impardonnables voor pakweg honderd minuten ook wel érg lang. Niettemin zijn er wel wat aardige personages, en Venetië werkt in films eigenlijk altijd wel, als city of death.

Hier ontmoet een Jan Wolkers-achtige schrijver denk ook aan Christian Plummer in Beginners een veel jongere makelares. Even later wonen ze samen in één van haar pandjes; en door al die liefde kan de schrijver prompt niet meer schrijven Hier komt de prive-detective om de hoek kijken, en vooral haar zoon. Die laatste is een uniek filmpersonage, een potenrammer! Hij herinnerde me eraan dat ik nog altijd Rois et Reine moet zien Hasta la Vista Eigenlijk Rabat, met mongolen.

Het is een wonder dat deze film geslaagd is te noemen. En dan heb ik het niet over de titel. Drie gehandicapten op weg naar het bordeel voor hun eerste keer, dat schreeuwt verschrikkelijke klucht. Maar deze Belgische productie werd niet voor niets op een Britse documentaire gebaseerd. Dat zie je ook niet vaak, van docu naar fictie, ik kom tot 2 voorbeelden: Herzog over Dieter die neergestorte oorlogspiloot, en een slecht Braziliaans gijzeldrama.

Maar goed, in de openingsscene van Hasta La Vista staart een grotendeels verlamde jongen naar 2 'juggende' meiden. Des avonds moet de jongen aan ma vragen of ze zijn hand ónder de dekens wil leggen. Mogelijk onwetend, misschien ook niet en moet ze z'n hand er ook nog omheen vouwen. Hoe dan ook; de schrijnendste scene hebben we meteen gehad.

Het brengt de jongen wel op een idee, en wat plotblokkades later starten hij, een PS Hoffman-achtige blinde hier de comic relief, want eigenlijk de minst erge handicap en een terminale kankerpatient hun reis. Het mooie aan de film is dat de jongens eerst karikaturen lijken, en dat dat eigenlijk functioneel is. Op een bepaald moment wórdt je je handicap, vast in je eigen parallelle wereldje. Je wordt vanzelf een soort grove grappende makende cynicus Jammer dat de reisbegeleidster een soort vrouwelijke Depardieu óók een krasje moet hebben.

En áls dat dan moest, dan had het eigenlijk een écht ongemakkelijks moeten wezen; net zo ongemakkelijk als de drie onbevlekte jongens. De vrouw had dan haar eigen baby moeten hebben vermoord, of zo, past ook bij de thematiek.

Tonari no Totoro Zat laatst met zieke dochter Spirited Away te kijken en hoorde haar opeens verzuchten: Komt wel, opvoeding lijkt gelukt, dus nu maar het complete Miyazaki-oeuvre voorschotelen. Te beginnen met deze super-lieve en eigenlijk heel rustige uit Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland terwijl moeders van een ziekte herstelt. Bijna proto- Taste of Tea op sommige momenten. Auch Zwerge haben klein angefangen Holy shit! Tijdens de eerste minuten van deze beruchte Herzog uit dacht ik echt "dit ga ik niet 99 minuten volhouden.

Je hebt een kolonie dwergen op een van de Canarische Eilanden waar een soort miniatuur versie van Ronald Koeman door de plaatsvervangende baas ook dwerg straf krijgt. De rest pikt dat niet en komt in opstand. Tergend langzaam breken ze de boel af, ondertussen ook nog eens hun twee blinde collega-dwergen sarrend.

Wat betekent het allemaal? Geen idee, maar fascinerend was het wel. Kan in ieder geval nu definitief concluderen dat Herzog een probleem heeft met dieren met neme hier bijv. Anonymous Als je een zekere mate van beroemdheid bereikt zal je overlijden altijd tot complottheorieën leiden, nóg wat beroemder en mensen betwijfelen dat je dood.

Maar de ultieme 'was ik VIP of niet? Met hem houdt deze wisselvallige film zich bezig; de complottheorietjes zijn hier zo ingewikkeld dat een echt lekkere lijn ontbreekt. Een Earl blijkt de ware toneelstukkenschrijver, maar hij wil anoniem blijven, dus schakelt hij een plebs-toneelschrijver in, die op zijn beurt het taakje weer doorspeelt naar een analfabete Grinderman!

Dat vind ik dus voor de helderheid van een film 1 stap teveel. De decors voor deze Engelse hof-perikelen zijn nogal digitaal, maar de hoofdrol van de Earl een politieke blunderaar, en eerder schrijver uit schizofrene noodzaak dan uit liefhebberij is sterk.

Rhys Ifans geeft 'm een enorme Drive mee. Inderdaad, bijna Ryan Goslingesk intens. Ik bleef wel moeite houden met de verwikkelingen. Ergens roept iemand 'it's just like a Greek tragedy', en dat dat moet worden benadrukt geeft ergens al aan hoeveel tragisch Oedipaal drama we hier over ons heen krijgen. Dan nog een klein genant terzijde-puntje; de film brengt de Nederlandse rebellen en hun opstand tegen Filips ter sprake, en ik denk 'jee leefde Shakespeare toen!?

The Rum Diary I'm not smiling, I am containing a casual face. Dat is hier in de tweede helft niet zo moeilijk meer, want god wat wordt deze Hunter Thompson-film dan saai. Sowieso, Hunter S Thompson versus de vastgoedmagnaten?! Dat is meer het terrein van John Sayles.

Het eerste uur heb ik wel zitten lachen; daar zit ook die opmerking, als Hunters alter-ego en zijn maat een vadsige journalist in een Puerto Ricaanse 'natives'-bar zitten. En daar niet gewenst zijn. En toch steak eisen. Johnny Depp speelde natuurlijk al eerder een Hunter-rol, maar met de malle drugstrip Fear and Loathing heeft The Rum Diary weinig van doen. Dit is eerder Disney voor male adults. Zelfs een sensuele zeemeermin ontbreekt niet. Die Disney-associatie wordt vooral gewekt door door de donkerbruine Arnold Gelderman-stem van Michael Rispoli de dikke journalist die een Fiat 'tje rijdt, en op cartooneske wijze tv-kijkt.

Meer Hunter is de derde roommate van het ouche reporters-trio, een Hugo Borst-achtige ziekende kerel 'is it the clap? De ultieme Hunter-scene blijft toch wel het moment na inname van de drugs, maar vóór ze gaan werken.

Maar veel van die sfeer'shots' zijn hier dus niet, de film swingt niet, pas halverwege klinkt er wat live-muziek, maar ook op de soundtrack gaan de Caraïbische remmen nergens écht los. Ja, dat kan niet misgaan natuurlijk. Nu is dit wel een low-budget filmpje, de chaos heerst, dus zo'n geniale, chique-esthetische sfeer krijgt het niet, maar dan nog. Het is toch alsof Akira tot leven is gekomen.

Die Japanners kunnen wel wat met motorfietsen, nog benadrukt door een uitzinnige editing. De meeste scenes duren 20 seconden en worden bruut afgekapt. Mooiste visuele trucje; in een van de vele onnavolgbare groepsvergaderingen begint de camera graden te draaien, en sneller, en sneller. Als een wiel, inderdaad. Een ander opvallend geintje is een zwijgende dialoog in tussentitels. Meteen de enige serieuze van de film, want verder is het vooral veel schreeuwen.

De tienerfrustraties van rattige mannetjes uit Quadrophenia, mattend met elkaar en cirkelend om het enige rondborstige Japanse meisje. En daarmee zijn we bij de heerlijke soundtrack belandt, die zeer moddy klinkt, volledig in het Japans wordt gezongen, maar af en toe zelfs met Bob Dylaneske sneer.

Dé cruciale fout van de film is dat de muziek te ver naar achter in de mix zit, ik had een paar keer de neiging het geluid op te schroeven om de riffs beter te horen, om meteen weer terug te deinzen, door dat er iemand over 'fascisten' begon te schreeuwen.

In een Hair-kantje aan het verhaal schuimen er ook ultranationalistische pseudo-soldaten over het doek Dat dacht ik wel! Bizar genoeg werd deze prima ambient western geregisseerd door de verschrikkelijke Peter Fonda. God zal hem nu toch wat van zijn zonden moeten vergeven, want zelfs zijn hoofdrol is hier goed, én iconisch.

Ook in The Hired Hand is een groepje mannen in dit geval op weg naar hun gedroomde paradijs. Hier Californië, de kust. Het lijkt McCarthy's The Road wel. In de fenomenale eerste scene zien we minutenlang slechts blauwglinsterende beelden, in extreme Koyaanisqatsi-slowmotion, van dartelende mannen bij een riviertje. Speels en warm en totaal psychedelisch.

Dé held van de film is niet Fonda, maar cinematograaf Vilmos Zsigmond, die duidelijk de opdracht heeft gekregen zich niet in te houden. Dus krijgen we om de paar minuten caleidoscopische shots, vier shots mengen, waarom niet.

De western leegt zich er ook perfect voor. Leg een leeg beeld over een leeg beeld, en je kríjgt iets. Van die reis naar de kust komt overigens weinig, het drietal mannen belandt in een locus terribilis, die de bebaarde graatmagere Andrei Rublev meets Jezus-figuur Fonda al eerder heeft bezocht.

De plek breekt 'm. Hij moet terug naar de vrouw! Daar begint de film eigenlijk pas echt, met een Magdalena-motief, de lusten van de oudere vrouw en het ongemak van mannen en samenleving. Heel veel meer moet ik over deze minimalistische film niet zeggen; behalve dan nog een complimentje voor de fraaie doch cheesy muziek van Bruce Langhorne, in de weer met sitar en banjo.

De aanwezigheid van Langhorne is überhaupt toepasseljk, hij miste namelijk een paar vingers Ja, na een nachtje slapen, gelukkig zonder dat lachje van Hombre en zijn "Feste! Die auto die maar blijft ronddraaien.

Het is me wat. Eigenlijk een snelle kritiek van Herzog op de 60s nietwaar? Vrijheid eindigt in anarchie zie ook Delft in Nosferatu. Zou dat nou wel zo zijn? Soms vermoed ik dat in Herzog gewoon een Beierse conservatief huist die het liefst in lederhosen naar skischansspringen kijkt. Je kan om de minuut wel een fraaie sensuele zwart-wit screenshot maken, voor op je hipsterblogje.

Het knappe is dat Bertolucci die erotiek voor elkaar krijgt zonder naakt, en zonder mooie mensen. Dat is toch wel goedheid hoor, en de man was pas 23, wow. Wáár de crisis van de jeugd hier nou precies om draait, werd me nooit helemaal duidelijk. Een rijke jongen en een rijk meisje zijn nichtje, oh nee zijn tante — las ik later! De film verandert plots in kleur, bonuspuntje. Net na dat kleurmomentje zat ik er het meest in, dan komt in mijn herinnering ook net de Italiaanse topschlager Gino Paoli langs, met Vivere Encora.

Een andere scene die me bijblijft is een drama bij een rivier — is het zelfmoord? Ik vond het ineens een archetypisch Italiaanse. Denkend aan het machinegeweren-waterballet uit Gomorra.

The Puppetmaster De mooiste van de drie grote Chinese films die ik deze winter zag, en na Café Lumiere het tweede bewijs dat ik inmiddels wel 'gewend' ben aan de hermetische, maar bijzondere stijl van Hou Hsiao-Hsien. We krijgen hier van de Taiwanese regisseur weer minuten lang 'vignetten' te zien. De camera beweegt niet — staat een eindje weg van de actie — en observeert rustig, en bij natuurlijk licht. The Puppetmaster is een fijne mengeling van documentaire en fictie, een oude man vertelt ook in beeld véél beter dan voice-over aanstekelijk én poëtisch over zijn jeugd, en hoe hij carrière in de poppen maakte.

Het is de tijd dat Japan China en dus ook Taiwan bezette, en in een van de mooiste 'toneel'scenes, speelt de man min of meer gedwongen in een Japans-nationalistische troupe. Ze herdenken een gevallen soldaat, wat een leuk Droste-effect geheeft, de vlag wordt zowel in het echt als in de 'kijkdoos' geheven. Naast Japanners zijn liefde, dood goh! De mooiste liefdesscene is eigenlijk een plagerijtje, als de troupe samen met een reizend bordeel optrekt.

Een meisje teaset de poppenmeester, bij het schijnsel van een schamel lampje. Na van de minuten beweegt de camera voor het eerst, en niet zomaar! Een bloedneus luidt — heel Aziatisch — grote emoties en tragedie in. Die Aziatische way of life, ik kan er potje om gaan zitten janken. Zo hard, maar ook zo Zen. The Music Never Stopped Hoe heette die beroemde neuroloog ook alweer.

De aftiteling schoot mijn lange termijn-geheugen te hulp: Dat boek moet ik nog altijd eens lezen, over de combi muziek en hersenen. The Music Never Stopped pakt er 1 hoofdstukje uit gok ik zo over een jongen die door een hersentumor een plant dreigt te worden; maar bij wie men kortstondige reactivatie van zijn vroegere zelf kan bewerkstelligen, met muziek. Dat lijkt een handzaam uitgangspunt voor een mooie flashback-structuur, maar deze overigens heel lieve film is net zo chaotisch als het hoofd van de verloren zoon.

Ook de vader gespeeld door Albert Heijn-reclame man JK Simmons heeft een lsatig verleden en een depri-heden, dus een generatieconflict borrelt, maar dat is zo lastig uit te vechten als je de zoon enkel terugkrijgt tijdens liedjes van The Grateful Dead.

Nu duren die wel vrij lang The Music Never Stopped hint constant naar grote emoties en voorspelbare plotwendingen, om dan alsnog subtiel te blijven. De film krijgt zo iets halfslachtigs.

De zoon is puberend, en vertrekt onder invloed van de hippie-scene, maar zwerft vervolgens liefst twintig jaar op straat, waar we ook nooit meer iets over te weten komen.

Omdat de jongen het niet meer weet natuurlijk, maar toch, het lijkt zo overdreven Pas aan het einde grote spoiler! De jongen ijsbeert door zijn kamer. Verder toont Bertolucci zich in dit vroege werk ook gewoon de koning van de Tumblr-weblogs. Michael Markus Schleinzer, Oostenrijk, Als de tuinman van de achterliggende kloostertuin dichtbij het schoolplein de herfstbladeren stond op te vegen, joelde een menigte protopubers hem toe: Of de tuinman echt een pedofiel was, door de nonnen in goedertierendheid aangenomen, is mij nooit duidelijk geworden.

Hij zag er wel eng uit, dat maakte hem voor ons voldoende schuldig. Michael, de hoofdpersoon, ziet er verre van eng uit. Eerder een brave, ietwat teruggetrokken kantoorklerk. Dertien in een dozijn van het type waar ik tegenwoordig vaak mee in de lift sta. Toch bewaart deze man een jochie van tien in de kelder.

Niet alleen om mee te puzzelen, sneeuwballen te gooien of mee te ravotten. Welke wil je dat ik in je steek? A Virgin Among the Living Dead klinkt wel als een toppertje: Female Vampire is een goeie met Romay.

Shining Sex Frans is mooier: Sex La Fille au Sexe Brilliant is ook goed. La Fille au Sexe Brilliant , zonder die 'sex' dus wel veel sex in die film verder, maar niet in die titel: Op verzoek van Ludo, vanaf nu ook hier mijn korte filmoverwegingen.

Hugo Mijn eerste moderne 3D-ervaring in de bioscoop, de Efteling niet meegeteld. Mooi wel, en er werd ook niet overdreven veel 'puur voor de 3D-effecten' gedaan dingen die naar je hoofd schieten e. De openingsscene waarbij de camera door Gare du Nord surft is prachtig, en helaas, ergens het hoogtepunt van de film. Het is eigenlijk nauwelijks een verhaal, wel een liefdevolle ode aan ouderwets filmmaken.

Maar in dat genre vond ik The Artist en Super 8 beter. Chloe Moretz ook al geniaal in Kick Ass natuurlijk , afkomstig uit Atlanta, die op haar 14e een perfect Brits accent imiteert daar kunnen veel ervaren acteurs wat van leren. Ok, dus het plan was elke dag een film te kijken; dat werd al snel '20 per maand', en dat ga ik ook niet halen. Ik rip dit van een ander forum en het is allemaal niet geschreven als heuse minirecensies. Het lijstje bekijkend zie ik eigenlijk vooral Hollywood-massafilms, en helemaal niet zoveel arthouse.

Erg leuke, frisse film. Vernieuwend door de mengeling van sociaal commentaar, humor en sci-fi actie. Beetje aan de lange kant, iets te fragmentarisch ook, maar goed geacteerd. En leuk dat de grootste acteurs niet per se het langste in leven blijven de grootste naam haalt de eerste 10 minuten niet eens.

Ik vond dat veel van de verhaallijnen slechts "aangestipt" werden, en slecht uitgewerkt. Die kidnapping in Hong Kong bijvoorbeeld, of de problemen waar die epidemoloog die zijn vrouw wat eerder op de hoogte stelt in verzeilt Jude Law als de enige echte bad guy met die scheve tandjes en zijn homeopathisch geneesmiddel-zwendel was wel goed, maar ook dát was een randgebeuren. Eigenlijk was zelfs het centrale verhaal rond de zoektocht naar een vaccin wat te schetsmatig, met die vrouw die zomaar ineens vaccin nummer 17 in haar dij zet.

Alleen de pijn van Matt Damon en zijn beschermingsdrang t. Heel bijzondere mengeling van mumblecore en misdaadmysterie. Prachtig acteerwerk, mooie cameravoering, mooie setting een constant grijsbewolkt Portland. Ik geloof niet dat ik hem zo goed vond als Campos - mijn aandacht verslapte af en toe een beetje, na de eerste 20 minuten waarin je je verkneukelt over Johnny Depps prima stemacteren, en de grappige diertjes. Speelt zich af op een taalkunde!

Bepaald niet zonder parallellen in het Westen van Vreemd wellicht, maar ik had hem nog nooit gezien. Sterke thriller - alleen al het feit dat ie 2. Aan het eind weer redelijk typisch Scorsesisch geweld, maar goed. Beter dan ik had verwacht, maar minder goed dan de hoge IMDb-score doet vermoeden.

Fijne romantische komedie die boven het genre uitstijgt vanwege het brede palet aan behandelde liefdes van de puppy love van een jarige tot de minder heftige maar diepe liefde van een jarig huwelijk, en alles wat daar tussenzit.

Weinig tranen-van-het-lachen-momenten, maar veel feelgood-sfeer, kleine grapjes en alleen op het einde wat overdreven sentimentaliteit. Ik heb een beetje moeite met Steve Carrell - zo leuk als hij in The Office US is, zo matig vind ik hem vaak in films drijft te sterk op een "goedbedoelende sukkel"-trucje, dat perfect paste in The Year-Old Virgin, maar daarna had ik het wel gezien. Maar hij houdt het klein, en de rest van de cast tilt het geheel makkelijk boven het gemiddelde van een komedie uit: Prettig stukje pretentieloos vermaak, precies dezelfde balans tussen horror en humor als het origineel dwz vooral veel humor, hier geleverd door David Tennant als de onwillige vampierexpert en Colin Farrell als zijn prooi.

Mooie kleuren ook, voor het schemerduister van Las Vegas. Mooi hoe een film zonder huurmoordenaars, drugssmokkelaars en paranoide spionageagentschappen even spannend kan zijn als een film mét die elementen. De bizarre wereld waarin jarige risicoanalisten Did you really make two and half million bucks last year?

What do you do with all that money? I don't know really. It goes pretty quick. Well the tax man takes half of it up front. So now you got what Mortgage grabs another K, I gave to my parents to live off, so now you got what? I bought two cars last year for total. Probably another eating I spent 76, dollars on hookers, booze and a good time. Yeah, kinda shocked me, although I was able to write most of it off as an entertainment expense.

Ik begin de Poolse film langzaam te begrijpen. Een stuk minder geobsedeerd door de Tweede Wereldoorlog dan de Nederlandse en Tsjechische, en Hongaarse , maar nog wel heel sterk door de Koude Oorlog. Al tijdens het communistisch bewind waren er een hoop films waarin min of meer stiekem boodschappen zaten verwerkt over vrijheid, systeemdenken, corruptie, etc etc. Deze is van ruim nadien, en concentreert zich op de vroege jaren '50 waarin de nieuwe werkelijkheid van staatscontrole en heksenjachten pas net begint door te dringen.

In stemmig zwart-wit, op wat scenes die in spelen na, en een bijzondere mengeling van bitterzoet familieportret, sociaal drama en noir thriller. Had hem al eens gezien, maar er was verrassend weinig van blijven hangen. Toppers Broderick en Witherspoon zijn in geweldige doen, en het verhaal over het eerst langzaam afbrokkelende maar daarna steeds sneller desintegrerende leven van een docent van een vroeg-middelbare leeftijd.

Steve Coogan heeft een rampzalig Canadees accent. Ben geen fan van Wes Anderson. Ik vind ze vaak te flauw, melig, meanderend, te langdradig. Deze vond ik wel leuk - held Jason Schwartzman maakte sowieso veel goed, en het ene heftige emotionele moment past goed, en zorgt dat meligheid ver uit de buurt blijft. Gedoodverfd Oscarwinnaar, nou ik moet het nog zien vis-a-vis The Artist.

Hij is weer eens te lang 2 uur terwijl je precies kunt aangeven wáár er gesneden had kunnen worden , maar verder klopt alles. Mooi geacteerd Clooney verbeeldt heel goed een soort stil lijden , prachtige melancholische hawaiiaanse muziek en beelden, hartverscheurende emoties tussen vader en dochter, en tussen man en vrouw-in-coma. De vervelendste film die ik in tijden gezien heb of in elk geval sinds Hamlet 2.

Je zou denken, met zo'n titel, dat de film best wel veel lijkt op The Hangover. Niets is minder waar. Het is namelijk gewoon precies dezelfde film. Zelfde karakters, zelfde situaties, zelfde grappen. The Hangover II is een lange, vervelende zit, zonder nieuwe grappen. Of vooruit, eentje dan: Dat is vrij weinig voor anderhalf uur. Daar zou ik het bij kunnen houden. Vergelijk dat eens met die film over Brian Clough. Wel een paar mooie details: In die setting een coming-of-age-verhaal over een paar jarige jongens in een punkbandje in Hel marinestad, badplaats niet heel ver van Gdansk met liefde, sex, dood, generatieconflict etc etc.

Dat laatste is dan ook wel weer verfrissend: Polen vóór bestond niet alleen in grijstinten. Hilarische scenes worden afgewisseld met behoorlijk schurende of ronduit treurige. Een langdurig huwelijk, kortere relaties in een wilder leven, onderdrukte homoseksuele verlangens, ongewenste zwangerschap: Het knapste van de film is dat de groep wordt neergezet als, inderdaad, behoorlijk verwende egocentrische mensen en dat je tóch van ze gaat houden gedurende de film.

Ik lachte en traande mee op de momenten die daarvoor bedoeld waren, en dat is een overwinning voor de regisseur én de geweldige cast. Laten we het op een 4. Niet zo vervelend als ik eerst dacht, al snap ik nog steeds niet helemaal waarom ze haar man de hertog niet gewoon liet vermoorden of zo na al die mishandelingen en vernederingen.

Eindelijk deze veelgeroemde en bekroonde film gezien. Terecht hoor, alle lof. Prachtthriller waarin op subtiele wijze de geschiedenis van Argentinië verweven wordt met een moordzaak uit , onder Peron die een nu gepensioneerde rechercheur nooit tot een bevredigend eind had weten te brengen en waarover hij nu een boek schrijft.

Afijn, het verhaal uitleggen heeft weinig zin, het is een mooi mysterie en nog mooier zijn de relaties tussen de hoofdpersonen, waarbij veel niet wordt uitgesproken maar in kleine details aan de oppervlakte komt.

Ik ben halverwege gekomen. Niet eens ongrappig, maar ik had toen toch echt genoeg. Ik snap alle lof - het laat me, net als Midnight in Paris en Super 8 trouwens, achter met zóóó'n brede glimlach op de mond, het is allemaal geweldig charmant als weinig andere films zijn.

En hoe kun je niet verliefd worden op Peppy Miller? Waarom heeft dat geen oscarnominatie voor beste bijrol gekregen? Ik kan me voorstellen dat dit een nieuwe Kerstklassieker wordt of zo met als enige nadeel dat het niet rond Kerstmis speelt.

Onderdeurtje dat voor een headhuntersfirma werkt en licht criminele activiteiten ontwikkelt raakt verstrikt in iets veel groters dan hij aankan. Het acteerwerk is over het algemeen niet best uitz: Skarsgård en John Hurt een voldoende, Sutherland prima.

Dunst irriteerde me ook mateloos. Ik snap dat Von Trier probeert een film over depressiviteit ook echt depressief te maken, maar bij mij sloeg het al snel om in irritatie, verveling en totale desinteresse in wat er gebeurde met de hoofdpersonen. In het tweede uur zijn alleen de borsten van Dunst memorabel, de laatste 20 minuten of zo heb ik overgeslagen en ben naar de laatste minuut gegaan. Ik was erg blij dat de wereld verging.

Niet zo slecht als Black Swan , dat dan weer niet. Erg vervelend dat een aantal beelden er duidelijk alleen maar inzat vanwege de 3D-effecten wel weer grappig dat daar ook heel bewust aan gerefereerd werd, inclusief doorbreken van de 4e muur. Hoogtepunt was wederom de rol van NPH. Al vind ik Portland altijd opmerkelijk warm voor wat je bij het imago van de stad verwacht.

Is WW2 voor Polen niet gewoon een van de vele keren dat ze zich genakt voelden? Ik begreep dat ze zich de 'Jezus Christus van Europa' voelen, altijd de sigaar. Na die vliegramp kwam die uitspraak weer boven. Ik heb trwns laatst gehoord dat ik Pools bloed heb, voel me nu ook ineens best wel genakt door dat meldpunt. The Last Movie Zo na al die jaren gezien. Voor zijn volgende film krijgt hij een karrenvracht met geld en hij besluit naar Peru te gaan, heeft alle films van Godard gezien en wil de ultieme western maken.

Alles gaat mis, er worden legendarische hoeveelheden drugs gebruikt en wanneer hij eindelijk terugkeert met een film is het onbegrijpelijke warboel. Filmbazen boos, critici boos, publiek boos. Hopper maakt de komende 9 jaar geen film meer. En The Last Movie wordt zelden meer gezien, meer legende dan een film. Dus valt het uiteindelijk ontzettend mee. Best wel een goede film eigenlijk met wat zwakke momenten in het midden.

Wellicht dat jaren van Lynchiaanse doolhoven de film nu meer acceptabel maken? Ik mag het ook wel, zo'n postmoderne macho-titel die pas ergens 20 minuten in de film verschijnt , allerlei verdubbelingen van de realiteit, films-in-films-in-films, film als primitief katholiek ritueel dat om een mensenoffer vraagt.

Ziet er ook mooier uit dan verwacht. Vraag me meteen af of Criterion die dan heeft uitgegeven zo te zien niet. Ze bouwt hier voort op die goede Britse armoedefilms traditie. De ellende van de working class gevangen in hymne-achtige The Long Day Closes-taferelen. De openingsscène, bijvoorbeeld, laat in slow motion een abstract geworden dans zien van een jongetje. Pas als zijn moeder hem een klap geeft 'look at the state of me curtain', snap je wat ie deed.

Het zet meteen de claustrofobische beklemmende sfeer neer. Iedereen zit gevangen in het gammele Glasgowse flatgebouw, waar — heel Siciliaans — zelfs de vuilnis niet meer wordt opgehaald.

Scums vluchten in pesterijen, meisjes in seks, en weer anderen in fantasieën. Water speelt een een cruciale rol, zowel in positieve scenes vaders enige goede daad, en een intiem baderpartijtje met een buurmeisje als de poel van drijfzand waar je definitief in kunt verdwijnen. Dat gebeurt ook al in de opening, waardoor het fragiele flapoor-hoofdpersonage zich schuldig voelt. In de allerbeste scene die niet voor niets nog 2x na-echoot vindt hij even een kortstondige uitweg uit de ellende.

Hij neemt begeleid door Nick Drake de bus, en aan het eind van de line vindt hij het gedroomde gezinsrijtjeshuis. Ook daar is geen stromend water, maar het bad voelt al heerlijk. Dan kijkt hij naar buiten, het raam maakt het uitzicht nog meer schilderachtig als een kader. Er volgt een sequentie die doet denken aan de stoomtrein in Pather Panchali.

Even is Schotland bevangen door Oosterse spiritualiteit. A Double Life Recent teveel Shakespeare gezien, en die knakker fokt met je mind, bewijst ook deze Othello-noir. Ronald Colman speelt een gevierd Toon Hermans-achtig acteur van middelbare leeftijd, die groot succes kent met theaterkomedies.

Het gaat echter privé elke keer mis als hij zich aan serieuzer werk waagt, zo leren we van zijn ex-vrouw Signe Hasso, met een zwabberend Frans aandoend accent. En dan komt Othello dus langs, een duistere rol die wordt gepresenteerd als de meest intense van allemaal. Feit en fictie beginnen door elkaar te lopen, en langzaam sijpelt Othello's agressie en jaloezie van het podium, naar het echte leven.

Potentieel een geweldig spannend uitgangspunt, maar de film durft de escapades van de 'theaterweerwolf' toch niet echt uitgebreid in beeld te laten zien.

Ik moest denken aan een vergelijkbare Ealing-film over een poppenspeler gone insane, die ik veel enger vond. Toch is A Double Life best amusant, in de allereerste plaats om de uitstekende belichting, ze noemen dit met recht een broadway noir, juist in de verschrikkelijk gezwollen geacteerde stage scenes zitten een paar fenomenale shots, vanuit het gezichtspunt van Othello.

Bovendien komen we ook weer wat vertrouwde film noir koppen tegen in de bijrollen, onbekende namen Millard Mitchell bijvoorbeeld maar ik zie ze zo graag. En dan vergeet ik de Monroeske Shelley Winters te noemen, als serveerstertje op zoek naar connecties, dus flirtend met Colman. Cure In én al geforumtipt door Vido Liber, en toch ongezien gelaten, het is een schande.

Cure is een uitstekend opgebouwde thriller, met bovennatuurlijke horror-trekjes, in dat laatste zijn Japanners sowieso goed natuurlijk. Misschien kun je dit wel een voorloper van die 'videoband moordt'-films noemen.

Maar terugkerend op de opbouw, Cure werkt op je in als een acupuncturist, het eerste uur deelt de film onmerkbare speldenprikjes uit. Zo eng is het toch niet, blufte ik stoer. Maar dan, en zonder dat de subtiliteit verloren gaat, ontploft de film in het tweede uur ineens van binnenuit, en wordt het bibberen geblazen.

Cure gaat over een Memories of Murder-obsessie met een culty seriemoorden-zaak. Schijnbaar normale mensen gaan plots door het lint. Een detective peinst hier samen met een psychiater over, terwijl zij het net sluiten om de verdachte en de verdachte om hen!

Ondertussen heeft de detective thuis problemen, zijn vrouw is depressief of erger wat gevoelsmatig en zonder geforceerd aan te voelen verband houdt met de krankzinnige zaken on the job. In de allerbeste scene heeft de detective net de mysterieuze verdachte gesproken, en ineens flitsen er beelden door het hoofd van de detecive, zo kortstondig dat ook de kijker nog even denkt aan een glitch.

De verdachte kruipt onder zijn huid, in zijn hersenpan, richting zijn allerdiepste Blauwbaard-angsten. En we leren dat er ene Franz Anton aan de basis staat van het woord 'mesmerising'.

Nog een teken van de klasse van Cure is dat de verdachte in de spannendste scene in geen velden of wegen te bekennen is. De film krijgt dus eigenlijk hetzelfde voor elkaar als hij. En in Japanse stijl, maakt die scene gebruik van een spooky video. Jabberwocky Dit lijkt verdraaid veel op die verschrikkelijke Amerikaanse film waarin Natalie Portman een middeleeuwse deerne met mooie billen speelde.

Dat is het enige wat ik ervan heb onthouden, zelfs de titel is me ontschoten. Ook Jabberwocky parodieert de bekende middeleeuwse ridderverhalen. Dat deed Monty Python onder leiding van Terry Gilliam al eerder natuurlijk, en ze draven ook hier weer op, in dit échte debuut van Gilliam, waarmee ik zijn oeuvre 'compleet' heb.

De brille van de Amerikaan zit vooral in een paar mooie visuele geintjes. Je kan het wel aan Gilliam overlaten om zo'n sprookjeswereld tot leven te laten komen, met of zonder budget. Het monster bijvoorbeeld, in de allerlaatste scene, is minstens zo leuk als de Maximonsters. En heeft tegelijkertijd iets fragiels, wat wel grappig contrasteert met de bloederige gruwelijkheden die het aanricht.

Michael Palin speelt de loser-hoofdrol, die van dorp naar stad trekt om 'een nieuw leven te beginnen'. En geld te verdienen om te trouwen met zijn ongeïnteresseerde en vadsige love interest.

Een op zich geslaagd economische motief had nog wel wat meer kunnen worden benadrukt, want Palin wil als een moderne manager constant kooplui helpen hun business te stroomlijnen. Maar zoals nagenoeg alle grappen verdwijnt deze running gag al snel in een achtbaan van heel veel geschreeuw, en opmerkelijk veel tekst waarin opmerkelijk weinig spitsvondigs wordt gezegd. Heb jij de subs van Barwy Ochronne? Kan ze al heel lang niet vinden. Of spreek jij inmiddels Pools?

Cure is een uitstekend opgebouwde thriller Voor de liefhebber de torrents laten geen tot heel weing 'seeders' zien Cure is gewoon op Youtube te bekijken Ik heb hem op YouTube gekeken, met de Engelse subs daar aanwezig. Die vond ik wel te doen. Ik versta ongeveer twee Poolse woorden per zin, exclusief de scheldwoorden. Hugo Nostalgisch futurisme, cinema, automatons, dromen, coole truien, Animal Collective-achtig gozertje, net ouder meisje. Ja, ik ga hier gewoon keihard voor. Okay, het is retromania maar met gevoel hè.

Was hier op mijn tiende ook totaal van uit mijn dak gegaan. Is waarschijnlijk ook de eerste film van Scorcese in 20 jaar waar de halve cast niet tegen het einde op gruwelijke wijze door het hoofd wordt geschoten. Hmm, dat is een spoiler t.

Die heb ik nog niet gezien, en daar hoopte ik eigenlijk op zo'n typisch Scorsese-einde. In 30 Seconds versie van The Departed, dat is echt een hele scherpe kritiek op dit aspect van Scorcese late carrière.

Sowieso niet in de buurt van Scorsese's beste, maar dan nog. Je vraagt er ook om als je de Takashi Miike gaat kijken, maar ik werd toch verrast. Visitor Q heeft ongetwijfeld een highscore op de bios loopt leeg-meter. Al die opgekropte frustratie ineens totaal verkeerd gekanaliseerd.

Men kan hier ook aan Dogtooth denken, door de Japanse waanzin-wringer gehaald. Lachen met incest, huiselijk geweld, en necrofilie. Vooral dat laatste is érg komisch, ik bedoel maar De dingen die je gaat denken tijdens een Miike-film! Bijvoorbeeld of je van elke vrouw met de juiste kneedtechnieken haar tepels zou kunnen laten lacteren.

Of moet dat net als bij een koe eerst met een geboorte geactiveerd worden? Sowieso, binnenlichamelijk aangemaakt voedsel, ik vond het ineens heel, héél raar Als gezegd, je wordt zelf een beetje maf van die Miike.

In de eerste scene dacht ik een pinku te zien, met een lolita-meisje en Terug thuis blijkt de zoon van het gezin junkiehoer-moeder 'niet in mijn gezicht slaan! Net zoals de vreemde bezoeker, die 'm eerder op zijn hoofd sloeg.

Pa werkt liever aan documentaires over de staat van de jeugd van het land. Er is een consequent motief van mensen die opnames van elkaar maken, ik puzzel nog wat dat zegt. Een klein meta-lolletje was nog het volgende: Dan is het kennelijk niet meer nodig. Golden Slumber Het duurde een kwartiertje, maar toen had ik het door, dit is er een uit die malle Fish Story-koker. En dus geen Koreaans-aandoende melodrama-reminiscing film a la Peppermint Candy. Al spelen flashbacks naar de studententijd, en het Big Chill-vriendschapsgevoel wel een rol.

Maar wat speelt géén rol in het werk van Nakamura. Net als Fish Story is Golden Slumber een heel merkwaardige deconstructie van een genre-film. De apocalypse is vervangen door een 'wrong man' verdacht van moord -plotje, maar de wendingen zijn expres! Dikke, dikke ironie dus. Die de kijker dan toch nog wat weet te doen. Een Forrest Gump-achtige simpele pakketjesbezorger wordt door een oude vriend naar een plaats delict geleid, waar de Japanse president net langskomt.

Dus u weet hoe dat eindigt. De Tenten-oen in hengelsport-uitrusting wordt de Oswald er wordt hier getwijfeld aan de 'framing' van Oswald en slaat op de vlucht. In misschien wel het grappigste moment van de film heeft weer een andere kennis hem naar haar appartement gelokt. Oen zit daar, kijkt tv; waarop men meldt dat de aanslag per radiografisch-bestuurbare helicopter is gepleegd.

Onze held kijkt achterom. Een wand vól helicoptertjes. En zo dus veel meer. Ondertussen horen we om de zoveel tijd dat Beatles-liedje, wat ik tot mijn tevredenheid toch snel zat was.

Al moet men toegeven dat het liedje nog wel betrekkelijk modern voelt, als Amerikaanse nineties-rock, maar ja die jongens leefde op een Abbey Road-dieet waarschijnlijk. Crime D'Amour Dermate zwakke noir dat het na een tijdje jammer wordt dat de makers zelf wél in de kwaliteiten van hun clicherijke verhaaltje geloofden. Als ze het nou met een knipoog hadden aangepakt, had je nog een leuke 'zo slecht dat ie goed wordt'-spoof gehad. Maar Crime D'Amour lijkt wel een b-film.

Doe je ogen half dicht en je ziet ze, als sadistische ambitieuze bazin op een onbestemd kantoor. Crime D'Amour bekommert zich niet om een realistisch kantoorleven. Zoals L'Ivresse du Pouvoir, wél met Huppert, wél deed Zo zijn vooral de bezoekende Amerikanen zo plat als een dubbeltje.

Op kantoor heeft Kristin een oogappeltje, die ze op allerlei manieren manipuleert. Ze geeft haar kadootjes, maakt lesbische toespelingen die komen nog het minst van alles uit de verf en doet alsof ze het meisje vooruit in haar carrière wil helpen.

Het kind, op dat moment met overdreven grote bril toch net iets te modereclame-hip en strak bibliothecaresse-haar pakt uiteindelijk haar kans. En dát was toch eigenlijk ook niet de bedoeling van de bazin. Maar nu schudt Ludivine Sagnier heur perfecte krul-haar los, en gaat ze zelf ook los. Het hele tweede uur bestaat uit een tergend traag navertelde versie van haar zogenaamd ingenieuze wraak. De kijker die bekend is met noir denkt ondertussen, hmm, 2 vechtende honden, wie is de derde die heen gaat met dit been?

Dat is altijd de meest loserige in dit soort films. Overigens schijnt Brian DePalma een remake maken; laten we hopen dat ie de boel dan ingewikkelder en erotischer maakt. Ik zie een grotere rol weggelegd voor de zus van het blonde kantoormeisje.

En haar voorgangster, van wie wordt gezegd dat die al eerder is weggepest, mag ook nog wel opduiken. Als dat nou eens die zus ís! Ik heb naast een discussie gezeten met mensen die wat meer over Japan weten dan ik en het is best wel triest eigenlijk, de staat van Japan en hoe 't zo gekomen is. Ik kan het niet allemaal reproduceren maar er is echt wel een hoop misgegaan sinds de keizer is verwijderd door de US.

Dan denk je ook ineens dat je eerst maar eens een stapel boeken moet lezen voor je weer aan een Japanse film begint. Japan zit al 20 jaar ofzo in een 'economische crisis', en daar zijn ook nog al die rampen overheen gegaan, en nóg zijn ze niet totaal verarmd geraakt. Dus dat valt ook wel weer mee. Niet totaal verlamd betekent nog niet dat 't goed gaat, kan ook een soort post-traumatische kramp zijn die min of meer functioneert binnen het kader van hoe de westerse wereld werkt, maar om nu te zeggen dat ik dat kader erg zie zitten ….

Visitor Q vind ik na Audition Miike's leukste. En Golden Slumber is da genre waar ik gewoon heel gevoelig voor ben. Misschien dat die film bij herkijken helemaal niet zo goed is, maar ik ging daar helemaal weer in op.

Ik zie weinig tegenwoordig, probeer het weekend wel weer iets te schrijven. Prima filmpje, leuk klassiek verhaal, maar scoort vooral op technische uitwerking en is eigenlijk verder niet heel bijzonder. Tinker tailor soldier spy: La jeunesse d'amour, Van de maakster van Le père de mes enfants.

Heel erg Frans, op de goede manier. Gevoelsmatige scenes, het mysterie van de liefde, het irrationele, het zit er allemaal met een enorm talent in. Stofjasspionnen in groengrijs filter vermoeden een dubbelspion in hun midden maar ze zijn met hun vieren waardoor het erg lang duurt voor de film afgelopen is.

Het heeft allemaal relatief weinig met de boeken te maken hier en daar herken ik delen van Het Geheim van de Eenhoorn en één scene uit De Krab met de Gulden Scharen , maar leuk en spannend is het wel. Eén grote rollercoaster ride eigenlijk, en die motion capture-techniek is tegelijkertijd beter én vreemder dan ik vooraf dacht. Mooie rollen van Serkis en Craig maar Jamie Bell verdwijnt helemaal in zijn personage, dat me steeds aan een jonge Jude Law doet denken.

Werkt wel, af en toe er zijn momenten dat ik zelf even de spanning wil doorbreken door weg te kijken of een snack te gaan halen , maar is uiteindelijk wel weer wat te simplistisch en flauw.

Vreselijk einde, het beste kun je hem 5 minuten voor het eind afzetten. Il Decameron In mijn jonge jaren heb ik bijna alle films van Pasolini gezien, was helemaal mijn ding een soort primitief ironische mythologie maar deze was nooit te vinden op video. Blijkt dus typisch werk: Uit de losse hand gefilmd, de acteurs bijna allemaal amateurs, sommige plat Napolitaans pratend en zelf doet hij ook voor een keer mee als schilder die even op het laatst een mooie gedachte meegeeft.

De vrouwen zijn allemaal gecast op het juiste Middeleeuwse gezicht en de mannen blijkbaar op hun gebit met gemak de film met de slechtste tanden ooit. Maar wat betekent het allemaal? Nostalgie naar eenvoudigere tijden? De vloek van de kunstenaar? Google zal me de weg wijzen. Gainsbourg Vie héroïque Heeft dit de bioscopen gehaald? Ik heb niet opgelet. Zo moet je een biografie aanpakken.

Niet alles uitspellen en aan het genre een nieuwe draai geven. Eerste helft van jeugd en eerste jaren incl. Eric Elmosnino is hier ook bijna een dubbelganger van Gainsbourg, toch al op zijn sympathiekst poëtisch en onzeker. Wat een druktemakers overigens die veteranen en nationalisten, blijft een belachelijk bloederig volkslied wel mooie opbouw hè muzikaal gezien.

Joann Sfar bespaart ons verder de echte aftakeling van de laatste jaren en dat is wel goed zo. Ik mag dat wel al ben ik blij dat er zelf niet een achter me aan heb lopen, vermoeiend gedoe.

Zo zien we in het git-git-zwarte My joy. En ik vond het prachtig. Normaal gesproken hou ik niet zo van die hermetische films waar weinig lucht in zit, maar op een of andere manier voelt dit als meer dan wat bij elkaar bedachte ellende. Het is duidelijk dat het Loznitsa ernst is, en hij geeft deze ellende ook een duidelijke vorm mee. Er zijn mensen die als egoïst de oorlog uitkomen, en er zijn moderne egoïsten. Er zijn in feite zoveel egoïsten dat we het niet meer aan een gebeurtenis kunnen ophangen, maar dat we moeten concluderen dat het hier gewoon de volksaard betreft.

Men blaft elkaar voortdurend af en het egoïsme zit vervat in zulke cynische dialogen en pijnlijke scenes dat je af en toe je best doet er een bevrijdende lach uit te persen.


Encore une fois, soyez discret au sujet de leur identité. Tapez sur le bouton « Continuer » ci-dessous pour lancer votre recherche à l'aide de votre code postal. Ceci n'est PAS un site de rencontre! Quel genre de silhouette vous attire? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Mince. Gros seins sont indispensables. Un cul sexy est nécessaire. Quel âge des femmes vous convient le mieux? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   21 - Quel genre de relation cherchez-vous?

Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Aventure pour un soir. Sexe à plusieurs occasions. Sexe régulier, mais sans responsabilité. Wie moet er dan zijn kleren verstellen? Zonder haar rest 'm niets dan pinda's eten, een leuke running gag. Het meisje vertrekt om heel zelfstandig! Een paar filmsecondes later is ie op weg naar zijn huwelijk, een paar 'staten' verder. Maar daar belandt ie in film noir klucht.

Hij wordt 'de wrong man'. Zonder 'best man' in sight Het dorp dat tot zichzelf tot mob opzweept lijkt eerst nog komisch, maar dat is van korte duur. De lichtvoetigheid van de film blijft achter in de resten van een smeulende gevangenis.

Ik werd gefopt, ik dacht werkelijk even dat de held dood was. Zijn terugkeer is Tarantino-aans en zeer christelijk. Beste shot van de film. Ook meteen een van de laatste, want daarna krijg je een rechtszaakdrama zucht met een twist, die overigens heel beroemd is in cinemageschiedenis, door het juridische gebruik ván film.

Een klein magisch momentje, in een film waarvan de verrassing dan wel af is. Achteraf leuk om te lezen dat Lang een échte crimineel van de man wilde maken, om meer begrip voor de mob te kweken. The Parallax View De beste Pakula? In elk geval 'up there' met Klute, al moet ik dan meteen aantekenen dat ik Donald Sutherland any time over Warren Beatty verkies. Heb ook het gevoel dat Beatty héél snel is vergeten, voor zo'n grote ster. In elk geval vind ik 'm een nogal lege acteur.

Hier niet van belang, want The Parallax View draait volkomen om die seventies-sfeer van het politieke Hollywood, aangezwengeld door Antonioni, wiens invloed overduidelijk is in de slotsequentie. Rijen en rijen van stoeltjes, de gruwelijkheden worden heel afstandelijk in beeld gebracht. De eerste tien minuten zijn mogelijk nog wat sterker, de film begint met een Independence Day parade, mét politicus.

Dus is het wachten op het schot. Het omleggen van 'de nationale vaders' op publieke plaatsen, dat is toch wel een van Amerika's grootste trauma's, dus zowel in het echt als in kunst The Manchurian Candidate! Paula Prentiss heeft een erg sterke korte rol als neurotisch bewonderend lokaal journalistje. Ook zij vindt een einde in een 'shot'. Een filmshot wel te verstaan, een verrassende en fraaie overgang. Zoals er meer zijn. Ook in het midden-gedeelte blijft de film vooral drijven op de aangevers van Beatty.

William Daniels valt met name op, als man die weet dat zijn einde nadert. Het complot wat Beatty ondertussen poogt te ontrafelen is erg ongeloofwaardig, te James Bond, maar goed, daar is het verder ook de film niet voor. Het gaat om passages als die Ludovico Technique-variant, die Beatty krijgt, in een slide-show van een paar minuten. Merry Christmas Mr Lawrence Bijzondere en merkwaardige film van Oshima, die hier duidelijk Roeg-invloeden kanaliseert.

Voor dat doel heeft hij David Bowie geleend, perfect op zijn plek als mysterieuze androgyne en in zekere zin onoverwinnelijke soldaat, die vastzit in een jappenkamp op Java. Er is geen vrouw te zien in deze film, en al die soldaatjes bij elkaar, die raken geobsedeerd door de mannenliefde. Niet dat dit een soort Brokeback Mountain is, het blijft bij suggestie, en rituelen. De Japanse bewakers onder leiding van de al even androgyne Sakamoto zijn tegelijkertijd gefascineerd én bang voor de Britten, en omgekeerd geldt hetzelfde misschien nog wel sterker.

Als bemiddelaar tussen de twee werelden functioneert Tony Conti, een Pechtold-achtige polderaar, die wel begrip kan opbrengen voor de Japanse manier van denken. Hij sluit vriendschap met Takeshi Kitano, typerend voor de film zowel sadistisch als goedmoedig.

Met een voorliefde voor sake. Maar de beste momenten zijn toch voor Bowie, die meisjesachtige dingen doet als bloemetjes plukken en kusjes uitdelen, en zwelgt in Walkabout-aandoende flashbacks uit zijn paradijselijke jeugd, met een lekker synthy-gladde eighties-soundtrack erbij.

Van dezelfde Sakamoto dus, die de kampcommandant speelt. Impardonnables Je kunt merken dat Techiné een dagje ouder wordt, geen echte inspiratie meer, dan maar tegen beter weten in 'ns een poging tot een genrefilm.

Althans, daar lijkt het even op, in dit verhaal over een verdwijning, het schaduwen van bekenden, en een privé-detective. Maar zoals de enige nogal knullige actiescene bewijst is actie en vlotheid niet bepaald Techiné's forte; dus hoe langer de film duurt hoe meer hij — als gebruikelijk — gewoon weer de filosofische dialogen opzoekt. Daarmee neemt hij hier lichtjes revanche voor het uiterst matige Le Fille du RER, al duurt Impardonnables voor pakweg honderd minuten ook wel érg lang.

Niettemin zijn er wel wat aardige personages, en Venetië werkt in films eigenlijk altijd wel, als city of death. Hier ontmoet een Jan Wolkers-achtige schrijver denk ook aan Christian Plummer in Beginners een veel jongere makelares.

Even later wonen ze samen in één van haar pandjes; en door al die liefde kan de schrijver prompt niet meer schrijven Hier komt de prive-detective om de hoek kijken, en vooral haar zoon.

Die laatste is een uniek filmpersonage, een potenrammer! Hij herinnerde me eraan dat ik nog altijd Rois et Reine moet zien Hasta la Vista Eigenlijk Rabat, met mongolen. Het is een wonder dat deze film geslaagd is te noemen. En dan heb ik het niet over de titel.

Drie gehandicapten op weg naar het bordeel voor hun eerste keer, dat schreeuwt verschrikkelijke klucht. Maar deze Belgische productie werd niet voor niets op een Britse documentaire gebaseerd.

Dat zie je ook niet vaak, van docu naar fictie, ik kom tot 2 voorbeelden: Herzog over Dieter die neergestorte oorlogspiloot, en een slecht Braziliaans gijzeldrama.

Maar goed, in de openingsscene van Hasta La Vista staart een grotendeels verlamde jongen naar 2 'juggende' meiden. Des avonds moet de jongen aan ma vragen of ze zijn hand ónder de dekens wil leggen.

Mogelijk onwetend, misschien ook niet en moet ze z'n hand er ook nog omheen vouwen. Hoe dan ook; de schrijnendste scene hebben we meteen gehad. Het brengt de jongen wel op een idee, en wat plotblokkades later starten hij, een PS Hoffman-achtige blinde hier de comic relief, want eigenlijk de minst erge handicap en een terminale kankerpatient hun reis.

Het mooie aan de film is dat de jongens eerst karikaturen lijken, en dat dat eigenlijk functioneel is. Op een bepaald moment wórdt je je handicap, vast in je eigen parallelle wereldje. Je wordt vanzelf een soort grove grappende makende cynicus Jammer dat de reisbegeleidster een soort vrouwelijke Depardieu óók een krasje moet hebben. En áls dat dan moest, dan had het eigenlijk een écht ongemakkelijks moeten wezen; net zo ongemakkelijk als de drie onbevlekte jongens.

De vrouw had dan haar eigen baby moeten hebben vermoord, of zo, past ook bij de thematiek. Tonari no Totoro Zat laatst met zieke dochter Spirited Away te kijken en hoorde haar opeens verzuchten: Komt wel, opvoeding lijkt gelukt, dus nu maar het complete Miyazaki-oeuvre voorschotelen. Te beginnen met deze super-lieve en eigenlijk heel rustige uit Twee meisjes verhuizen met hun vader naar het platteland terwijl moeders van een ziekte herstelt.

Bijna proto- Taste of Tea op sommige momenten. Auch Zwerge haben klein angefangen Holy shit! Tijdens de eerste minuten van deze beruchte Herzog uit dacht ik echt "dit ga ik niet 99 minuten volhouden.

Je hebt een kolonie dwergen op een van de Canarische Eilanden waar een soort miniatuur versie van Ronald Koeman door de plaatsvervangende baas ook dwerg straf krijgt. De rest pikt dat niet en komt in opstand.

Tergend langzaam breken ze de boel af, ondertussen ook nog eens hun twee blinde collega-dwergen sarrend. Wat betekent het allemaal? Geen idee, maar fascinerend was het wel. Kan in ieder geval nu definitief concluderen dat Herzog een probleem heeft met dieren met neme hier bijv. Anonymous Als je een zekere mate van beroemdheid bereikt zal je overlijden altijd tot complottheorieën leiden, nóg wat beroemder en mensen betwijfelen dat je dood.

Maar de ultieme 'was ik VIP of niet? Met hem houdt deze wisselvallige film zich bezig; de complottheorietjes zijn hier zo ingewikkeld dat een echt lekkere lijn ontbreekt. Een Earl blijkt de ware toneelstukkenschrijver, maar hij wil anoniem blijven, dus schakelt hij een plebs-toneelschrijver in, die op zijn beurt het taakje weer doorspeelt naar een analfabete Grinderman!

Dat vind ik dus voor de helderheid van een film 1 stap teveel. De decors voor deze Engelse hof-perikelen zijn nogal digitaal, maar de hoofdrol van de Earl een politieke blunderaar, en eerder schrijver uit schizofrene noodzaak dan uit liefhebberij is sterk.

Rhys Ifans geeft 'm een enorme Drive mee. Inderdaad, bijna Ryan Goslingesk intens. Ik bleef wel moeite houden met de verwikkelingen. Ergens roept iemand 'it's just like a Greek tragedy', en dat dat moet worden benadrukt geeft ergens al aan hoeveel tragisch Oedipaal drama we hier over ons heen krijgen.

Dan nog een klein genant terzijde-puntje; de film brengt de Nederlandse rebellen en hun opstand tegen Filips ter sprake, en ik denk 'jee leefde Shakespeare toen!? The Rum Diary I'm not smiling, I am containing a casual face. Dat is hier in de tweede helft niet zo moeilijk meer, want god wat wordt deze Hunter Thompson-film dan saai. Sowieso, Hunter S Thompson versus de vastgoedmagnaten?!

Dat is meer het terrein van John Sayles. Het eerste uur heb ik wel zitten lachen; daar zit ook die opmerking, als Hunters alter-ego en zijn maat een vadsige journalist in een Puerto Ricaanse 'natives'-bar zitten. En daar niet gewenst zijn. En toch steak eisen. Johnny Depp speelde natuurlijk al eerder een Hunter-rol, maar met de malle drugstrip Fear and Loathing heeft The Rum Diary weinig van doen.

Dit is eerder Disney voor male adults. Zelfs een sensuele zeemeermin ontbreekt niet. Die Disney-associatie wordt vooral gewekt door door de donkerbruine Arnold Gelderman-stem van Michael Rispoli de dikke journalist die een Fiat 'tje rijdt, en op cartooneske wijze tv-kijkt.

Meer Hunter is de derde roommate van het ouche reporters-trio, een Hugo Borst-achtige ziekende kerel 'is it the clap?

De ultieme Hunter-scene blijft toch wel het moment na inname van de drugs, maar vóór ze gaan werken. Maar veel van die sfeer'shots' zijn hier dus niet, de film swingt niet, pas halverwege klinkt er wat live-muziek, maar ook op de soundtrack gaan de Caraïbische remmen nergens écht los.

Ja, dat kan niet misgaan natuurlijk. Nu is dit wel een low-budget filmpje, de chaos heerst, dus zo'n geniale, chique-esthetische sfeer krijgt het niet, maar dan nog. Het is toch alsof Akira tot leven is gekomen. Die Japanners kunnen wel wat met motorfietsen, nog benadrukt door een uitzinnige editing. De meeste scenes duren 20 seconden en worden bruut afgekapt. Mooiste visuele trucje; in een van de vele onnavolgbare groepsvergaderingen begint de camera graden te draaien, en sneller, en sneller.

Als een wiel, inderdaad. Een ander opvallend geintje is een zwijgende dialoog in tussentitels. Meteen de enige serieuze van de film, want verder is het vooral veel schreeuwen.

De tienerfrustraties van rattige mannetjes uit Quadrophenia, mattend met elkaar en cirkelend om het enige rondborstige Japanse meisje. En daarmee zijn we bij de heerlijke soundtrack belandt, die zeer moddy klinkt, volledig in het Japans wordt gezongen, maar af en toe zelfs met Bob Dylaneske sneer. Dé cruciale fout van de film is dat de muziek te ver naar achter in de mix zit, ik had een paar keer de neiging het geluid op te schroeven om de riffs beter te horen, om meteen weer terug te deinzen, door dat er iemand over 'fascisten' begon te schreeuwen.

In een Hair-kantje aan het verhaal schuimen er ook ultranationalistische pseudo-soldaten over het doek Dat dacht ik wel! Bizar genoeg werd deze prima ambient western geregisseerd door de verschrikkelijke Peter Fonda. God zal hem nu toch wat van zijn zonden moeten vergeven, want zelfs zijn hoofdrol is hier goed, én iconisch. Ook in The Hired Hand is een groepje mannen in dit geval op weg naar hun gedroomde paradijs. Hier Californië, de kust. Het lijkt McCarthy's The Road wel.

In de fenomenale eerste scene zien we minutenlang slechts blauwglinsterende beelden, in extreme Koyaanisqatsi-slowmotion, van dartelende mannen bij een riviertje. Speels en warm en totaal psychedelisch. Dé held van de film is niet Fonda, maar cinematograaf Vilmos Zsigmond, die duidelijk de opdracht heeft gekregen zich niet in te houden.

Dus krijgen we om de paar minuten caleidoscopische shots, vier shots mengen, waarom niet. De western leegt zich er ook perfect voor. Leg een leeg beeld over een leeg beeld, en je kríjgt iets. Van die reis naar de kust komt overigens weinig, het drietal mannen belandt in een locus terribilis, die de bebaarde graatmagere Andrei Rublev meets Jezus-figuur Fonda al eerder heeft bezocht.

De plek breekt 'm. Hij moet terug naar de vrouw! Daar begint de film eigenlijk pas echt, met een Magdalena-motief, de lusten van de oudere vrouw en het ongemak van mannen en samenleving. Heel veel meer moet ik over deze minimalistische film niet zeggen; behalve dan nog een complimentje voor de fraaie doch cheesy muziek van Bruce Langhorne, in de weer met sitar en banjo.

De aanwezigheid van Langhorne is überhaupt toepasseljk, hij miste namelijk een paar vingers Ja, na een nachtje slapen, gelukkig zonder dat lachje van Hombre en zijn "Feste! Die auto die maar blijft ronddraaien. Het is me wat. Eigenlijk een snelle kritiek van Herzog op de 60s nietwaar? Vrijheid eindigt in anarchie zie ook Delft in Nosferatu. Zou dat nou wel zo zijn? Soms vermoed ik dat in Herzog gewoon een Beierse conservatief huist die het liefst in lederhosen naar skischansspringen kijkt. Je kan om de minuut wel een fraaie sensuele zwart-wit screenshot maken, voor op je hipsterblogje.

Het knappe is dat Bertolucci die erotiek voor elkaar krijgt zonder naakt, en zonder mooie mensen. Dat is toch wel goedheid hoor, en de man was pas 23, wow. Wáár de crisis van de jeugd hier nou precies om draait, werd me nooit helemaal duidelijk. Een rijke jongen en een rijk meisje zijn nichtje, oh nee zijn tante — las ik later! De film verandert plots in kleur, bonuspuntje.

Net na dat kleurmomentje zat ik er het meest in, dan komt in mijn herinnering ook net de Italiaanse topschlager Gino Paoli langs, met Vivere Encora. Een andere scene die me bijblijft is een drama bij een rivier — is het zelfmoord? Ik vond het ineens een archetypisch Italiaanse. Denkend aan het machinegeweren-waterballet uit Gomorra. The Puppetmaster De mooiste van de drie grote Chinese films die ik deze winter zag, en na Café Lumiere het tweede bewijs dat ik inmiddels wel 'gewend' ben aan de hermetische, maar bijzondere stijl van Hou Hsiao-Hsien.

We krijgen hier van de Taiwanese regisseur weer minuten lang 'vignetten' te zien. De camera beweegt niet — staat een eindje weg van de actie — en observeert rustig, en bij natuurlijk licht.

The Puppetmaster is een fijne mengeling van documentaire en fictie, een oude man vertelt ook in beeld véél beter dan voice-over aanstekelijk én poëtisch over zijn jeugd, en hoe hij carrière in de poppen maakte. Het is de tijd dat Japan China en dus ook Taiwan bezette, en in een van de mooiste 'toneel'scenes, speelt de man min of meer gedwongen in een Japans-nationalistische troupe. Ze herdenken een gevallen soldaat, wat een leuk Droste-effect geheeft, de vlag wordt zowel in het echt als in de 'kijkdoos' geheven.

Naast Japanners zijn liefde, dood goh! De mooiste liefdesscene is eigenlijk een plagerijtje, als de troupe samen met een reizend bordeel optrekt. Een meisje teaset de poppenmeester, bij het schijnsel van een schamel lampje. Na van de minuten beweegt de camera voor het eerst, en niet zomaar!

Een bloedneus luidt — heel Aziatisch — grote emoties en tragedie in. Die Aziatische way of life, ik kan er potje om gaan zitten janken. Zo hard, maar ook zo Zen. The Music Never Stopped Hoe heette die beroemde neuroloog ook alweer. De aftiteling schoot mijn lange termijn-geheugen te hulp: Dat boek moet ik nog altijd eens lezen, over de combi muziek en hersenen.

The Music Never Stopped pakt er 1 hoofdstukje uit gok ik zo over een jongen die door een hersentumor een plant dreigt te worden; maar bij wie men kortstondige reactivatie van zijn vroegere zelf kan bewerkstelligen, met muziek. Dat lijkt een handzaam uitgangspunt voor een mooie flashback-structuur, maar deze overigens heel lieve film is net zo chaotisch als het hoofd van de verloren zoon.

Ook de vader gespeeld door Albert Heijn-reclame man JK Simmons heeft een lsatig verleden en een depri-heden, dus een generatieconflict borrelt, maar dat is zo lastig uit te vechten als je de zoon enkel terugkrijgt tijdens liedjes van The Grateful Dead. Nu duren die wel vrij lang The Music Never Stopped hint constant naar grote emoties en voorspelbare plotwendingen, om dan alsnog subtiel te blijven. De film krijgt zo iets halfslachtigs. De zoon is puberend, en vertrekt onder invloed van de hippie-scene, maar zwerft vervolgens liefst twintig jaar op straat, waar we ook nooit meer iets over te weten komen.

Omdat de jongen het niet meer weet natuurlijk, maar toch, het lijkt zo overdreven Pas aan het einde grote spoiler! De jongen ijsbeert door zijn kamer.

Verder toont Bertolucci zich in dit vroege werk ook gewoon de koning van de Tumblr-weblogs. Michael Markus Schleinzer, Oostenrijk, Als de tuinman van de achterliggende kloostertuin dichtbij het schoolplein de herfstbladeren stond op te vegen, joelde een menigte protopubers hem toe: Of de tuinman echt een pedofiel was, door de nonnen in goedertierendheid aangenomen, is mij nooit duidelijk geworden.

Hij zag er wel eng uit, dat maakte hem voor ons voldoende schuldig. Michael, de hoofdpersoon, ziet er verre van eng uit. Eerder een brave, ietwat teruggetrokken kantoorklerk. Dertien in een dozijn van het type waar ik tegenwoordig vaak mee in de lift sta.

Toch bewaart deze man een jochie van tien in de kelder. Niet alleen om mee te puzzelen, sneeuwballen te gooien of mee te ravotten. Welke wil je dat ik in je steek? A Virgin Among the Living Dead klinkt wel als een toppertje: Female Vampire is een goeie met Romay. Shining Sex Frans is mooier: Sex La Fille au Sexe Brilliant is ook goed. La Fille au Sexe Brilliant , zonder die 'sex' dus wel veel sex in die film verder, maar niet in die titel: Op verzoek van Ludo, vanaf nu ook hier mijn korte filmoverwegingen.

Hugo Mijn eerste moderne 3D-ervaring in de bioscoop, de Efteling niet meegeteld. Mooi wel, en er werd ook niet overdreven veel 'puur voor de 3D-effecten' gedaan dingen die naar je hoofd schieten e. De openingsscene waarbij de camera door Gare du Nord surft is prachtig, en helaas, ergens het hoogtepunt van de film. Het is eigenlijk nauwelijks een verhaal, wel een liefdevolle ode aan ouderwets filmmaken.

Maar in dat genre vond ik The Artist en Super 8 beter. Chloe Moretz ook al geniaal in Kick Ass natuurlijk , afkomstig uit Atlanta, die op haar 14e een perfect Brits accent imiteert daar kunnen veel ervaren acteurs wat van leren.

Ok, dus het plan was elke dag een film te kijken; dat werd al snel '20 per maand', en dat ga ik ook niet halen. Ik rip dit van een ander forum en het is allemaal niet geschreven als heuse minirecensies. Het lijstje bekijkend zie ik eigenlijk vooral Hollywood-massafilms, en helemaal niet zoveel arthouse. Erg leuke, frisse film. Vernieuwend door de mengeling van sociaal commentaar, humor en sci-fi actie. Beetje aan de lange kant, iets te fragmentarisch ook, maar goed geacteerd. En leuk dat de grootste acteurs niet per se het langste in leven blijven de grootste naam haalt de eerste 10 minuten niet eens.

Ik vond dat veel van de verhaallijnen slechts "aangestipt" werden, en slecht uitgewerkt. Die kidnapping in Hong Kong bijvoorbeeld, of de problemen waar die epidemoloog die zijn vrouw wat eerder op de hoogte stelt in verzeilt Jude Law als de enige echte bad guy met die scheve tandjes en zijn homeopathisch geneesmiddel-zwendel was wel goed, maar ook dát was een randgebeuren.

Eigenlijk was zelfs het centrale verhaal rond de zoektocht naar een vaccin wat te schetsmatig, met die vrouw die zomaar ineens vaccin nummer 17 in haar dij zet. Alleen de pijn van Matt Damon en zijn beschermingsdrang t. Heel bijzondere mengeling van mumblecore en misdaadmysterie. Prachtig acteerwerk, mooie cameravoering, mooie setting een constant grijsbewolkt Portland. Ik geloof niet dat ik hem zo goed vond als Campos - mijn aandacht verslapte af en toe een beetje, na de eerste 20 minuten waarin je je verkneukelt over Johnny Depps prima stemacteren, en de grappige diertjes.

Speelt zich af op een taalkunde! Bepaald niet zonder parallellen in het Westen van Vreemd wellicht, maar ik had hem nog nooit gezien. Sterke thriller - alleen al het feit dat ie 2. Aan het eind weer redelijk typisch Scorsesisch geweld, maar goed. Beter dan ik had verwacht, maar minder goed dan de hoge IMDb-score doet vermoeden. Fijne romantische komedie die boven het genre uitstijgt vanwege het brede palet aan behandelde liefdes van de puppy love van een jarige tot de minder heftige maar diepe liefde van een jarig huwelijk, en alles wat daar tussenzit.

Weinig tranen-van-het-lachen-momenten, maar veel feelgood-sfeer, kleine grapjes en alleen op het einde wat overdreven sentimentaliteit. Ik heb een beetje moeite met Steve Carrell - zo leuk als hij in The Office US is, zo matig vind ik hem vaak in films drijft te sterk op een "goedbedoelende sukkel"-trucje, dat perfect paste in The Year-Old Virgin, maar daarna had ik het wel gezien.

Maar hij houdt het klein, en de rest van de cast tilt het geheel makkelijk boven het gemiddelde van een komedie uit: Prettig stukje pretentieloos vermaak, precies dezelfde balans tussen horror en humor als het origineel dwz vooral veel humor, hier geleverd door David Tennant als de onwillige vampierexpert en Colin Farrell als zijn prooi.

Mooie kleuren ook, voor het schemerduister van Las Vegas. Mooi hoe een film zonder huurmoordenaars, drugssmokkelaars en paranoide spionageagentschappen even spannend kan zijn als een film mét die elementen. De bizarre wereld waarin jarige risicoanalisten Did you really make two and half million bucks last year? What do you do with all that money? I don't know really. It goes pretty quick. Well the tax man takes half of it up front.

So now you got what Mortgage grabs another K, I gave to my parents to live off, so now you got what? I bought two cars last year for total.

Probably another eating I spent 76, dollars on hookers, booze and a good time. Yeah, kinda shocked me, although I was able to write most of it off as an entertainment expense. Ik begin de Poolse film langzaam te begrijpen.

Een stuk minder geobsedeerd door de Tweede Wereldoorlog dan de Nederlandse en Tsjechische, en Hongaarse , maar nog wel heel sterk door de Koude Oorlog.

Al tijdens het communistisch bewind waren er een hoop films waarin min of meer stiekem boodschappen zaten verwerkt over vrijheid, systeemdenken, corruptie, etc etc. Deze is van ruim nadien, en concentreert zich op de vroege jaren '50 waarin de nieuwe werkelijkheid van staatscontrole en heksenjachten pas net begint door te dringen.

In stemmig zwart-wit, op wat scenes die in spelen na, en een bijzondere mengeling van bitterzoet familieportret, sociaal drama en noir thriller. Had hem al eens gezien, maar er was verrassend weinig van blijven hangen. Toppers Broderick en Witherspoon zijn in geweldige doen, en het verhaal over het eerst langzaam afbrokkelende maar daarna steeds sneller desintegrerende leven van een docent van een vroeg-middelbare leeftijd.

Steve Coogan heeft een rampzalig Canadees accent. Ben geen fan van Wes Anderson. Ik vind ze vaak te flauw, melig, meanderend, te langdradig. Deze vond ik wel leuk - held Jason Schwartzman maakte sowieso veel goed, en het ene heftige emotionele moment past goed, en zorgt dat meligheid ver uit de buurt blijft. Gedoodverfd Oscarwinnaar, nou ik moet het nog zien vis-a-vis The Artist. Hij is weer eens te lang 2 uur terwijl je precies kunt aangeven wáár er gesneden had kunnen worden , maar verder klopt alles.

Mooi geacteerd Clooney verbeeldt heel goed een soort stil lijden , prachtige melancholische hawaiiaanse muziek en beelden, hartverscheurende emoties tussen vader en dochter, en tussen man en vrouw-in-coma.

De vervelendste film die ik in tijden gezien heb of in elk geval sinds Hamlet 2. Je zou denken, met zo'n titel, dat de film best wel veel lijkt op The Hangover. Niets is minder waar. Het is namelijk gewoon precies dezelfde film. Zelfde karakters, zelfde situaties, zelfde grappen.

The Hangover II is een lange, vervelende zit, zonder nieuwe grappen. Of vooruit, eentje dan: Dat is vrij weinig voor anderhalf uur. Daar zou ik het bij kunnen houden. Vergelijk dat eens met die film over Brian Clough. Wel een paar mooie details: In die setting een coming-of-age-verhaal over een paar jarige jongens in een punkbandje in Hel marinestad, badplaats niet heel ver van Gdansk met liefde, sex, dood, generatieconflict etc etc.

Dat laatste is dan ook wel weer verfrissend: Polen vóór bestond niet alleen in grijstinten. Hilarische scenes worden afgewisseld met behoorlijk schurende of ronduit treurige. Een langdurig huwelijk, kortere relaties in een wilder leven, onderdrukte homoseksuele verlangens, ongewenste zwangerschap: Het knapste van de film is dat de groep wordt neergezet als, inderdaad, behoorlijk verwende egocentrische mensen en dat je tóch van ze gaat houden gedurende de film.

Ik lachte en traande mee op de momenten die daarvoor bedoeld waren, en dat is een overwinning voor de regisseur én de geweldige cast. Laten we het op een 4. Niet zo vervelend als ik eerst dacht, al snap ik nog steeds niet helemaal waarom ze haar man de hertog niet gewoon liet vermoorden of zo na al die mishandelingen en vernederingen. Eindelijk deze veelgeroemde en bekroonde film gezien.

Terecht hoor, alle lof. Prachtthriller waarin op subtiele wijze de geschiedenis van Argentinië verweven wordt met een moordzaak uit , onder Peron die een nu gepensioneerde rechercheur nooit tot een bevredigend eind had weten te brengen en waarover hij nu een boek schrijft. Afijn, het verhaal uitleggen heeft weinig zin, het is een mooi mysterie en nog mooier zijn de relaties tussen de hoofdpersonen, waarbij veel niet wordt uitgesproken maar in kleine details aan de oppervlakte komt.

Ik ben halverwege gekomen. Niet eens ongrappig, maar ik had toen toch echt genoeg. Ik snap alle lof - het laat me, net als Midnight in Paris en Super 8 trouwens, achter met zóóó'n brede glimlach op de mond, het is allemaal geweldig charmant als weinig andere films zijn.

En hoe kun je niet verliefd worden op Peppy Miller? Waarom heeft dat geen oscarnominatie voor beste bijrol gekregen? Ik kan me voorstellen dat dit een nieuwe Kerstklassieker wordt of zo met als enige nadeel dat het niet rond Kerstmis speelt.

Onderdeurtje dat voor een headhuntersfirma werkt en licht criminele activiteiten ontwikkelt raakt verstrikt in iets veel groters dan hij aankan. Het acteerwerk is over het algemeen niet best uitz: Skarsgård en John Hurt een voldoende, Sutherland prima. Dunst irriteerde me ook mateloos. Ik snap dat Von Trier probeert een film over depressiviteit ook echt depressief te maken, maar bij mij sloeg het al snel om in irritatie, verveling en totale desinteresse in wat er gebeurde met de hoofdpersonen.

In het tweede uur zijn alleen de borsten van Dunst memorabel, de laatste 20 minuten of zo heb ik overgeslagen en ben naar de laatste minuut gegaan. Ik was erg blij dat de wereld verging. Niet zo slecht als Black Swan , dat dan weer niet. Erg vervelend dat een aantal beelden er duidelijk alleen maar inzat vanwege de 3D-effecten wel weer grappig dat daar ook heel bewust aan gerefereerd werd, inclusief doorbreken van de 4e muur.

Hoogtepunt was wederom de rol van NPH. Al vind ik Portland altijd opmerkelijk warm voor wat je bij het imago van de stad verwacht. Is WW2 voor Polen niet gewoon een van de vele keren dat ze zich genakt voelden? Ik begreep dat ze zich de 'Jezus Christus van Europa' voelen, altijd de sigaar.

Na die vliegramp kwam die uitspraak weer boven. Ik heb trwns laatst gehoord dat ik Pools bloed heb, voel me nu ook ineens best wel genakt door dat meldpunt. The Last Movie Zo na al die jaren gezien. Voor zijn volgende film krijgt hij een karrenvracht met geld en hij besluit naar Peru te gaan, heeft alle films van Godard gezien en wil de ultieme western maken.

Alles gaat mis, er worden legendarische hoeveelheden drugs gebruikt en wanneer hij eindelijk terugkeert met een film is het onbegrijpelijke warboel. Filmbazen boos, critici boos, publiek boos.

Hopper maakt de komende 9 jaar geen film meer. En The Last Movie wordt zelden meer gezien, meer legende dan een film. Dus valt het uiteindelijk ontzettend mee. Best wel een goede film eigenlijk met wat zwakke momenten in het midden. Wellicht dat jaren van Lynchiaanse doolhoven de film nu meer acceptabel maken? Ik mag het ook wel, zo'n postmoderne macho-titel die pas ergens 20 minuten in de film verschijnt , allerlei verdubbelingen van de realiteit, films-in-films-in-films, film als primitief katholiek ritueel dat om een mensenoffer vraagt.

Ziet er ook mooier uit dan verwacht. Vraag me meteen af of Criterion die dan heeft uitgegeven zo te zien niet. Ze bouwt hier voort op die goede Britse armoedefilms traditie. De ellende van de working class gevangen in hymne-achtige The Long Day Closes-taferelen.

De openingsscène, bijvoorbeeld, laat in slow motion een abstract geworden dans zien van een jongetje. Pas als zijn moeder hem een klap geeft 'look at the state of me curtain', snap je wat ie deed. Het zet meteen de claustrofobische beklemmende sfeer neer. Iedereen zit gevangen in het gammele Glasgowse flatgebouw, waar — heel Siciliaans — zelfs de vuilnis niet meer wordt opgehaald.

Scums vluchten in pesterijen, meisjes in seks, en weer anderen in fantasieën. Water speelt een een cruciale rol, zowel in positieve scenes vaders enige goede daad, en een intiem baderpartijtje met een buurmeisje als de poel van drijfzand waar je definitief in kunt verdwijnen.

Dat gebeurt ook al in de opening, waardoor het fragiele flapoor-hoofdpersonage zich schuldig voelt. In de allerbeste scene die niet voor niets nog 2x na-echoot vindt hij even een kortstondige uitweg uit de ellende. Hij neemt begeleid door Nick Drake de bus, en aan het eind van de line vindt hij het gedroomde gezinsrijtjeshuis. Ook daar is geen stromend water, maar het bad voelt al heerlijk. Dan kijkt hij naar buiten, het raam maakt het uitzicht nog meer schilderachtig als een kader.

Er volgt een sequentie die doet denken aan de stoomtrein in Pather Panchali. Even is Schotland bevangen door Oosterse spiritualiteit.

A Double Life Recent teveel Shakespeare gezien, en die knakker fokt met je mind, bewijst ook deze Othello-noir. Ronald Colman speelt een gevierd Toon Hermans-achtig acteur van middelbare leeftijd, die groot succes kent met theaterkomedies. Het gaat echter privé elke keer mis als hij zich aan serieuzer werk waagt, zo leren we van zijn ex-vrouw Signe Hasso, met een zwabberend Frans aandoend accent.

En dan komt Othello dus langs, een duistere rol die wordt gepresenteerd als de meest intense van allemaal. Feit en fictie beginnen door elkaar te lopen, en langzaam sijpelt Othello's agressie en jaloezie van het podium, naar het echte leven. Potentieel een geweldig spannend uitgangspunt, maar de film durft de escapades van de 'theaterweerwolf' toch niet echt uitgebreid in beeld te laten zien.

Ik moest denken aan een vergelijkbare Ealing-film over een poppenspeler gone insane, die ik veel enger vond. Toch is A Double Life best amusant, in de allereerste plaats om de uitstekende belichting, ze noemen dit met recht een broadway noir, juist in de verschrikkelijk gezwollen geacteerde stage scenes zitten een paar fenomenale shots, vanuit het gezichtspunt van Othello.

Bovendien komen we ook weer wat vertrouwde film noir koppen tegen in de bijrollen, onbekende namen Millard Mitchell bijvoorbeeld maar ik zie ze zo graag.

En dan vergeet ik de Monroeske Shelley Winters te noemen, als serveerstertje op zoek naar connecties, dus flirtend met Colman. Cure In én al geforumtipt door Vido Liber, en toch ongezien gelaten, het is een schande. Cure is een uitstekend opgebouwde thriller, met bovennatuurlijke horror-trekjes, in dat laatste zijn Japanners sowieso goed natuurlijk. Misschien kun je dit wel een voorloper van die 'videoband moordt'-films noemen. Maar terugkerend op de opbouw, Cure werkt op je in als een acupuncturist, het eerste uur deelt de film onmerkbare speldenprikjes uit.

Zo eng is het toch niet, blufte ik stoer. Maar dan, en zonder dat de subtiliteit verloren gaat, ontploft de film in het tweede uur ineens van binnenuit, en wordt het bibberen geblazen. Cure gaat over een Memories of Murder-obsessie met een culty seriemoorden-zaak. Schijnbaar normale mensen gaan plots door het lint. Een detective peinst hier samen met een psychiater over, terwijl zij het net sluiten om de verdachte en de verdachte om hen!

Ondertussen heeft de detective thuis problemen, zijn vrouw is depressief of erger wat gevoelsmatig en zonder geforceerd aan te voelen verband houdt met de krankzinnige zaken on the job.

In de allerbeste scene heeft de detective net de mysterieuze verdachte gesproken, en ineens flitsen er beelden door het hoofd van de detecive, zo kortstondig dat ook de kijker nog even denkt aan een glitch.

De verdachte kruipt onder zijn huid, in zijn hersenpan, richting zijn allerdiepste Blauwbaard-angsten. En we leren dat er ene Franz Anton aan de basis staat van het woord 'mesmerising'. Nog een teken van de klasse van Cure is dat de verdachte in de spannendste scene in geen velden of wegen te bekennen is.

De film krijgt dus eigenlijk hetzelfde voor elkaar als hij. En in Japanse stijl, maakt die scene gebruik van een spooky video. Jabberwocky Dit lijkt verdraaid veel op die verschrikkelijke Amerikaanse film waarin Natalie Portman een middeleeuwse deerne met mooie billen speelde. Dat is het enige wat ik ervan heb onthouden, zelfs de titel is me ontschoten.

Ook Jabberwocky parodieert de bekende middeleeuwse ridderverhalen. Dat deed Monty Python onder leiding van Terry Gilliam al eerder natuurlijk, en ze draven ook hier weer op, in dit échte debuut van Gilliam, waarmee ik zijn oeuvre 'compleet' heb. De brille van de Amerikaan zit vooral in een paar mooie visuele geintjes. Je kan het wel aan Gilliam overlaten om zo'n sprookjeswereld tot leven te laten komen, met of zonder budget.

Het monster bijvoorbeeld, in de allerlaatste scene, is minstens zo leuk als de Maximonsters. En heeft tegelijkertijd iets fragiels, wat wel grappig contrasteert met de bloederige gruwelijkheden die het aanricht.

Michael Palin speelt de loser-hoofdrol, die van dorp naar stad trekt om 'een nieuw leven te beginnen'. En geld te verdienen om te trouwen met zijn ongeïnteresseerde en vadsige love interest. Een op zich geslaagd economische motief had nog wel wat meer kunnen worden benadrukt, want Palin wil als een moderne manager constant kooplui helpen hun business te stroomlijnen.

Maar zoals nagenoeg alle grappen verdwijnt deze running gag al snel in een achtbaan van heel veel geschreeuw, en opmerkelijk veel tekst waarin opmerkelijk weinig spitsvondigs wordt gezegd. Heb jij de subs van Barwy Ochronne? Kan ze al heel lang niet vinden. Of spreek jij inmiddels Pools? Cure is een uitstekend opgebouwde thriller Voor de liefhebber de torrents laten geen tot heel weing 'seeders' zien Cure is gewoon op Youtube te bekijken Ik heb hem op YouTube gekeken, met de Engelse subs daar aanwezig.

Die vond ik wel te doen. Ik versta ongeveer twee Poolse woorden per zin, exclusief de scheldwoorden. Hugo Nostalgisch futurisme, cinema, automatons, dromen, coole truien, Animal Collective-achtig gozertje, net ouder meisje. Ja, ik ga hier gewoon keihard voor. Okay, het is retromania maar met gevoel hè. Was hier op mijn tiende ook totaal van uit mijn dak gegaan. Is waarschijnlijk ook de eerste film van Scorcese in 20 jaar waar de halve cast niet tegen het einde op gruwelijke wijze door het hoofd wordt geschoten.

Hmm, dat is een spoiler t. Die heb ik nog niet gezien, en daar hoopte ik eigenlijk op zo'n typisch Scorsese-einde. In 30 Seconds versie van The Departed, dat is echt een hele scherpe kritiek op dit aspect van Scorcese late carrière. Sowieso niet in de buurt van Scorsese's beste, maar dan nog.

Je vraagt er ook om als je de Takashi Miike gaat kijken, maar ik werd toch verrast. Visitor Q heeft ongetwijfeld een highscore op de bios loopt leeg-meter. Al die opgekropte frustratie ineens totaal verkeerd gekanaliseerd. Men kan hier ook aan Dogtooth denken, door de Japanse waanzin-wringer gehaald. Lachen met incest, huiselijk geweld, en necrofilie.

Vooral dat laatste is érg komisch, ik bedoel maar De dingen die je gaat denken tijdens een Miike-film! Bijvoorbeeld of je van elke vrouw met de juiste kneedtechnieken haar tepels zou kunnen laten lacteren. Of moet dat net als bij een koe eerst met een geboorte geactiveerd worden? Sowieso, binnenlichamelijk aangemaakt voedsel, ik vond het ineens heel, héél raar Als gezegd, je wordt zelf een beetje maf van die Miike.

In de eerste scene dacht ik een pinku te zien, met een lolita-meisje en Terug thuis blijkt de zoon van het gezin junkiehoer-moeder 'niet in mijn gezicht slaan! Net zoals de vreemde bezoeker, die 'm eerder op zijn hoofd sloeg. Pa werkt liever aan documentaires over de staat van de jeugd van het land. Er is een consequent motief van mensen die opnames van elkaar maken, ik puzzel nog wat dat zegt. Een klein meta-lolletje was nog het volgende: Dan is het kennelijk niet meer nodig.

Golden Slumber Het duurde een kwartiertje, maar toen had ik het door, dit is er een uit die malle Fish Story-koker. En dus geen Koreaans-aandoende melodrama-reminiscing film a la Peppermint Candy. Al spelen flashbacks naar de studententijd, en het Big Chill-vriendschapsgevoel wel een rol. Maar wat speelt géén rol in het werk van Nakamura. Net als Fish Story is Golden Slumber een heel merkwaardige deconstructie van een genre-film.

De apocalypse is vervangen door een 'wrong man' verdacht van moord -plotje, maar de wendingen zijn expres! Dikke, dikke ironie dus. Die de kijker dan toch nog wat weet te doen. Een Forrest Gump-achtige simpele pakketjesbezorger wordt door een oude vriend naar een plaats delict geleid, waar de Japanse president net langskomt.

Dus u weet hoe dat eindigt. De Tenten-oen in hengelsport-uitrusting wordt de Oswald er wordt hier getwijfeld aan de 'framing' van Oswald en slaat op de vlucht. In misschien wel het grappigste moment van de film heeft weer een andere kennis hem naar haar appartement gelokt. Oen zit daar, kijkt tv; waarop men meldt dat de aanslag per radiografisch-bestuurbare helicopter is gepleegd.

Onze held kijkt achterom. Een wand vól helicoptertjes. En zo dus veel meer. Ondertussen horen we om de zoveel tijd dat Beatles-liedje, wat ik tot mijn tevredenheid toch snel zat was. Al moet men toegeven dat het liedje nog wel betrekkelijk modern voelt, als Amerikaanse nineties-rock, maar ja die jongens leefde op een Abbey Road-dieet waarschijnlijk. Crime D'Amour Dermate zwakke noir dat het na een tijdje jammer wordt dat de makers zelf wél in de kwaliteiten van hun clicherijke verhaaltje geloofden.

Als ze het nou met een knipoog hadden aangepakt, had je nog een leuke 'zo slecht dat ie goed wordt'-spoof gehad. Maar Crime D'Amour lijkt wel een b-film.

Doe je ogen half dicht en je ziet ze, als sadistische ambitieuze bazin op een onbestemd kantoor. Crime D'Amour bekommert zich niet om een realistisch kantoorleven. Zoals L'Ivresse du Pouvoir, wél met Huppert, wél deed Zo zijn vooral de bezoekende Amerikanen zo plat als een dubbeltje. Op kantoor heeft Kristin een oogappeltje, die ze op allerlei manieren manipuleert. Ze geeft haar kadootjes, maakt lesbische toespelingen die komen nog het minst van alles uit de verf en doet alsof ze het meisje vooruit in haar carrière wil helpen.

Het kind, op dat moment met overdreven grote bril toch net iets te modereclame-hip en strak bibliothecaresse-haar pakt uiteindelijk haar kans. En dát was toch eigenlijk ook niet de bedoeling van de bazin. Maar nu schudt Ludivine Sagnier heur perfecte krul-haar los, en gaat ze zelf ook los. Het hele tweede uur bestaat uit een tergend traag navertelde versie van haar zogenaamd ingenieuze wraak.

De kijker die bekend is met noir denkt ondertussen, hmm, 2 vechtende honden, wie is de derde die heen gaat met dit been? Dat is altijd de meest loserige in dit soort films. Overigens schijnt Brian DePalma een remake maken; laten we hopen dat ie de boel dan ingewikkelder en erotischer maakt.

Ik zie een grotere rol weggelegd voor de zus van het blonde kantoormeisje. En haar voorgangster, van wie wordt gezegd dat die al eerder is weggepest, mag ook nog wel opduiken.

Als dat nou eens die zus ís! Ik heb naast een discussie gezeten met mensen die wat meer over Japan weten dan ik en het is best wel triest eigenlijk, de staat van Japan en hoe 't zo gekomen is. Ik kan het niet allemaal reproduceren maar er is echt wel een hoop misgegaan sinds de keizer is verwijderd door de US.

Dan denk je ook ineens dat je eerst maar eens een stapel boeken moet lezen voor je weer aan een Japanse film begint. Japan zit al 20 jaar ofzo in een 'economische crisis', en daar zijn ook nog al die rampen overheen gegaan, en nóg zijn ze niet totaal verarmd geraakt. Dus dat valt ook wel weer mee.

Niet totaal verlamd betekent nog niet dat 't goed gaat, kan ook een soort post-traumatische kramp zijn die min of meer functioneert binnen het kader van hoe de westerse wereld werkt, maar om nu te zeggen dat ik dat kader erg zie zitten …. Visitor Q vind ik na Audition Miike's leukste.

En Golden Slumber is da genre waar ik gewoon heel gevoelig voor ben. Misschien dat die film bij herkijken helemaal niet zo goed is, maar ik ging daar helemaal weer in op. Ik zie weinig tegenwoordig, probeer het weekend wel weer iets te schrijven.

Prima filmpje, leuk klassiek verhaal, maar scoort vooral op technische uitwerking en is eigenlijk verder niet heel bijzonder. Tinker tailor soldier spy: La jeunesse d'amour, Van de maakster van Le père de mes enfants.

Heel erg Frans, op de goede manier. Gevoelsmatige scenes, het mysterie van de liefde, het irrationele, het zit er allemaal met een enorm talent in. Stofjasspionnen in groengrijs filter vermoeden een dubbelspion in hun midden maar ze zijn met hun vieren waardoor het erg lang duurt voor de film afgelopen is.

Het heeft allemaal relatief weinig met de boeken te maken hier en daar herken ik delen van Het Geheim van de Eenhoorn en één scene uit De Krab met de Gulden Scharen , maar leuk en spannend is het wel. Eén grote rollercoaster ride eigenlijk, en die motion capture-techniek is tegelijkertijd beter én vreemder dan ik vooraf dacht.

Mooie rollen van Serkis en Craig maar Jamie Bell verdwijnt helemaal in zijn personage, dat me steeds aan een jonge Jude Law doet denken. Werkt wel, af en toe er zijn momenten dat ik zelf even de spanning wil doorbreken door weg te kijken of een snack te gaan halen , maar is uiteindelijk wel weer wat te simplistisch en flauw.

Vreselijk einde, het beste kun je hem 5 minuten voor het eind afzetten. Il Decameron In mijn jonge jaren heb ik bijna alle films van Pasolini gezien, was helemaal mijn ding een soort primitief ironische mythologie maar deze was nooit te vinden op video. Blijkt dus typisch werk: Uit de losse hand gefilmd, de acteurs bijna allemaal amateurs, sommige plat Napolitaans pratend en zelf doet hij ook voor een keer mee als schilder die even op het laatst een mooie gedachte meegeeft.

De vrouwen zijn allemaal gecast op het juiste Middeleeuwse gezicht en de mannen blijkbaar op hun gebit met gemak de film met de slechtste tanden ooit. Maar wat betekent het allemaal? Nostalgie naar eenvoudigere tijden?

De vloek van de kunstenaar? Google zal me de weg wijzen. Gainsbourg Vie héroïque Heeft dit de bioscopen gehaald? Ik heb niet opgelet. Zo moet je een biografie aanpakken. Niet alles uitspellen en aan het genre een nieuwe draai geven. Eerste helft van jeugd en eerste jaren incl. Eric Elmosnino is hier ook bijna een dubbelganger van Gainsbourg, toch al op zijn sympathiekst poëtisch en onzeker.

Wat een druktemakers overigens die veteranen en nationalisten, blijft een belachelijk bloederig volkslied wel mooie opbouw hè muzikaal gezien. Joann Sfar bespaart ons verder de echte aftakeling van de laatste jaren en dat is wel goed zo. Ik mag dat wel al ben ik blij dat er zelf niet een achter me aan heb lopen, vermoeiend gedoe. Zo zien we in het git-git-zwarte My joy. En ik vond het prachtig. Normaal gesproken hou ik niet zo van die hermetische films waar weinig lucht in zit, maar op een of andere manier voelt dit als meer dan wat bij elkaar bedachte ellende.

Het is duidelijk dat het Loznitsa ernst is, en hij geeft deze ellende ook een duidelijke vorm mee. Er zijn mensen die als egoïst de oorlog uitkomen, en er zijn moderne egoïsten. Er zijn in feite zoveel egoïsten dat we het niet meer aan een gebeurtenis kunnen ophangen, maar dat we moeten concluderen dat het hier gewoon de volksaard betreft.

Men blaft elkaar voortdurend af en het egoïsme zit vervat in zulke cynische dialogen en pijnlijke scenes dat je af en toe je best doet er een bevrijdende lach uit te persen. Het beetje lucht waar je je aan optrekt, zal ik maar zeggen. En de geschiedenis herhaalt zich, keer op keer.

Loznitsa laat op verschillende momenten nieuwe verhalen beginnen die de boel een soort mozaiekstructuur geven en die uiteindelijk steeds meer in elkaar grijpen.

Vido en Ludo merkten op dat het bij vlagen nogal complex en onbegrijpelijk was, maar als ik het goed begrepen heb is het kleine jongetje waarvan de vader wordt doodgeschoten de verwarde stille man die later in de film opduikt. En is de moordenaar de man die zich over hem ontfermt. Er zit een Scorsesiaans slot aan, waar de wraak geen enkele opluchting biedt. Tuesday, after Christmas Radu Montean, Ik krijg weleens het gevoel dat alles wat die Roemenen aanpakken goud oplevert.

Nu zie je natuurlijk ook wellicht alleen de parels, maar dan zijn dat er toch nog steeds een paar per jaar. En neem nu dit. Man heeft affaire met een tandarts en uiteindelijk gaat alles toch wringen. Geen Roemeense misstanden, geen bureaucratie op politiebureau of in ziekenhuis, gewoon een alledaags thema.

Maar dan wel typisch Roemeens uitgewerkt. Stilstaande camera, lange dialogen, veel scene-setting. Maar ik zat weer op het puntje van mijn stoel. Er wordt gaandeweg ook steeds beter geacteerd en het laatste halfuur is gewoon schrijnend. En zelfs in die film, The Golden Compass, werkt dat element prima dieren als daemon.

..



Dikke snol b2b massage eindhoven

  • De mooiste liefdesscene is eigenlijk een plagerijtje, als de troupe samen met een reizend bordeel optrekt.
  • Al is dit wel een van de allerbekendste, vreemd dat ik 'm nog niet had gezien.
  • Een wand vól helicoptertjes. Niet alles uitspellen en aan het genre een nieuwe draai geven. Dat gecontrasteerd met beelden die de megalomanie van zijn bouwprojecten in Boekarest laten zien.
  • Thuisontvangst apeldoorn sex date gezocht

Nijmegen erotic massage geil sexcontact


Een ander opvallend geintje is een zwijgende dialoog in tussentitels. Meteen de enige serieuze van de film, want verder is het vooral veel schreeuwen. De tienerfrustraties van rattige mannetjes uit Quadrophenia, mattend met elkaar en cirkelend om het enige rondborstige Japanse meisje. En daarmee zijn we bij de heerlijke soundtrack belandt, die zeer moddy klinkt, volledig in het Japans wordt gezongen, maar af en toe zelfs met Bob Dylaneske sneer.

Dé cruciale fout van de film is dat de muziek te ver naar achter in de mix zit, ik had een paar keer de neiging het geluid op te schroeven om de riffs beter te horen, om meteen weer terug te deinzen, door dat er iemand over 'fascisten' begon te schreeuwen. In een Hair-kantje aan het verhaal schuimen er ook ultranationalistische pseudo-soldaten over het doek Dat dacht ik wel! Bizar genoeg werd deze prima ambient western geregisseerd door de verschrikkelijke Peter Fonda.

God zal hem nu toch wat van zijn zonden moeten vergeven, want zelfs zijn hoofdrol is hier goed, én iconisch. Ook in The Hired Hand is een groepje mannen in dit geval op weg naar hun gedroomde paradijs. Hier Californië, de kust. Het lijkt McCarthy's The Road wel. In de fenomenale eerste scene zien we minutenlang slechts blauwglinsterende beelden, in extreme Koyaanisqatsi-slowmotion, van dartelende mannen bij een riviertje.

Speels en warm en totaal psychedelisch. Dé held van de film is niet Fonda, maar cinematograaf Vilmos Zsigmond, die duidelijk de opdracht heeft gekregen zich niet in te houden. Dus krijgen we om de paar minuten caleidoscopische shots, vier shots mengen, waarom niet. De western leegt zich er ook perfect voor.

Leg een leeg beeld over een leeg beeld, en je kríjgt iets. Van die reis naar de kust komt overigens weinig, het drietal mannen belandt in een locus terribilis, die de bebaarde graatmagere Andrei Rublev meets Jezus-figuur Fonda al eerder heeft bezocht. De plek breekt 'm. Hij moet terug naar de vrouw! Daar begint de film eigenlijk pas echt, met een Magdalena-motief, de lusten van de oudere vrouw en het ongemak van mannen en samenleving.

Heel veel meer moet ik over deze minimalistische film niet zeggen; behalve dan nog een complimentje voor de fraaie doch cheesy muziek van Bruce Langhorne, in de weer met sitar en banjo.

De aanwezigheid van Langhorne is überhaupt toepasseljk, hij miste namelijk een paar vingers Ja, na een nachtje slapen, gelukkig zonder dat lachje van Hombre en zijn "Feste! Die auto die maar blijft ronddraaien.

Het is me wat. Eigenlijk een snelle kritiek van Herzog op de 60s nietwaar? Vrijheid eindigt in anarchie zie ook Delft in Nosferatu. Zou dat nou wel zo zijn? Soms vermoed ik dat in Herzog gewoon een Beierse conservatief huist die het liefst in lederhosen naar skischansspringen kijkt.

Je kan om de minuut wel een fraaie sensuele zwart-wit screenshot maken, voor op je hipsterblogje. Het knappe is dat Bertolucci die erotiek voor elkaar krijgt zonder naakt, en zonder mooie mensen. Dat is toch wel goedheid hoor, en de man was pas 23, wow. Wáár de crisis van de jeugd hier nou precies om draait, werd me nooit helemaal duidelijk. Een rijke jongen en een rijk meisje zijn nichtje, oh nee zijn tante — las ik later!

De film verandert plots in kleur, bonuspuntje. Net na dat kleurmomentje zat ik er het meest in, dan komt in mijn herinnering ook net de Italiaanse topschlager Gino Paoli langs, met Vivere Encora.

Een andere scene die me bijblijft is een drama bij een rivier — is het zelfmoord? Ik vond het ineens een archetypisch Italiaanse. Denkend aan het machinegeweren-waterballet uit Gomorra. The Puppetmaster De mooiste van de drie grote Chinese films die ik deze winter zag, en na Café Lumiere het tweede bewijs dat ik inmiddels wel 'gewend' ben aan de hermetische, maar bijzondere stijl van Hou Hsiao-Hsien.

We krijgen hier van de Taiwanese regisseur weer minuten lang 'vignetten' te zien. De camera beweegt niet — staat een eindje weg van de actie — en observeert rustig, en bij natuurlijk licht.

The Puppetmaster is een fijne mengeling van documentaire en fictie, een oude man vertelt ook in beeld véél beter dan voice-over aanstekelijk én poëtisch over zijn jeugd, en hoe hij carrière in de poppen maakte.

Het is de tijd dat Japan China en dus ook Taiwan bezette, en in een van de mooiste 'toneel'scenes, speelt de man min of meer gedwongen in een Japans-nationalistische troupe. Ze herdenken een gevallen soldaat, wat een leuk Droste-effect geheeft, de vlag wordt zowel in het echt als in de 'kijkdoos' geheven.

Naast Japanners zijn liefde, dood goh! De mooiste liefdesscene is eigenlijk een plagerijtje, als de troupe samen met een reizend bordeel optrekt. Een meisje teaset de poppenmeester, bij het schijnsel van een schamel lampje. Na van de minuten beweegt de camera voor het eerst, en niet zomaar!

Een bloedneus luidt — heel Aziatisch — grote emoties en tragedie in. Die Aziatische way of life, ik kan er potje om gaan zitten janken.

Zo hard, maar ook zo Zen. The Music Never Stopped Hoe heette die beroemde neuroloog ook alweer. De aftiteling schoot mijn lange termijn-geheugen te hulp: Dat boek moet ik nog altijd eens lezen, over de combi muziek en hersenen. The Music Never Stopped pakt er 1 hoofdstukje uit gok ik zo over een jongen die door een hersentumor een plant dreigt te worden; maar bij wie men kortstondige reactivatie van zijn vroegere zelf kan bewerkstelligen, met muziek.

Dat lijkt een handzaam uitgangspunt voor een mooie flashback-structuur, maar deze overigens heel lieve film is net zo chaotisch als het hoofd van de verloren zoon. Ook de vader gespeeld door Albert Heijn-reclame man JK Simmons heeft een lsatig verleden en een depri-heden, dus een generatieconflict borrelt, maar dat is zo lastig uit te vechten als je de zoon enkel terugkrijgt tijdens liedjes van The Grateful Dead.

Nu duren die wel vrij lang The Music Never Stopped hint constant naar grote emoties en voorspelbare plotwendingen, om dan alsnog subtiel te blijven. De film krijgt zo iets halfslachtigs.

De zoon is puberend, en vertrekt onder invloed van de hippie-scene, maar zwerft vervolgens liefst twintig jaar op straat, waar we ook nooit meer iets over te weten komen. Omdat de jongen het niet meer weet natuurlijk, maar toch, het lijkt zo overdreven Pas aan het einde grote spoiler!

De jongen ijsbeert door zijn kamer. Verder toont Bertolucci zich in dit vroege werk ook gewoon de koning van de Tumblr-weblogs. Michael Markus Schleinzer, Oostenrijk, Als de tuinman van de achterliggende kloostertuin dichtbij het schoolplein de herfstbladeren stond op te vegen, joelde een menigte protopubers hem toe: Of de tuinman echt een pedofiel was, door de nonnen in goedertierendheid aangenomen, is mij nooit duidelijk geworden. Hij zag er wel eng uit, dat maakte hem voor ons voldoende schuldig.

Michael, de hoofdpersoon, ziet er verre van eng uit. Eerder een brave, ietwat teruggetrokken kantoorklerk. Dertien in een dozijn van het type waar ik tegenwoordig vaak mee in de lift sta. Toch bewaart deze man een jochie van tien in de kelder.

Niet alleen om mee te puzzelen, sneeuwballen te gooien of mee te ravotten. Welke wil je dat ik in je steek? A Virgin Among the Living Dead klinkt wel als een toppertje: Female Vampire is een goeie met Romay. Shining Sex Frans is mooier: Sex La Fille au Sexe Brilliant is ook goed.

La Fille au Sexe Brilliant , zonder die 'sex' dus wel veel sex in die film verder, maar niet in die titel: Op verzoek van Ludo, vanaf nu ook hier mijn korte filmoverwegingen. Hugo Mijn eerste moderne 3D-ervaring in de bioscoop, de Efteling niet meegeteld. Mooi wel, en er werd ook niet overdreven veel 'puur voor de 3D-effecten' gedaan dingen die naar je hoofd schieten e.

De openingsscene waarbij de camera door Gare du Nord surft is prachtig, en helaas, ergens het hoogtepunt van de film. Het is eigenlijk nauwelijks een verhaal, wel een liefdevolle ode aan ouderwets filmmaken. Maar in dat genre vond ik The Artist en Super 8 beter. Chloe Moretz ook al geniaal in Kick Ass natuurlijk , afkomstig uit Atlanta, die op haar 14e een perfect Brits accent imiteert daar kunnen veel ervaren acteurs wat van leren.

Ok, dus het plan was elke dag een film te kijken; dat werd al snel '20 per maand', en dat ga ik ook niet halen. Ik rip dit van een ander forum en het is allemaal niet geschreven als heuse minirecensies. Het lijstje bekijkend zie ik eigenlijk vooral Hollywood-massafilms, en helemaal niet zoveel arthouse.

Erg leuke, frisse film. Vernieuwend door de mengeling van sociaal commentaar, humor en sci-fi actie. Beetje aan de lange kant, iets te fragmentarisch ook, maar goed geacteerd. En leuk dat de grootste acteurs niet per se het langste in leven blijven de grootste naam haalt de eerste 10 minuten niet eens. Ik vond dat veel van de verhaallijnen slechts "aangestipt" werden, en slecht uitgewerkt. Die kidnapping in Hong Kong bijvoorbeeld, of de problemen waar die epidemoloog die zijn vrouw wat eerder op de hoogte stelt in verzeilt Jude Law als de enige echte bad guy met die scheve tandjes en zijn homeopathisch geneesmiddel-zwendel was wel goed, maar ook dát was een randgebeuren.

Eigenlijk was zelfs het centrale verhaal rond de zoektocht naar een vaccin wat te schetsmatig, met die vrouw die zomaar ineens vaccin nummer 17 in haar dij zet. Alleen de pijn van Matt Damon en zijn beschermingsdrang t. Heel bijzondere mengeling van mumblecore en misdaadmysterie. Prachtig acteerwerk, mooie cameravoering, mooie setting een constant grijsbewolkt Portland. Ik geloof niet dat ik hem zo goed vond als Campos - mijn aandacht verslapte af en toe een beetje, na de eerste 20 minuten waarin je je verkneukelt over Johnny Depps prima stemacteren, en de grappige diertjes.

Speelt zich af op een taalkunde! Bepaald niet zonder parallellen in het Westen van Vreemd wellicht, maar ik had hem nog nooit gezien.

Sterke thriller - alleen al het feit dat ie 2. Aan het eind weer redelijk typisch Scorsesisch geweld, maar goed. Beter dan ik had verwacht, maar minder goed dan de hoge IMDb-score doet vermoeden. Fijne romantische komedie die boven het genre uitstijgt vanwege het brede palet aan behandelde liefdes van de puppy love van een jarige tot de minder heftige maar diepe liefde van een jarig huwelijk, en alles wat daar tussenzit. Weinig tranen-van-het-lachen-momenten, maar veel feelgood-sfeer, kleine grapjes en alleen op het einde wat overdreven sentimentaliteit.

Ik heb een beetje moeite met Steve Carrell - zo leuk als hij in The Office US is, zo matig vind ik hem vaak in films drijft te sterk op een "goedbedoelende sukkel"-trucje, dat perfect paste in The Year-Old Virgin, maar daarna had ik het wel gezien. Maar hij houdt het klein, en de rest van de cast tilt het geheel makkelijk boven het gemiddelde van een komedie uit: Prettig stukje pretentieloos vermaak, precies dezelfde balans tussen horror en humor als het origineel dwz vooral veel humor, hier geleverd door David Tennant als de onwillige vampierexpert en Colin Farrell als zijn prooi.

Mooie kleuren ook, voor het schemerduister van Las Vegas. Mooi hoe een film zonder huurmoordenaars, drugssmokkelaars en paranoide spionageagentschappen even spannend kan zijn als een film mét die elementen.

De bizarre wereld waarin jarige risicoanalisten Did you really make two and half million bucks last year? What do you do with all that money? I don't know really. It goes pretty quick. Well the tax man takes half of it up front. So now you got what Mortgage grabs another K, I gave to my parents to live off, so now you got what? I bought two cars last year for total. Probably another eating I spent 76, dollars on hookers, booze and a good time.

Yeah, kinda shocked me, although I was able to write most of it off as an entertainment expense. Ik begin de Poolse film langzaam te begrijpen. Een stuk minder geobsedeerd door de Tweede Wereldoorlog dan de Nederlandse en Tsjechische, en Hongaarse , maar nog wel heel sterk door de Koude Oorlog.

Al tijdens het communistisch bewind waren er een hoop films waarin min of meer stiekem boodschappen zaten verwerkt over vrijheid, systeemdenken, corruptie, etc etc. Deze is van ruim nadien, en concentreert zich op de vroege jaren '50 waarin de nieuwe werkelijkheid van staatscontrole en heksenjachten pas net begint door te dringen. In stemmig zwart-wit, op wat scenes die in spelen na, en een bijzondere mengeling van bitterzoet familieportret, sociaal drama en noir thriller.

Had hem al eens gezien, maar er was verrassend weinig van blijven hangen. Toppers Broderick en Witherspoon zijn in geweldige doen, en het verhaal over het eerst langzaam afbrokkelende maar daarna steeds sneller desintegrerende leven van een docent van een vroeg-middelbare leeftijd. Steve Coogan heeft een rampzalig Canadees accent. Ben geen fan van Wes Anderson. Ik vind ze vaak te flauw, melig, meanderend, te langdradig.

Deze vond ik wel leuk - held Jason Schwartzman maakte sowieso veel goed, en het ene heftige emotionele moment past goed, en zorgt dat meligheid ver uit de buurt blijft. Gedoodverfd Oscarwinnaar, nou ik moet het nog zien vis-a-vis The Artist. Hij is weer eens te lang 2 uur terwijl je precies kunt aangeven wáár er gesneden had kunnen worden , maar verder klopt alles.

Mooi geacteerd Clooney verbeeldt heel goed een soort stil lijden , prachtige melancholische hawaiiaanse muziek en beelden, hartverscheurende emoties tussen vader en dochter, en tussen man en vrouw-in-coma. De vervelendste film die ik in tijden gezien heb of in elk geval sinds Hamlet 2. Je zou denken, met zo'n titel, dat de film best wel veel lijkt op The Hangover. Niets is minder waar. Het is namelijk gewoon precies dezelfde film. Zelfde karakters, zelfde situaties, zelfde grappen.

The Hangover II is een lange, vervelende zit, zonder nieuwe grappen. Of vooruit, eentje dan: Dat is vrij weinig voor anderhalf uur. Daar zou ik het bij kunnen houden. Vergelijk dat eens met die film over Brian Clough. Wel een paar mooie details: In die setting een coming-of-age-verhaal over een paar jarige jongens in een punkbandje in Hel marinestad, badplaats niet heel ver van Gdansk met liefde, sex, dood, generatieconflict etc etc.

Dat laatste is dan ook wel weer verfrissend: Polen vóór bestond niet alleen in grijstinten. Hilarische scenes worden afgewisseld met behoorlijk schurende of ronduit treurige. Een langdurig huwelijk, kortere relaties in een wilder leven, onderdrukte homoseksuele verlangens, ongewenste zwangerschap: Het knapste van de film is dat de groep wordt neergezet als, inderdaad, behoorlijk verwende egocentrische mensen en dat je tóch van ze gaat houden gedurende de film.

Ik lachte en traande mee op de momenten die daarvoor bedoeld waren, en dat is een overwinning voor de regisseur én de geweldige cast.

Laten we het op een 4. Niet zo vervelend als ik eerst dacht, al snap ik nog steeds niet helemaal waarom ze haar man de hertog niet gewoon liet vermoorden of zo na al die mishandelingen en vernederingen. Eindelijk deze veelgeroemde en bekroonde film gezien. Terecht hoor, alle lof. Prachtthriller waarin op subtiele wijze de geschiedenis van Argentinië verweven wordt met een moordzaak uit , onder Peron die een nu gepensioneerde rechercheur nooit tot een bevredigend eind had weten te brengen en waarover hij nu een boek schrijft.

Afijn, het verhaal uitleggen heeft weinig zin, het is een mooi mysterie en nog mooier zijn de relaties tussen de hoofdpersonen, waarbij veel niet wordt uitgesproken maar in kleine details aan de oppervlakte komt. Ik ben halverwege gekomen. Niet eens ongrappig, maar ik had toen toch echt genoeg. Ik snap alle lof - het laat me, net als Midnight in Paris en Super 8 trouwens, achter met zóóó'n brede glimlach op de mond, het is allemaal geweldig charmant als weinig andere films zijn.

En hoe kun je niet verliefd worden op Peppy Miller? Waarom heeft dat geen oscarnominatie voor beste bijrol gekregen? Ik kan me voorstellen dat dit een nieuwe Kerstklassieker wordt of zo met als enige nadeel dat het niet rond Kerstmis speelt.

Onderdeurtje dat voor een headhuntersfirma werkt en licht criminele activiteiten ontwikkelt raakt verstrikt in iets veel groters dan hij aankan. Het acteerwerk is over het algemeen niet best uitz: Skarsgård en John Hurt een voldoende, Sutherland prima. Dunst irriteerde me ook mateloos.

Ik snap dat Von Trier probeert een film over depressiviteit ook echt depressief te maken, maar bij mij sloeg het al snel om in irritatie, verveling en totale desinteresse in wat er gebeurde met de hoofdpersonen. In het tweede uur zijn alleen de borsten van Dunst memorabel, de laatste 20 minuten of zo heb ik overgeslagen en ben naar de laatste minuut gegaan. Ik was erg blij dat de wereld verging.

Niet zo slecht als Black Swan , dat dan weer niet. Erg vervelend dat een aantal beelden er duidelijk alleen maar inzat vanwege de 3D-effecten wel weer grappig dat daar ook heel bewust aan gerefereerd werd, inclusief doorbreken van de 4e muur.

Hoogtepunt was wederom de rol van NPH. Al vind ik Portland altijd opmerkelijk warm voor wat je bij het imago van de stad verwacht. Is WW2 voor Polen niet gewoon een van de vele keren dat ze zich genakt voelden? Ik begreep dat ze zich de 'Jezus Christus van Europa' voelen, altijd de sigaar.

Na die vliegramp kwam die uitspraak weer boven. Ik heb trwns laatst gehoord dat ik Pools bloed heb, voel me nu ook ineens best wel genakt door dat meldpunt. The Last Movie Zo na al die jaren gezien. Voor zijn volgende film krijgt hij een karrenvracht met geld en hij besluit naar Peru te gaan, heeft alle films van Godard gezien en wil de ultieme western maken.

Alles gaat mis, er worden legendarische hoeveelheden drugs gebruikt en wanneer hij eindelijk terugkeert met een film is het onbegrijpelijke warboel. Filmbazen boos, critici boos, publiek boos. Hopper maakt de komende 9 jaar geen film meer. En The Last Movie wordt zelden meer gezien, meer legende dan een film.

Dus valt het uiteindelijk ontzettend mee. Best wel een goede film eigenlijk met wat zwakke momenten in het midden. Wellicht dat jaren van Lynchiaanse doolhoven de film nu meer acceptabel maken? Ik mag het ook wel, zo'n postmoderne macho-titel die pas ergens 20 minuten in de film verschijnt , allerlei verdubbelingen van de realiteit, films-in-films-in-films, film als primitief katholiek ritueel dat om een mensenoffer vraagt.

Ziet er ook mooier uit dan verwacht. Vraag me meteen af of Criterion die dan heeft uitgegeven zo te zien niet. Ze bouwt hier voort op die goede Britse armoedefilms traditie. De ellende van de working class gevangen in hymne-achtige The Long Day Closes-taferelen.

De openingsscène, bijvoorbeeld, laat in slow motion een abstract geworden dans zien van een jongetje. Pas als zijn moeder hem een klap geeft 'look at the state of me curtain', snap je wat ie deed. Het zet meteen de claustrofobische beklemmende sfeer neer. Iedereen zit gevangen in het gammele Glasgowse flatgebouw, waar — heel Siciliaans — zelfs de vuilnis niet meer wordt opgehaald.

Scums vluchten in pesterijen, meisjes in seks, en weer anderen in fantasieën. Water speelt een een cruciale rol, zowel in positieve scenes vaders enige goede daad, en een intiem baderpartijtje met een buurmeisje als de poel van drijfzand waar je definitief in kunt verdwijnen. Dat gebeurt ook al in de opening, waardoor het fragiele flapoor-hoofdpersonage zich schuldig voelt. In de allerbeste scene die niet voor niets nog 2x na-echoot vindt hij even een kortstondige uitweg uit de ellende.

Hij neemt begeleid door Nick Drake de bus, en aan het eind van de line vindt hij het gedroomde gezinsrijtjeshuis. Ook daar is geen stromend water, maar het bad voelt al heerlijk. Dan kijkt hij naar buiten, het raam maakt het uitzicht nog meer schilderachtig als een kader. Er volgt een sequentie die doet denken aan de stoomtrein in Pather Panchali. Even is Schotland bevangen door Oosterse spiritualiteit. A Double Life Recent teveel Shakespeare gezien, en die knakker fokt met je mind, bewijst ook deze Othello-noir.

Ronald Colman speelt een gevierd Toon Hermans-achtig acteur van middelbare leeftijd, die groot succes kent met theaterkomedies. Het gaat echter privé elke keer mis als hij zich aan serieuzer werk waagt, zo leren we van zijn ex-vrouw Signe Hasso, met een zwabberend Frans aandoend accent. En dan komt Othello dus langs, een duistere rol die wordt gepresenteerd als de meest intense van allemaal.

Feit en fictie beginnen door elkaar te lopen, en langzaam sijpelt Othello's agressie en jaloezie van het podium, naar het echte leven. Potentieel een geweldig spannend uitgangspunt, maar de film durft de escapades van de 'theaterweerwolf' toch niet echt uitgebreid in beeld te laten zien.

Ik moest denken aan een vergelijkbare Ealing-film over een poppenspeler gone insane, die ik veel enger vond. Toch is A Double Life best amusant, in de allereerste plaats om de uitstekende belichting, ze noemen dit met recht een broadway noir, juist in de verschrikkelijk gezwollen geacteerde stage scenes zitten een paar fenomenale shots, vanuit het gezichtspunt van Othello. Bovendien komen we ook weer wat vertrouwde film noir koppen tegen in de bijrollen, onbekende namen Millard Mitchell bijvoorbeeld maar ik zie ze zo graag.

En dan vergeet ik de Monroeske Shelley Winters te noemen, als serveerstertje op zoek naar connecties, dus flirtend met Colman. Cure In én al geforumtipt door Vido Liber, en toch ongezien gelaten, het is een schande. Cure is een uitstekend opgebouwde thriller, met bovennatuurlijke horror-trekjes, in dat laatste zijn Japanners sowieso goed natuurlijk. Misschien kun je dit wel een voorloper van die 'videoband moordt'-films noemen. Maar terugkerend op de opbouw, Cure werkt op je in als een acupuncturist, het eerste uur deelt de film onmerkbare speldenprikjes uit.

Zo eng is het toch niet, blufte ik stoer. Maar dan, en zonder dat de subtiliteit verloren gaat, ontploft de film in het tweede uur ineens van binnenuit, en wordt het bibberen geblazen. Cure gaat over een Memories of Murder-obsessie met een culty seriemoorden-zaak.

Schijnbaar normale mensen gaan plots door het lint. Een detective peinst hier samen met een psychiater over, terwijl zij het net sluiten om de verdachte en de verdachte om hen!

Ondertussen heeft de detective thuis problemen, zijn vrouw is depressief of erger wat gevoelsmatig en zonder geforceerd aan te voelen verband houdt met de krankzinnige zaken on the job. In de allerbeste scene heeft de detective net de mysterieuze verdachte gesproken, en ineens flitsen er beelden door het hoofd van de detecive, zo kortstondig dat ook de kijker nog even denkt aan een glitch.

De verdachte kruipt onder zijn huid, in zijn hersenpan, richting zijn allerdiepste Blauwbaard-angsten. En we leren dat er ene Franz Anton aan de basis staat van het woord 'mesmerising'.

Nog een teken van de klasse van Cure is dat de verdachte in de spannendste scene in geen velden of wegen te bekennen is. De film krijgt dus eigenlijk hetzelfde voor elkaar als hij. En in Japanse stijl, maakt die scene gebruik van een spooky video. Jabberwocky Dit lijkt verdraaid veel op die verschrikkelijke Amerikaanse film waarin Natalie Portman een middeleeuwse deerne met mooie billen speelde. Dat is het enige wat ik ervan heb onthouden, zelfs de titel is me ontschoten.

Ook Jabberwocky parodieert de bekende middeleeuwse ridderverhalen. Dat deed Monty Python onder leiding van Terry Gilliam al eerder natuurlijk, en ze draven ook hier weer op, in dit échte debuut van Gilliam, waarmee ik zijn oeuvre 'compleet' heb. De brille van de Amerikaan zit vooral in een paar mooie visuele geintjes. Je kan het wel aan Gilliam overlaten om zo'n sprookjeswereld tot leven te laten komen, met of zonder budget.

Het monster bijvoorbeeld, in de allerlaatste scene, is minstens zo leuk als de Maximonsters. En heeft tegelijkertijd iets fragiels, wat wel grappig contrasteert met de bloederige gruwelijkheden die het aanricht. Michael Palin speelt de loser-hoofdrol, die van dorp naar stad trekt om 'een nieuw leven te beginnen'. En geld te verdienen om te trouwen met zijn ongeïnteresseerde en vadsige love interest.

Een op zich geslaagd economische motief had nog wel wat meer kunnen worden benadrukt, want Palin wil als een moderne manager constant kooplui helpen hun business te stroomlijnen. Maar zoals nagenoeg alle grappen verdwijnt deze running gag al snel in een achtbaan van heel veel geschreeuw, en opmerkelijk veel tekst waarin opmerkelijk weinig spitsvondigs wordt gezegd.

Heb jij de subs van Barwy Ochronne? Kan ze al heel lang niet vinden. Of spreek jij inmiddels Pools? Cure is een uitstekend opgebouwde thriller Voor de liefhebber de torrents laten geen tot heel weing 'seeders' zien Cure is gewoon op Youtube te bekijken Ik heb hem op YouTube gekeken, met de Engelse subs daar aanwezig.

Die vond ik wel te doen. Ik versta ongeveer twee Poolse woorden per zin, exclusief de scheldwoorden. Hugo Nostalgisch futurisme, cinema, automatons, dromen, coole truien, Animal Collective-achtig gozertje, net ouder meisje. Ja, ik ga hier gewoon keihard voor. Okay, het is retromania maar met gevoel hè.

Was hier op mijn tiende ook totaal van uit mijn dak gegaan. Is waarschijnlijk ook de eerste film van Scorcese in 20 jaar waar de halve cast niet tegen het einde op gruwelijke wijze door het hoofd wordt geschoten. Hmm, dat is een spoiler t. Die heb ik nog niet gezien, en daar hoopte ik eigenlijk op zo'n typisch Scorsese-einde. In 30 Seconds versie van The Departed, dat is echt een hele scherpe kritiek op dit aspect van Scorcese late carrière.

Sowieso niet in de buurt van Scorsese's beste, maar dan nog. Je vraagt er ook om als je de Takashi Miike gaat kijken, maar ik werd toch verrast. Visitor Q heeft ongetwijfeld een highscore op de bios loopt leeg-meter. Al die opgekropte frustratie ineens totaal verkeerd gekanaliseerd.

Men kan hier ook aan Dogtooth denken, door de Japanse waanzin-wringer gehaald. Lachen met incest, huiselijk geweld, en necrofilie. Vooral dat laatste is érg komisch, ik bedoel maar De dingen die je gaat denken tijdens een Miike-film! Bijvoorbeeld of je van elke vrouw met de juiste kneedtechnieken haar tepels zou kunnen laten lacteren. Of moet dat net als bij een koe eerst met een geboorte geactiveerd worden? Sowieso, binnenlichamelijk aangemaakt voedsel, ik vond het ineens heel, héél raar Als gezegd, je wordt zelf een beetje maf van die Miike.

In de eerste scene dacht ik een pinku te zien, met een lolita-meisje en Terug thuis blijkt de zoon van het gezin junkiehoer-moeder 'niet in mijn gezicht slaan!

Net zoals de vreemde bezoeker, die 'm eerder op zijn hoofd sloeg. Pa werkt liever aan documentaires over de staat van de jeugd van het land. Er is een consequent motief van mensen die opnames van elkaar maken, ik puzzel nog wat dat zegt. Een klein meta-lolletje was nog het volgende: Dan is het kennelijk niet meer nodig. Golden Slumber Het duurde een kwartiertje, maar toen had ik het door, dit is er een uit die malle Fish Story-koker.

En dus geen Koreaans-aandoende melodrama-reminiscing film a la Peppermint Candy. Al spelen flashbacks naar de studententijd, en het Big Chill-vriendschapsgevoel wel een rol. Maar wat speelt géén rol in het werk van Nakamura. Net als Fish Story is Golden Slumber een heel merkwaardige deconstructie van een genre-film.

De apocalypse is vervangen door een 'wrong man' verdacht van moord -plotje, maar de wendingen zijn expres! Dikke, dikke ironie dus. Die de kijker dan toch nog wat weet te doen. Een Forrest Gump-achtige simpele pakketjesbezorger wordt door een oude vriend naar een plaats delict geleid, waar de Japanse president net langskomt. Dus u weet hoe dat eindigt. De Tenten-oen in hengelsport-uitrusting wordt de Oswald er wordt hier getwijfeld aan de 'framing' van Oswald en slaat op de vlucht.

In misschien wel het grappigste moment van de film heeft weer een andere kennis hem naar haar appartement gelokt. Oen zit daar, kijkt tv; waarop men meldt dat de aanslag per radiografisch-bestuurbare helicopter is gepleegd. Onze held kijkt achterom. Een wand vól helicoptertjes. En zo dus veel meer. Ondertussen horen we om de zoveel tijd dat Beatles-liedje, wat ik tot mijn tevredenheid toch snel zat was.

Al moet men toegeven dat het liedje nog wel betrekkelijk modern voelt, als Amerikaanse nineties-rock, maar ja die jongens leefde op een Abbey Road-dieet waarschijnlijk.

Crime D'Amour Dermate zwakke noir dat het na een tijdje jammer wordt dat de makers zelf wél in de kwaliteiten van hun clicherijke verhaaltje geloofden. Als ze het nou met een knipoog hadden aangepakt, had je nog een leuke 'zo slecht dat ie goed wordt'-spoof gehad.

Maar Crime D'Amour lijkt wel een b-film. Doe je ogen half dicht en je ziet ze, als sadistische ambitieuze bazin op een onbestemd kantoor. Crime D'Amour bekommert zich niet om een realistisch kantoorleven. Zoals L'Ivresse du Pouvoir, wél met Huppert, wél deed Zo zijn vooral de bezoekende Amerikanen zo plat als een dubbeltje. Op kantoor heeft Kristin een oogappeltje, die ze op allerlei manieren manipuleert. Ze geeft haar kadootjes, maakt lesbische toespelingen die komen nog het minst van alles uit de verf en doet alsof ze het meisje vooruit in haar carrière wil helpen.

Het kind, op dat moment met overdreven grote bril toch net iets te modereclame-hip en strak bibliothecaresse-haar pakt uiteindelijk haar kans. En dát was toch eigenlijk ook niet de bedoeling van de bazin. Maar nu schudt Ludivine Sagnier heur perfecte krul-haar los, en gaat ze zelf ook los.

Het hele tweede uur bestaat uit een tergend traag navertelde versie van haar zogenaamd ingenieuze wraak. De kijker die bekend is met noir denkt ondertussen, hmm, 2 vechtende honden, wie is de derde die heen gaat met dit been? Dat is altijd de meest loserige in dit soort films. Overigens schijnt Brian DePalma een remake maken; laten we hopen dat ie de boel dan ingewikkelder en erotischer maakt.

Ik zie een grotere rol weggelegd voor de zus van het blonde kantoormeisje. En haar voorgangster, van wie wordt gezegd dat die al eerder is weggepest, mag ook nog wel opduiken. Als dat nou eens die zus ís! Ik heb naast een discussie gezeten met mensen die wat meer over Japan weten dan ik en het is best wel triest eigenlijk, de staat van Japan en hoe 't zo gekomen is.

Ik kan het niet allemaal reproduceren maar er is echt wel een hoop misgegaan sinds de keizer is verwijderd door de US. Dan denk je ook ineens dat je eerst maar eens een stapel boeken moet lezen voor je weer aan een Japanse film begint. Japan zit al 20 jaar ofzo in een 'economische crisis', en daar zijn ook nog al die rampen overheen gegaan, en nóg zijn ze niet totaal verarmd geraakt.

Dus dat valt ook wel weer mee. Niet totaal verlamd betekent nog niet dat 't goed gaat, kan ook een soort post-traumatische kramp zijn die min of meer functioneert binnen het kader van hoe de westerse wereld werkt, maar om nu te zeggen dat ik dat kader erg zie zitten ….

Visitor Q vind ik na Audition Miike's leukste. En Golden Slumber is da genre waar ik gewoon heel gevoelig voor ben. Misschien dat die film bij herkijken helemaal niet zo goed is, maar ik ging daar helemaal weer in op.

Ik zie weinig tegenwoordig, probeer het weekend wel weer iets te schrijven. Prima filmpje, leuk klassiek verhaal, maar scoort vooral op technische uitwerking en is eigenlijk verder niet heel bijzonder. Tinker tailor soldier spy: La jeunesse d'amour, Van de maakster van Le père de mes enfants. Heel erg Frans, op de goede manier. Gevoelsmatige scenes, het mysterie van de liefde, het irrationele, het zit er allemaal met een enorm talent in.

Stofjasspionnen in groengrijs filter vermoeden een dubbelspion in hun midden maar ze zijn met hun vieren waardoor het erg lang duurt voor de film afgelopen is. Het heeft allemaal relatief weinig met de boeken te maken hier en daar herken ik delen van Het Geheim van de Eenhoorn en één scene uit De Krab met de Gulden Scharen , maar leuk en spannend is het wel. Eén grote rollercoaster ride eigenlijk, en die motion capture-techniek is tegelijkertijd beter én vreemder dan ik vooraf dacht.

Mooie rollen van Serkis en Craig maar Jamie Bell verdwijnt helemaal in zijn personage, dat me steeds aan een jonge Jude Law doet denken. Werkt wel, af en toe er zijn momenten dat ik zelf even de spanning wil doorbreken door weg te kijken of een snack te gaan halen , maar is uiteindelijk wel weer wat te simplistisch en flauw.

Vreselijk einde, het beste kun je hem 5 minuten voor het eind afzetten. Il Decameron In mijn jonge jaren heb ik bijna alle films van Pasolini gezien, was helemaal mijn ding een soort primitief ironische mythologie maar deze was nooit te vinden op video.

Blijkt dus typisch werk: Uit de losse hand gefilmd, de acteurs bijna allemaal amateurs, sommige plat Napolitaans pratend en zelf doet hij ook voor een keer mee als schilder die even op het laatst een mooie gedachte meegeeft.

De vrouwen zijn allemaal gecast op het juiste Middeleeuwse gezicht en de mannen blijkbaar op hun gebit met gemak de film met de slechtste tanden ooit. Maar wat betekent het allemaal? Nostalgie naar eenvoudigere tijden? De vloek van de kunstenaar? Google zal me de weg wijzen. Gainsbourg Vie héroïque Heeft dit de bioscopen gehaald? Ik heb niet opgelet. Zo moet je een biografie aanpakken. Niet alles uitspellen en aan het genre een nieuwe draai geven.

Eerste helft van jeugd en eerste jaren incl. Eric Elmosnino is hier ook bijna een dubbelganger van Gainsbourg, toch al op zijn sympathiekst poëtisch en onzeker.

Wat een druktemakers overigens die veteranen en nationalisten, blijft een belachelijk bloederig volkslied wel mooie opbouw hè muzikaal gezien. Joann Sfar bespaart ons verder de echte aftakeling van de laatste jaren en dat is wel goed zo. Ik mag dat wel al ben ik blij dat er zelf niet een achter me aan heb lopen, vermoeiend gedoe.

Zo zien we in het git-git-zwarte My joy. En ik vond het prachtig. Normaal gesproken hou ik niet zo van die hermetische films waar weinig lucht in zit, maar op een of andere manier voelt dit als meer dan wat bij elkaar bedachte ellende.

Het is duidelijk dat het Loznitsa ernst is, en hij geeft deze ellende ook een duidelijke vorm mee. Er zijn mensen die als egoïst de oorlog uitkomen, en er zijn moderne egoïsten. Er zijn in feite zoveel egoïsten dat we het niet meer aan een gebeurtenis kunnen ophangen, maar dat we moeten concluderen dat het hier gewoon de volksaard betreft. Men blaft elkaar voortdurend af en het egoïsme zit vervat in zulke cynische dialogen en pijnlijke scenes dat je af en toe je best doet er een bevrijdende lach uit te persen.

Het beetje lucht waar je je aan optrekt, zal ik maar zeggen. En de geschiedenis herhaalt zich, keer op keer. Loznitsa laat op verschillende momenten nieuwe verhalen beginnen die de boel een soort mozaiekstructuur geven en die uiteindelijk steeds meer in elkaar grijpen. Vido en Ludo merkten op dat het bij vlagen nogal complex en onbegrijpelijk was, maar als ik het goed begrepen heb is het kleine jongetje waarvan de vader wordt doodgeschoten de verwarde stille man die later in de film opduikt.

En is de moordenaar de man die zich over hem ontfermt. Er zit een Scorsesiaans slot aan, waar de wraak geen enkele opluchting biedt. Tuesday, after Christmas Radu Montean, Ik krijg weleens het gevoel dat alles wat die Roemenen aanpakken goud oplevert. Nu zie je natuurlijk ook wellicht alleen de parels, maar dan zijn dat er toch nog steeds een paar per jaar. En neem nu dit. Man heeft affaire met een tandarts en uiteindelijk gaat alles toch wringen.

Geen Roemeense misstanden, geen bureaucratie op politiebureau of in ziekenhuis, gewoon een alledaags thema. Maar dan wel typisch Roemeens uitgewerkt. Stilstaande camera, lange dialogen, veel scene-setting. Maar ik zat weer op het puntje van mijn stoel. Er wordt gaandeweg ook steeds beter geacteerd en het laatste halfuur is gewoon schrijnend. En zelfs in die film, The Golden Compass, werkt dat element prima dieren als daemon.

Maar ze moeten wel hun muil houden; die Gainsbourg daemon was een beetje een zeikert. Tuesday, after Christmas, poeh, da's weer een ander uiterste: The Hunter Rafi Pitts is de visuele stilist onder de Iraanse filmmakers. Teheran opdoemend vanuit de snelweg, als de metropool die het is. Veel fenomenaal schaduwrijk blauw geschoten nachtelijke scenes, en een nachtwaker in de vroege ochtend op weg naar huis, naar zijn appartement in een flatgebouw dat maar voor een kwart is bebaksteend.

Het zijn shots met de allure van John Huston. De nietigheid van één man tegenover de grote machten. Ja, dit is een Iraanse noir, met abstracte actiefilm-trekjes zelfs. De titel zal geholpen hebben, evenals het Lynchiaans voorbijstrepen van de autowegen, maar binnen een paar minuten dacht ik al aan Targets.

Vervolgens neemt de film via sprookjesachtig mistige Iraanse bossen een verrassende en vreemde afrit. Twee dommige Iraanse agenten komen als een soort Rosencrantz en Guildenstern opdraven. Eén van hen praat in een zangerig plattelands? Farsi, dat het Iraanse publiek volgens mij van zichzelf al grappig vind. Het lijkt reden genoeg voor een kort komisch intermezzo, maar verwordt serieuzer tot de resterende helft van de film. Over die zelfvertolking valt overigens wel te mopperen, ik zou de man geen groot acteur willen noemen, zeker in het begin lijkt hij al te geëmotioneerd door zijn eigen script Maar da's maar een detail, hij heeft bovendien wél de juiste strakke Bogart-kop.

Serbis It's like being in an actual Filipijnse pornobioscoop! Als u weet hoe dat is. Ik wel, nu ik Serbis heb gezien. Er stond een fijn overzichts-artikel in de Cinemagie over regisseur Brillante Mendoza, die na een carrière in de pr-wereld in no-time da's echt third world style bijna twee handenvol films schoot. De eerste helft schijnt hopeloos matig te zijn, maar halverwege weet Mendoza zijn obsessies met zeer expliciete homo seks, geweld en rechtszaken tot iets eigens te smeden.

Serbis ís zo'n gelukte film. Het begint sensueel, met een jong en naakt meisje dat heur haar kamt. Ze wordt bespioneerd door haar broertje, die meteen gaat klikken dat het meisje make-up opdoet. Optutten is een van de thema's hier, net als jezelf schoonhouden. Zaken die logisch voortvloeien uit opgroeien in een seksbioscoop, zoals overal ter wereld slechts een dekmantel voor andere transacties.

De jeugd van de extended family is geïnteresseerd in het optutten én de seks de moeders de Filipijnse samenleving is volgens Mendoza een matriarchaat vooral in het schoonhouden.

Muren worden bekladderd, en de plees lopen over. En dan heb ik het maar niet over de steenpuist op kont-pus-running gag! Serbis beschrijft altijd fijn slechts één dag, een dag waarop de grootmoeder naar de rechtszaal gaat, voor een zaak tegen haar ex-man. De kijker blijft echter bij de 'misfits' in de bioscoop-zaal. Dat levert soms clichés op, Filipijnse gays zijn even overdreven als Italiaanse. Maar ook een subtiel opgebouwde spanning, die uiteindelijk slechts tijdelijk kan worden opgelost, in een even eenvoudig als charmant liedje op de soundtrack.

Monday Zeer gestileerde Japanse zwarte komedie. Tati viel me als eerste op, hij past wel bij Japan, dat afgewogene, een soort stille humor, shot voor shot uitgedacht en verdedigbaar.

Een kantoorklerk plassend op de maat van de muziek, bijvoorbeeld, of een duidelijk tikkende klok op het moment dat een pacemaker en niet zomaar een! Ook een restaurantscene ontbreekt niet. Al die absurde gebeurtenissen zijn flashbacks van een eenvoudige kantoorklerk, die in een staat van totale onwetendheid op een maandag wakker wordt, in een hotelkamer. Langzaam herinnert hij zich door visuele clues, die hij onder andere onder zijn schoen aantreft wat er is gebeurd.

En dat is me nogal wat. Het begint dus al met medische taferelen op een rituele ceremonie, maar via een zeer fraaie caféscene met een femme fatale in het wit belandt de klerk bij de yakuza. En daar ontspoort het pas echt. Dronken big beat-dansend Walken! Nu ben ik helemaal benieuwd naar Tanaka's Unlucky Monkey, want ik vermoed dat die nog wat losser én toegankelijker is.

Night Of The Comet Ouderwets rammelende cultfilm uit de eighties. Idee leuk, uitvoering eigenlijk waardeloos. Budget en een vastomlijnd idee voor de slechteriken ontbrak, wat een apocalypse-film toch danig parten speelt. Twee 'duh'-Valley-zusjes blijven nagenoeg alleen op de wereld over, als een komeet is langsgekomen, en de mensen in rood stof zijn veranderd. De schmink-afdeling werd waarschijnlijk gevormd door de moeder van de regisseur, die net genoeg tijd had voor twéé zombies.

Nu dwalen de twee meisjes maar door een lege wereld, komen op een radio-station een Elvis-figuur tegen. Dus gaan de meisjes maar wat shoppen. Dat is meteen de leukste scene, in dit soort Hughes-achtige films hóórt een leuk dansje. Girls just wanna have fun. Had ik al gezegd dat beide meisjes prachtig 'big hair' hebben. Ondertussen knalt het eerdergenoemde radiostation speciaal voor de film geschreven imaginaire hits door de ether veelal Don Perry-producties melodrama-mannen en saxofoons, en dit soort Wikipedia-pagina's: Het einde van Night of the Comet is even understated als de inslag, klaarblijkelijk zijn de smoggy na-effecten van de inslag ineens verdwenen, en is een van de zusjes die eerst nog stervende leek plots beter.

Dan kwam die vervelende huiduitslag dus toch gewoon door de stress Stond vandaag een quote van de Subjectivisten-site in de Volkskrant. Hij stond in de sectie "Film", bij de beschrijving van De gelukkige huisvrouw , is afkomstig uit mijn recensie destijds, en luidt: Ik vergeet altijd dat van die Italiaanse films ook gewoon tegelijk een internationale markt-versie werd gemaakt.

Sommige acteurs zijn gedubt, anderen spreken Engels met een accent. Van Bazzoni zag ik eerder Footprints on the Moon, een chaotische maar stijlvolle mystery-thriller. The Fifth Cord is even chaotisch, maar net zo stijlvol, én een stuk concreter, want de film wordt niet ontregeld door bizarre sci-fi elementen. Eigenlijk is dit een echte seventies-journalisten film The Parallax View. Franco Nero is hier de Beatty-reporter met het drankprobleem, en evem stremg voor de vrouwtjes.

Hij speurt naar een seriemoordenaar, die schijnbaar willekeurig mensen omlegd, maar wél steeds een handschoen achterlaat met steeds minder vingers. Een vrouw in een rolstoel, en — helemaal aan het eind — een jongetje alleen thuis. Het kind moet van hysterische mama per telefoon! De scenes tussen de moorden zijn vooral 'mooi'. Mooie vrouwen, mooie parkjes en bossen, snelle's auto's, en silhouttenseks als op een Griekse vaas. Dat laatste in dienst van een erotisch filmpje, Get Carter-style.

Het probleem zit 'm in de tweede helft van de titel. Deadline zou op zichzelf een hele leuke krantenredactie-film kunnen zijn, dat zijn films in dat genre tenslotte altijd wel.

Maar de Amerikaanse sentimentele inborst laat zich misschien door de McCarthy-zaak verleiden tot een lofzang op de persvrijheid. In tekst nog niet eens zo nationalistisch van toon, maar ondertussen citeert de muziek wél van die Amerikaanse anthems. Het is duidelijk, Amerika is the land of the free, en dat dankzij de 'free press.

De oude Bogart speelt een hoofdredacteur, wiens krantje uit de markt dreigt te worden gekocht door de concurrentie. In de vrijmiborrel houden de verzamelde journalisten allemaal heerlijke slonzige types alvast maar een 'wake'. Mooi, denkt Bogie cynisch. Heb ik eindelijk tijd voor mijn vrouw. Het verbale vuurwerk tussen de twee is opmerkelijk fel. En waarom slaapt de vrouw op de bank in de huiskamer?

Ze zijn allang gescheiden! Bogart geeft niet op. Hij neemt haar mee op een dinertje. Allemaal tevergeefs, waarna Bogie dus op twee borden moet schaken en dit helemaal een soort His Girl Friday wordt. Het redden van de krant moet zowel in de rechtszaal, als in de wereld van maffia-zakenlui gebeuren. Het eerste aspect is aardig in de achterkamertjes van de commercie, maar in de rechtszaal niet boeiend.

Het noir-maffia gedeelte is voorspelbaar, maar werkt ouderwets goed. Waarna we op deze pagina een virtuele toost uitbrengen. Op naar de volgende quote! Moon Gezien mijn status als hotshot SF-theoreticus werd mij deze vaak aangeraden en dan doe ik braaf wat mensen zeggen. Moest wel lachen dat Bowie Jr.

Wat Ludo dus ongeveer schreef twee jaar geleden. Overigens bleef Moon wel redelijk hangen het is beter dan The Fountain en hoe heet die film dat ze naar de zon vliegen om 'r een bommetje in te droppen, Sunshine oid.

Had nooit verwacht dat die film Sunshine zou heten dat klinkt veel te liefelijk. Die moet inderdaad nog gezien worden was tot nu toe een beetje sceptisch, maar goed als je toch aan het lijstjesbouwen bent. Nou is het intellectuele gehalte van Sunshine vrij laag, maar nog wel hoger dan de gemiddelde bioscoop-sci-fi. Ja, ik ging ervan uit dat die niet goed is, maar ik had al opgepikt dat "ie zijn momenten heeft". En aangezien je me altijd wakker kan maken voor wat heliolatrie Finland in Hannover, een bos IN een huis.

Je kunt dit rustig de Indonesische Last Train Home noemen. Indonesie en China, gigantische landen, met een enorme arbeidersklasse, hopeloos sappelend om maar vooruit te komen. En niet om zélf vooruit te komen hè, maar om de klein kinderen die kans te kunnen geven. Afgaande op deze sloppen-documentaire is Indonesië wel een wat rijker land, er is een sociaal vangnet, en de sfeer is toch wat relaxeder.

Tegelijkertijd broeit er religieuze spanning, wat het democratische voordeel weer wat opheft, vrees ik. De Stand Van De Sterren is het derde deel in een trilogie, die ik verder niet heb gezien, maar ik kan me zo voorstellen dat de pa van het gezin door de delen heen een van je filmhelden wordt. De lummelende kerel houdt zich vooral bezig met het kweken van 'vechtvissen' hij traint ze bijvoorbeeld door met een lepeltje in de potten te roeren , verder heeft ie een baantje als 'buurtregisseur', wat tot teleurstelling van zijn moeder géén kans tot corruptie biedt.

De vrouwen in het gezin hebben al hun hoop op het vervelende puberende kind gericht. En de zogenaamde pater familias? Die heeft nooit een cent verdiend. Hoe kan het enige 'pientere' leenwoordje! Oompje voelt zich plots pijnlijk mislukt.

De stille kracht van het gezin is zijn vrouw, die vele traantjes laat, en de kijker met haar. It's a hard knocked life. Acceptez-vous de garder la discrétion sur l'identité de ces femmes? Ces femmes nous ont demandé de ne pas les mettre en contact avec des hommes qui cherchent une « liaison ». Elles ont juste envie de baiser vite fait.

Accepteriez-vous d'utiliser un préservatif si vous couchez avec une partenaire rencontrée sur notre site? Et enfin, avez-vous 24 ans ou plus? Les femmes nous ont demandé de ne pas autoriser les moins de 24 ans à les contacter, parce qu'elles ont déjà subi le comportement grossier de certains hommes plus jeunes. Vous pouvez maintenant accéder à la liste et aux photos des femmes de votre région.

Encore une fois, soyez discret au sujet de leur identité. Tapez sur le bouton « Continuer » ci-dessous pour lancer votre recherche à l'aide de votre code postal. Ceci n'est PAS un site de rencontre! Quel genre de silhouette vous attire? Merci de choisir jusqu'à 3 réponses   Mince. Gros seins sont indispensables.